Kleine stapjes vooruit

Twee weken volledige rust. Dat is lang. En saai. Ik zit op de bank. Boek op schoot, telefoon naast me en flesje water binnen handbereik. Ik ben alleen thuis. Manlief maakt een fikse wandeling ergens in Friesland en de kinderen zijn aan het werk. 


Ik kijk naar buiten. Het zonnetje schijnt, de lucht is blauw. Het is mooi weer. Nog wel. Als ik de weersvoorspellingen mag geloven, krijgen we een nat en koud paasweekeinde. En ik zit binnen. Op de bank. Ik moet het nog rustig aan doen na de operatie van anderhalve week geleden.

Het herstel gaat langzaam, maar voorspoedig. De pijnstilling is al teruggebracht naar één paracetamolletje om de nacht door te komen en ik heb niet meer de neiging om bij elke stap die ik zet mijn buik vast te houden. Ik kijk nog eens naar buiten. Hoe lang zal het zo mooi blijven? Ik zucht eens diep en sta (voorzichtig) op. Ik heb besloten. Ik trek mijn schoenen aan en stap de deur uit. Ik ga wandelen!

Maar ja, die schoenen… Dat is nog wel een uitdaging. Hoe krijg ik die aan? En dicht? Ik zak door mijn kniën (bukken gaat nog niet zo goed) en pak mijn schoenen op. Ik loop naar de bank en zet de schoenen, ver open getrokken, voor me neer. Met beleid duw ik mijn tenen in de schoen en wrik en woel mijn voet, zodat deze verder de schoen in schuift. Met een beetje moeite kom ik met duim en wijsvinger net bij het hielstuk, om de schoen verder over mijn voet te trekken. Die zit! Nu mijn andere schoen. Ook dat lukt na enig gepriegel. Ik ga even rechtop zitten om uit te hijgen. En om moed te verzamelen voor het lastigste deel: de veters strikken.

Ik trek mijn veters aan, leg er een knoop in en dan buig ik me zover als ik kan naar voren om de strik te maken en aan te trekken. Pffff. Dat is zwaar, maar het lukt! Niet zo strak als ik eigenlijk zou willen, maar goed. Ik kom overeind om op adem te komen, voordat ik schoen twee op dezelfde manier aanpak. Ook dat lukt. Nu eerst op adem komen voordat ik mezelf uit de bank hijs.

Ik stap de deur uit en snuif de frisse lucht op. Heerlijk! Voorjaar, zonnetje, kwetterende vogels en bloesems in de appel-, peren- en perzikbomen.

Ik loop naar de kolk. Een korte wandeling langs het water. Vooral niet te gek doen die eerste keer dat ik mezelf buiten mijn huis (en tuin) begeef. In de kolk dukt net een fuut onder. Een meerkoetje kijkt om zich heen; hij lijkt de fuut te zoeken. Spelen ze verstoppertje? 

Ik zie een bankje. Zal ik hier even rusten? Nee,  dat is me net iets te snel. Ik loop door tot de volgende bank. Ik ga zitten en kijk uit over de kolk. In de verte staat de schapenboerderij waar mijn dochters nu aan het werk zijn. Even een foto maken van het uitzicht en dan weer verder. Ik ben ten slotte buiten om te wandelen!

In het gras zie ik twee witte bloempjes. Ze hebben wel wat weg van een kievitsbloem. Ze missen alleen wat kleur en blokjes. Ik loop door, maar realiseer me dan dat ik wel eens gelezen heb over witte kievitsbloemen. Ik pak google er even bij en zie dat het inderdaad een witte kievitsbloem is die ik zag. Ik keer om, om er een foto van te maken. Maar dat is nog niet zo simpel als het klinkt als je niet kan bukken. Ik zet mijn benen ver uit elkaar en zak door mijn knieën. Nee, nog steeds te ver van de bloem vandaan om een duidelijke foto te kunnen maken… ik zet de timer van de camera op 10 seconden, zak nog wat verder door mijn knieën en reik met één hand naar beneden, zo dicht mogelijk bij de bloem. Nu hopen dat de camera op mijn telefoon goed scherp stelt…


Na drie pogingen heb ik een foto die duidelijk genoeg is.

Ik loop door langs het water. Zo dicht bij huis en toch lijkt het alsof ik er echt uit ben! Ik kan hier naar links om terug te keren naar huis, maar ik besluit om mijn ommetje nog iets langer te maken en vervolg mijn weg. Ganzen vliegen gakkend over en een reiger stijgt verschrikt op als ik nader.

Ik merk nu toch wel dat ik de operatie nog maar pas geleden is. Mijn buik begint te trekken. Ik sta even stil en adem diep in en uit, terwijl ik geniet van mijn omgeving.


Gelukkig ben ik al bijna thuis. Ik sla linksaf en loop heel rustig verder. Eenmal thuis laat ik me voorzichtig op de bank zakken. Nog één uitdaging te gaan (schoenen uittrekken) en dan kan ik weer tot rust komen met een boek op mijn schoot en de telefoon binnen handbereik.

Dit was een mooi wandelingetje, in totaal iets meer dan 800 meter. Dat lijkt niks, maar voor mij is het al heel wat. Op naar de volgende 800!

Buikspieren weg?

Gezondheid en een gezonde leefstijl is hot. Veel mensen duiken wekelijks de sportschool in om te werken aan hun conditie en een gezond lichaam. Plankingchallenge, buikspierchallenge en andere gezondheids-uitdagingen verschijnen regelmatig in de social media. En ik moet bekennen: ik doe er ook aan mee. Ik bezoek zo mogelijk drie keer per week de sportschool en doe regelmatig mee aan het buikspierkwartier. Wie weet krijg ik nog eens een strakke buik en sixpack. En een paar kilootjes kwijtraken is ook mooi meegenomen.

Buikspieroefeningen

En nu kan ik zeggen dat ik in drie kwartier ruim een kilo ben afgevallen… Klinkt veelbelovend… Daarvoor zijn wel meerdere specialisten in actie geweest… Klinkt al wat spannender… Ik moet er wel nog weken van herstellen… Klinkt minder prettig… En ik ben nu een boel buikspier kwijt… Oei…

Lees verder

Buikspierkwartier…

“Doe je ook mee straks?” Een warm welkom als ik de sportschool binnen loop. Maar meedoen met wat? Mondi wijst naar de muur. Daar hangt een briefje: buikspierkwartier. Elke maandag, woensdag en vrijdag.

Natuurlijk doe ik mee. Eerst even een kwartiertje fietsen, zodat mijn spieren warm zijn. Dat kan precies. Ik stap op de hometrainer en een kwartiertje later zijn mijn spiertjes soepel. Ik loop achter de anderen aan naar boven, waar we allemaal een matje pakken.


Lees verder

Zelf sporten

Oef, ik voel me oud. Maandag een leuke fitnesstraining gehad, maar dat voel ik wel. Met de spierpijn valt het op zich mee, maar al die squats hebben toch wel zijn weerslag op mijn versleten knie.

Ik ga samen met een vriendin naar de sportschool. Geen personal training vandaag, maar ‘gewoon’ zelf sporten. Die personal groepstraining was heel leuk en ik ben blij dat ik meegedaan heb, maar de eerste keer was voor mij ook de laatste. De squats zijn een te grote belasting op mijn knie, laat mij maar gewoon mijn eigen ding doen.

Lees verder

Proefles 

Het is donderdagavond. Ik zie op facebook een bericht voorbij komen over een groepsproefles. Ik zie een filmpje, waar Karin in een paar touwen hangt. Het ziet er leuk uit, reageer ik naar Karin. “Ja he, was echt leuk om te doen. Ga een keer mee dan”, reageert Karin.

En daar sta ik dan op maandagavond. De groepsles van personal trainer Ramon Meuleman begint zo. Ik heb er al een kwartiertje fietsen op zitten, want ik begreep van Karin dat de warming-up van Ramon, de personal trainer, kort is. “We bouwen langzaam op tijdens de training”, verklaart hij de korte warming-up. Maar ik ken mijn lichaam; ik moet mijn spieren goed opwarmen.

Lees verder

Terug bij af?

Twee stappen vooruit, één stap terug. Dat lijkt de laatste paar jaar mijn credo. Was ik net lekker bezig met het opbouwen naar grote afstanden hardlopen, gooit een blessure roet in het eten en kan ik na een paar weken weer opnieuw beginnen. Sinds vorig jaar kan ik zelfs helemaal niet meer hardlopen en in mijn zoektocht naar een nieuwe sportieve uitdaging, ben ik in de sportschool beland.

Krachtoefeningen om mijn knie soepel te houden, krachtoefeningen om de rest van mijn lichaam sterk te krijgen en te houden, evenwichtsoefeningen om mijn stabiliteit te verbeteren en natuurlijk cardio om mijn conditie op peil te houden en mijn gewicht stabiel te houden.

Lees verder

Sportschool (n)iets voor mij?

Patsertjes die hun opgepompte lichaam showen… Modepopjes die pronken met hun dunne lijven… Mensen met overgewicht die met bloed, zweet en tranen proberen hun lichaam weer in vorm te krijgen… Zwetende lichamen, steunende en kreunende sporters… Nee, een sportschool is niets voor mij!

Ik geniet liever van de frisse buitenlucht. Voor mij geen rekening houden met openingstijden, maar vertrekken als het mij uitkomt. Geen last van andere sporters die net dat ene apparaat pakken waar ik mee had willen werken, want buiten is altijd plek voor mijn training. Geen uitzicht op dikke konten, maar op fladderende vlinders, scherende zwaluwen, huppelende konijnen… En ondertussen doe je nog een mooi kleurtje op en breng je je vitamine D op peil. 

Maar ja, dan moet je wel kúnnen hardlopen. En laat dat nou net niet meer gaan… En dus sleep ik me sinds kort meerdere keren per week naar de sportschool. Geen massaal fitnesscentrum met patsers en modepopjes, maar een knusse sportschool in de wijk, waar vooral ‘normale’ mensen komen. Waar veel bekenden komen. En dus is het nog best gezellig ook. 


Vanochtend was ik mooi op tijd in de sportschool. Met een kopje koffie in de hand wordt eerst het nieuws van de dag besproken met de andere sporters. De mislukte staatsgreep in Turkije is het gesprek van de dag. Als de koffie op is en de wereldpolitiek besproken, is het tijd voor de training. Ik pak mijn schema en loop naar de fiets. Eerst maar eens tien minuten trappen om warm te worden. Daarna volgen apparaten om de spieren rond mijn knie sterker te maken: de leg press, leg extension en leg curl. Ook de rest van mijn lichaam wordt aangepakt, met apparaten  voor buikspieren, rugspieren, schouders en kuiten. Daarnaast mag ik op één been op een halve bal balanceren en lunges doen om mijn stabiliteit te verbeteren. 

Ik sluit mijn ochtend sportschool af met 20 minuten op de crosstrainer. Het is mijn favoriete apparaat, want het lijkt wat op hardlopen. Goed, ik loop niet buiten, geen zon op mijn hoofd (of regen), geen mooi uitzicht tijdens het lopen, geen frisse lucht… Maar de beweging lijkt wel wat op hardlopen. Maar dan zonder die enorme belasting op mijn knie.

Nog steeds loop ik liever hard in de natuur, maar dat gaat niet meer door die stomme knie van mij. Die knie die ouder is dan ik ben. Ik moet het hardlopen dus maar uit mijn hoofd zetten. Niet meer aan denken. Focussen op dat wat ik wél kan. En dat is de sportschool. En ach, zo erg is dat nog niet. Dat rekening houden met openingstijden, dat went wel. En die wachttijden bij de apparaten? Die vallen heel erg mee. Ik sport bij een kleine, knusse sportschool, waar het niet overdreven druk is. 

Na twee uurtjes sporten verlaat ik de sportschool. Moe, maar voldaan. Ik sport weer. En dat heb ik vijf maanden moeten missen. Dus die sportschool? Dat is toch wel iets voor mij! 

Het loopt op rolletjes…

Tags

Daar staat ‘ie dan. Rood en glimmend, klaar voor een proefrit door de omgeving van Putten. Anthony vult een bidon met water en laat ‘m in de houder glijden. Ik start de endomondo-app op mijn telefoon en bind het fietsstuurtasje met mijn telefoon erin aan het stuur. En dan is het tijd om op te stappen. Samen met Diana ga ik een testrit van ongeveer een uurtje maken. Ik ben heel benieuwd!

“Het opstappen gaat net zoals op een fiets. Je ene voet boven, dan maak je wat vaart en zet je je andere voet neer. En net als bij de modernere stadsfietsen of toerfietsen heb je acht versnellingen.” Ook de bel ontbreekt niet.

Toch is het geen fiets, dat hier voor me op de staat, maar een ElliptiGo. Een apparaat dat eruit ziet als een kruising tussen een step en een fiets. Of, voor de sportschoolgangers, een crosstrainer, maar dan met wielen. 

‘De ElliptiGo is een toestel dat het hardlopen simuleert, maar dan zonder de schadelijke impact op spieren en gewrichten. De ElliptiGo is geschikt voor iedere sportieveling. Het maakt niet uit of je nu een recreatieve sporter of professioneel marathonloper bent. De ElliptiGo biedt een gezonde efficiënte cardiovasculaire cross-training, ook voor geblesseerde sporters die toch hun conditie op peil willen houden.’ (Bron: Run on wheels)                                                    

Dat klinkt alsof het gemaakt is voor mij, dus via de website van ElliptiGo Benelux heb ik me aangemeld voor een testrit. En vandaag is het zover. Ik meld me om 8.30 uur bij Run2Go in Putten en een kwartiertje later gaan we op weg. Hardlopen op rolletjes…

Ik zet de rechter voetstep omhoog en stap erop. Vaart maken en linkervoet neerzetten en gaan! De eerste paar rotaties gaan wat onwennig. Ik presteer het zelfs om opeens achteruit te ‘trappen’, maar dan heb ik de slag te pakken. De beweging lijkt op hardlopen; het gaat allen wat sneller. Het schakelen vraagt nog even wat aandacht. Ik ben bij mijn fiets gewend dat ik bovenaan het handvat van mijn stuur de handgreep van de versnelling moet draaien. Omhoog voor een zwaardere versnelling, naar beneden voor een lichtere. Deze versnelling werkt net wat anders: bovenaan het stuur zit een hendel en als ik die indruk, ga ik naar een zwaardere versnelling; aan de onderkant van het stuur zit een kleiner hendeltje om naar een lichtere versnelling te gaan. Regelmatig grijp ik naast de hendel als ik wil schakelen. Lastig, als je naar een lichtere versnelling wil omdat de weg omhoog gaat…

Ik geniet tijdens de testrit op de ElliptiGo. Heerlijk trainen, dit voelt aan als echte inspanning. Binnen de kortste keren heb ik het goed warm en mijn hartslag gaat lekker omhoog. Dat gevoel dat je bij een goede hardlooptraining ook krijgt, maar wat ik mis tijdens mijn fietstochtjes. Eindelijk weer eens sporten, na 5 maanden niets gedaan te hebben. Ik wil vaker!


Na een uurtje flink doorrennen (hoewel we een paar pauzes hebben ingelast; mijn conditie is in die vijfenhalve maand toch duidelijk achteruit gegaan) zijn we weer terug bij ons beginpunt. Ik krijg een folder mee en verlaat het huis van Diana met een heerlijk gevoel. 


Als ik wat later door het foldertje blader, verdwijnt dat heerlijke gevoel wel een beetje. Zo’n ElliptiGo is wel schreeuwend duur. Zelf eentje aanschaffen gaat ‘m niet worden helaas. Gelukkig zit er een bedrijfje in de buurt waar ze die dingen verhuren. Misschien moet ik dat maar doen…

Rondje Kampereiland

Het is mooi weer! Perfecte omstandigheden voor een fietstocht!

Ik wil vandaag een rondje IJssel fietsten: over de dijk richting Kampen, de Molenbrug over een aan de andere kant van de IJssel over de dijk terug, om bij Hattem de IJssel weer over te steken om thuis te komen..

Manlief wil ook mee en we gaan op pad. De uiterwaarden staan mooi in bloei en zwaluwen scheren langs onze fietsten.
We passeren diverse ooievaarsnesten, allemaal zijn ze bezet door een broedende ooievaar. Ik ben benieuwd hoeveel jonge uivers er over een tijdje rondvliegen…

“We kunnen ook naar het pontje bij het Ganzendiep gaan. De route langs de IJssel kennen we wel”, oppert manlief als we vlakbij de Molenbrug zijn. Ik vind het prima, dus we fietsen onder de Molenbrug door.

Bij Kampen stoppen we even om van de skyline te genieten.

image

We fietsen langs camping Seveningen en rijden evenwijdig aan het Ganzendiep. Het is hier mooi. Kieviten vliegen af en aan, eenden en futen dobberen op het water en wij genieten van het uitzicht en het mooie weer.

image

image

image

Een tureluur loopt in het weiland, met een schuin oog in de gaten gehouden door twee kieviten. Op het moment dat wij passeren, vliegen de kieviten op en met een grote boog keren ze weer terug naar de plek waar ze zaten. Daar zit vast een nest…

We volgen het slingerende Ganzendiep en via het Kleemanspontje verlaten we  Kampereiland. Ook de Mandjeswaard biedt ons een wijds uitzicht.

image

image

image

image

Via Kamperzeedijk West willen we de polder Mastenbroek in, maar dat plannetje gaat niet op. Wegwerkzaamheden. We moeten omrijden. We zijn al bijna bij Genemuiden als we rechtsaf kunnen slaan naar Mastenbroek.

Via de Nieuwe Wetering en de Kerkwetering gaan we naar de Oude Wetering. Een lange rechte weg. Links weiland en rechts weiland.

image

image

Na ruim 41 kilometer komen we weer thuis. We hebben heerlijk gefietst. En nu is het tijd om in de tuin neer te ploffen en te genieten van de zon!

image