Go’en tussen de weilanden

Het is inmiddels meer dan een jaar geleden dat ik voor het laatst (en voor het eerst) op de ElliptiGo heb gestaan. En vandaag mag ik weer! Ik heb er zin in. Heerlijk om weer eens buiten te sporten, in plaats van die warme sportschool. Heerlijk om tijdens het sporten te kunnen genieten van de bloeiende planten en kwetterende vogels, in plaats van zwetende sporters en het gedreun van de loopband. 

Ik heb vandaag om 10.00 uur een afspraak met Jolanda Roeland van Go2Move ElliptiGo Verhuur. 

Als ik de auto het erf opdraai, zie ik ze al klaarstaan, twee zwarte ElliptiGo’s. Jolanda loopt me tegemoet en leidt me naar binnen. Daar stelt ze me voor aan haar man Bernhard. Hij gaat vandaag met mij op pad. Ik kan zelf aangeven hoe snel of langzaam ik wil. Alles is mogelijk. Ik ben benieuwd hoe het zal gaan. Twee maanden na mijn operatie is de conditie nog niet helemaal terug, maar ik ben al goed op weg.

Een gevulde bidon en fietshelm staan voor me klaar. Ik zet de helm op, pak de bidon en dan gaan we naar buiten. Het opstappen is weer even wennen. Ik weet nog van vorig jaar dat ik het sturen ook lastig vond, maar ik heb geluk. We gaan eerst een eind rechtdoor, dus tijd genoeg om aan de Go te wennen voordat ik het eerste bochtje moet maken.

Bernhard heeft een mooie route uitgestippeld kriskras door de weilanden. Het is heerlijk weer: droog, lekkere temperatuur, geen brandende zon en de wind in de rug. Dat laatste betekent dan natuurlijk wel dat er een moment komt dat we wind tegen hebben, maar voorlopig gaat het lekker soepel.

De eerste bocht komt eraan. Ik rem af, want ik verwacht dat ik het sturen ook nu nog wel wat eng zal vinden. Doordat je op de Go staat en het stuur eigenlijk gebruikt voor je evenwicht, voelt sturen heel raar. Je verlegt je evenwicht en dan moet je ook nog zorgen dat je zonder problemen de bocht door komt. Ik neem de bocht heel voorzichtig, maar ik merk dat het eigenlijk best wel goed gaat. De volgende bocht durf ik al wat meer snelheid te houden.

We hebben het tempo er lekker in zitten, toch wel ruim 20 kilometer per uur. Na iets meer dan een kwartier nemen we even pauze. Het is warm en een slokje water gaat er wel in. Dan gaan we weer verder. Ik ben niet zo bekend in Genemuiden en heb geen idee waar we zijn, maar na een miuut of 25 herken ik de omgeving. Hier heb ik wel eens gefietst, dit is Kamperzeedijk.

Het is hier mooi. De koeien herkauwen hun maaltijd voor de tigste keer, de vogels laten zich meevoeren met de wind en aan de waterkant zit een blauwe reiger te turen naar een mogelijk maaltje. Ik geniet van de omgeving. En ik geniet van het buiten sporten. Heerlijk! Dit heb ik gemist!

We gaan weer terug richting Genemuiden denk ik, maar dan zegt Bernhard dat we rechtsaf gaan. Oh, nog een extra lusje dus, want volgens mij ligt Genemuiden links van ons. In de verte zie ik denk ik de kerktoren van Hasselt. We nemen nog een pauze. Het water is ook nu meer dan welkom en het rustmoment is ook wel prettig. Na een paar minuten gaan we weer verder. Bij de kruising maken we een u-turn. Pittig…

Dan moeten we een weg oversteken. Jammer dat er net auto’s aankomen, nu is mijn snelheid helemaal weg. Bernhard heeft zijn eigen snelheid en die van de auto’s beter ingeschat en kan doorgaan, maar ik moet afstappen om op de passerende auto’s te wachten. Iets verderop moeten we weer op auto’s wachten. Het opstappen gaat daarna niet zo snel, waardoor ik ook de volgende auto voor moet laten gaan. Hier ligt nog wel een puntje van verbetering voor mij…

Het laatste stuk wordt het wat zwaarder. We hebben de wind tegen en ik merk ook dat we al een tijd onderweg zijn. Ik speel nu wat meer met de versnellingen. Door de tegenwind ben ik geneigd in een lagere versnelling te gaan, maar de snelle bewegingen in die lage versnelling zijn wel extra vermoeiend. 

Na een uur zijn we weer terug bij af. We hebben 17,66 kilometer afgelegd en ik voel me goed. Wel wat vermoeid, maar dat hoort ook zo.

Jolanda wacht ons op en nodigt me uit voor een kopje koffie. We nemen plaats in de tuin, met uitzicht op het Zwarte Water en praten na over de tocht en over de ElliptiGo. Dit was zeker voor herhaling vatbaar en Jolanda vertelt me dat ik altijd welkom ben. En de volgende keer moet ik dan maar het pontje nemen, om richting Voorsterbos te gaan. Ik ben zeker van plan vaker een Go te huren.

https://connect.garmin.com/modern/activity/1775083784

Te land, ter geul en op de pedalen

Waterschap Drentse Overijsselse Delta is klaar met Ruimte voor de Rivier Zwolle. Om het IJsselgebied bij Zwolle symbolisch terug te geven aan de Zwollenaar, werd er vandaag een publieksdag gehouden. Op drie manieren kon het nieuw ingerichte gebied bezichtigd worden: te land (met een uiterwaardenwandeling), ter geul (met een korte boottocht) en op de pedalen (met een fietstocht).

Met de uiterwaardenwandeling bezoek je het gebied van de Dijkverlegging Westenholte. Waar voorheen dit gebied niet vrij toegankelijk was, is het dat nu wel, zo werd mij beloofd. Over laarzenpaden kan ik een rondje uiterwaarden wandelen, tot aan de IJssel aan toe. De wandeling is aangekleed met een vleugje theater.

Wandeling

De uiterwaardenwandeling is zo ongeveer bij mij in de achtertuin. De start, bij Biologische schapenboerderij De Vreugdehoeve, is op nog geen drie kilometer bij mij vandaan. Dus ik heb de wandelschoenen aangetrokken en toog (op de fiets, dat dan weer wel) naar de Vreugdehoeve, om mee te doen aan de uiterwaardenwandeling.

Het is gezellig druk als ik bij de Vreugdehoeve aankom. Op het terras drinken bezoekers een kopje koffie, kinderen worden geschminkt en vermaken zich op de speeltoestellen. Bij de ingang van de boerderij staat een grote tafel met folders van het waterschap. Ik pak een folder. “Gaat u de wandeling doen?”, vraagt de man die achter de tafel staat. Als ik bevestigend knik, krijg ik een bon voor een ijsje, “… die kunt u tijdens de wandeling verzilveren”, een pen en uitleg hoe ik bij de start van de wandeling moet komen. 

Jan Voerman

Een man in ouderwets gewaad loopt rond op het terras van de Vreugdehoeve en spreekt de bezoekers aan. Iets verderop zit een vrouw voor een ezel (nee, geen dier, maar een standaard voor schilders) en zij is met grijstinten aan het werk op het doek. Ze werkt aan een schilderij in de sfeer van Jan Voerman.

Ik start mijn wandeling en loop richting dijk. Bovenaan de dijk gekomen zie ik direct welke kant ik op moet. Bij de brug staat een informatiestand van Natuurmonumenten en iets verderop staat een groepje mensen bij twee acteurs. Ik loop door en voeg me bij de andere wandelaars. De acteurs vertellen over de dijkverlegging. Ik val midden in de korte voorstelling, maar ik pik nog mee dat de leuning van de brug heel bijzonder is. Normaal gesproken wordt voor dit soort bouwwerken hardhout gebruikt, maar hier niet. De brugleuning is van naaldhout gemaakt dat bewerkt is met azijn. “Ruik maar, je ruikt de azijnlucht nog…” Een enkele wandelaar buigt zich over de railing en knikt. Als naaldhout bewerkt is met azijn, wordt het net zo duurzaam als hardhout, laat ik me vertellen. We lopen een stukje verder de brug op, achter de acteurs aan. 

“Als je hier kijkt (hij wijst over de railing van de brug), wat zie je dan?” “Water”, is het nuchtere antwoord van zijn gezellin. “Dat is het overtollige water van de IJssel, dat hier in de nevengeul stroomt”, vertelt hij enthousiast. “Water dus”, is het droge commentaar van haar. Volgens hem is het wel heel bijzonder. De nevengeul en de IJssel horen bij elkaar, vullen elkaar aan. Dan kijkt hij serieus en valt op zijn knie. “Wat zie je nu?” “Een man die op zijn knie zit.” Hij kijkt even naar zijn toehoorders, maar krijgt al snel weer oog voor de dame. Hij vraagt haar ten huwelijk. Na enige twijfel zegt ze ja, om hem vervolgens de rug toe te keren. “Naar de Vreugdehoeve”, antwoordt ze als hij vraagt waar ze heen gaat. “De Vreugdehoeve? Dat klinkt heel leuk. Wacht op mij, mijn lieve nevengeultje”, roept hij en rent weg. Wij vervolgen glimlachend onze weg over de brug, richting vogelkijkhut.

In de vogelkijkhut is iemand van Natuurmonumenten aanwezig met een aantal verrekijkers. Om de beurt nemen we een kijker aan om de vogels te bekijken op het vogeleiland. Ook staat er een telescoop, zodat we de vogels nóg beter kunnen bekijken. Ik zie ganzen, meeuwen, visdiefjes, futen en een zilverreiger. Als ik nog wat beter kijk, zie ik ook een grutto en een kluut. Mooi!

IJsje

Ik vervolg mijn wandeling. We gaan nu de Vreugderijkerwaard in. Iets verderop staat een ijscokar van ijsboerderij IJscowd. Ik krijg een heerlijk ijsje en vervolg genietend mijn weg.

Ik had verwacht dat we het water over gaan en dan naar rechts, het gebied in waar ik een jaar geleden met een gids van Natuurmonumenten ook gewandeld heb, maar we slaan linksaf. Hier staat een nieuw hek dat toegang geeft tot het laarzenpad. Ik wist helemaal niet dat hier een laatzenpad was! Dat zal wel net zo nieuw zijn als dat hek!

Iets verderop zit een groepje mensen in het gras: twee schilders zijn bezig met een schilderij in de sfeer van Voerman (IJssellandschap) en twee acteurs vangen de wandelaars op. Ze vertellen over de beverburcht die hier in de buurt is. De burcht moest wijken voor het project Ruimte voor de Rivier, maar iets verderop is een nieuwe burcht gecreëerd.

Ik struin verder door het hoge gras. Vlinders fladderen om me heen en meeuwen krijsen naar elkaar in de lucht. Twee ganzen proberen al gakkend het luchtruim te kiezen, maar dat gaat nogal moeizaam. Hoewel het hier heerlijk rustig is, is het niet stil. Dit stukje Zwolle heb ik nog nooit gezien. Het is hiet mooi. Ik loop tussen het water door: aan de ene kant de IJssel en aan de andere kant de nevengeul.

Afwisselende natuur

Ik wandel een heel stuk langs de IJssel. Grasland, dorre, droge kleigrond en bramenstruiken wisselen elkaar af in het landschap. 

Aan het einde van het laarzenpad staan drie mensen in authentieke kledij. De mannen vertellen over hun jeugd, terwijl de vrouw mijmerend over het water uitkijkt. Ze hebben altijd in dit gebied gewoond. Altijd te maken gehad met de rivier. De mooie rivier, met haar prachtige uitzicht, maar ook met haar dreigingen. Overstromingen waren de mannen niet vreemd. Ze zijn niet anders gewend dan dat alle spullen eens in de zoveel tijd naar boven gebracht moeten worden vanwege het hoge water. Ze konden hun huis niet uit, want de weg was ondergelopen. Ze konden dan dus ook niet naar school. En nu moet de rivier meer ruimte krijgen. Moesten ze hun huis verlaten om ruimte te maken voor het project. De ene man weigerde en woont nog steeds in zijn boerderij in het gebied dat zo nu en dan onder water staat. De ander heeft eieren voor zijn geld gekozen en is vertrokken. Hij woont mooi, heeft nooit meer last van hoog water, hoeft zijn spullen niet meer naar zolder te brengen… Beide mannen hebben geen spijt van hun beslissing.

Dan dragen ze met zijn drieën een gedicht voor.

De Steen
Ik heb een steen verlegd,
in een rivier op aarde.
Het water gaat er anders dan voorheen.

De stroom van een rivier, hou je niet tegen
het water vindt er altijd een weg omheen.
Misschien eens gevuld, door sneeuw en regen,
neemt de rivier m’n kiezel met zich mee.
Om hem, dan glad, en rond gesleten,
te laten rusten in de luwte van de zee.

Ik heb een steen verlegd,
in een rivier op aarde.
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten.
Ik leverde bewijs van mijn bestaan.

Omdat, door het verleggen van die ene steen,
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan.

Ik heb een steen verlegd,
in een rivier op aarde.
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten.

Ik leverde bewijs van mijn bestaan.
Omdat, door het verleggen van die ene steen,
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan.

                                                                 Tekst: Bram Vermeulen

Ik kijk uit over de IJssel. In de verte zie ik een pittige regenbui. Ik hoop niet dat die bui mij bereikt. Tot nu toe heb ik prachtig weer: zon en wolken wisselen elkaar af. Het zonnetje maakt het heerlijk warm en de wolken zorgen voor schilderachtige luchten.

En die lucht wordt ook hier vastgelegd op doek. Een schilder kijkt uit over het water, terwijl hij de zojuist geschilderde (witte) wolken aanpast. De licht is inmiddels veranderd in vijftig tinten grijs en het doek moet daarop aangepast worden.

Hier verdwijnt de nevengeul grond en kunnen we de terug naar de dijk. Het laatste stuk van de wandeling stap ik iets steviger door. Ik voel een paar druppels en de wind neemt wat toe. Bovendien ken ik dit stukje wel: over deze dijk heb ik regelmatig hardgelopen, gwandeld en gefietst.

Maar hoe goed ik het hier ook ken, het blijft een fotogeniek stukje Zwolle. Langs de dijk groeit koolzaad, boterbloem en klaproos. Een kleurrijk geheel, zo onder de grijze lucht.

Ik ben mooi op tijd terug. Die paar druppels regen deerden me niet, maar terwijl ik in de Vreugdehoeve geniet van een kopje koffie en wat napraat met mede-wandelaars, komt de regen even met bakken uit de hemel. De acteurs en schilders keren ook terug. Hun werk zit erop voor vandaag. Een van de schilders zet haar werk binnen neer. “Hier en daar een bui”, grinnikt ze terwijl ze naar de uitgelopen verf kijkt.

Het was een mooie wandeling. Ik heb stukjes natuur gezien die ik nooit eerder gezien heb, en dingen gehoord die ik niet eerder hoorde. Het laarzenpad zal ik zeker nog eens lopen!

Kleine stapjes vooruit

Twee weken volledige rust. Dat is lang. En saai. Ik zit op de bank. Boek op schoot, telefoon naast me en flesje water binnen handbereik. Ik ben alleen thuis. Manlief maakt een fikse wandeling ergens in Friesland en de kinderen zijn aan het werk.


Ik kijk naar buiten. Het zonnetje schijnt, de lucht is blauw. Het is mooi weer. Nog wel. Als ik de weersvoorspellingen mag geloven, krijgen we een nat en koud paasweekeinde. En ik zit binnen. Op de bank. Ik moet het nog rustig aan doen na de operatie van anderhalve week geleden.

Het herstel gaat langzaam, maar voorspoedig. De pijnstilling is al teruggebracht naar één paracetamolletje om de nacht door te komen en ik heb niet meer de neiging om bij elke stap die ik zet mijn buik vast te houden. Ik kijk nog eens naar buiten. Hoe lang zal het zo mooi blijven? Ik zucht eens diep en sta (voorzichtig) op. Ik heb besloten. Ik trek mijn schoenen aan en stap de deur uit. Ik ga wandelen!

Maar ja, die schoenen… Dat is nog wel een uitdaging. Hoe krijg ik die aan? En dicht? Ik zak door mijn kniën (bukken gaat nog niet zo goed) en pak mijn schoenen op. Ik loop naar de bank en zet de schoenen, ver open getrokken, voor me neer. Met beleid duw ik mijn tenen in de schoen en wrik en woel mijn voet, zodat deze verder de schoen in schuift. Met een beetje moeite kom ik met duim en wijsvinger net bij het hielstuk, om de schoen verder over mijn voet te trekken. Die zit! Nu mijn andere schoen. Ook dat lukt na enig gepriegel. Ik ga even rechtop zitten om uit te hijgen. En om moed te verzamelen voor het lastigste deel: de veters strikken.

Ik trek mijn veters aan, leg er een knoop in en dan buig ik me zover als ik kan naar voren om de strik te maken en aan te trekken. Pffff. Dat is zwaar, maar het lukt! Niet zo strak als ik eigenlijk zou willen, maar goed. Ik kom overeind om op adem te komen, voordat ik schoen twee op dezelfde manier aanpak. Ook dat lukt. Nu eerst op adem komen voordat ik mezelf uit de bank hijs.

Ik stap de deur uit en snuif de frisse lucht op. Heerlijk! Voorjaar, zonnetje, kwetterende vogels en bloesems in de appel-, peren- en perzikbomen.

Ik loop naar de kolk. Een korte wandeling langs het water. Vooral niet te gek doen die eerste keer dat ik mezelf buiten mijn huis (en tuin) begeef. In de kolk duikt net een fuut onder. Een meerkoetje kijkt om zich heen; hij lijkt de fuut te zoeken. Spelen ze verstoppertje?

Ik zie een bankje. Zal ik hier even rusten? Nee, dat is me net iets te snel. Ik loop door tot de volgende bank. Ik ga zitten en kijk uit over de kolk. In de verte staat de schapenboerderij waar mijn dochters nu aan het werk zijn. Even een foto maken van het uitzicht en dan weer verder. Ik ben ten slotte buiten om te wandelen!

In het gras zie ik twee witte bloempjes. Ze hebben wel wat weg van een kievitsbloem. Ze missen alleen wat kleur en blokjes. Ik loop door, maar realiseer me dan dat ik wel eens gelezen heb over witte kievitsbloemen. Ik pak google er even bij en zie dat het inderdaad een witte kievitsbloem is die ik zag. Ik keer om, om er een foto van te maken. Maar dat is nog niet zo simpel als het klinkt als je niet kan bukken. Ik zet mijn benen ver uit elkaar en zak door mijn knieën. Nee, nog steeds te ver van de bloem vandaan om een duidelijke foto te kunnen maken… ik zet de timer van de camera op 10 seconden, zak nog wat verder door mijn knieën en reik met één hand naar beneden, zo dicht mogelijk bij de bloem. Nu hopen dat de camera op mijn telefoon goed scherp stelt…


Na drie pogingen heb ik een foto die duidelijk genoeg is.

Ik loop door langs het water. Zo dicht bij huis en toch lijkt het alsof ik er echt uit ben! Ik kan hier naar links om terug te keren naar huis, maar ik besluit om mijn ommetje nog iets langer te maken en vervolg mijn weg. Ganzen vliegen gakkend over en een reiger stijgt verschrikt op als ik nader.

Ik merk nu toch wel dat de operatie nog maar pas geleden is. Mijn buik begint te trekken. Ik sta even stil en adem diep in en uit, terwijl ik geniet van mijn omgeving.


Gelukkig ben ik al bijna thuis. Ik sla linksaf en loop heel rustig verder. Eenmal thuis laat ik me voorzichtig op de bank zakken. Nog één uitdaging te gaan (schoenen uittrekken) en dan kan ik weer tot rust komen met een boek op mijn schoot en de telefoon binnen handbereik.

Dit was een mooi wandelingetje, in totaal iets meer dan 800 meter. Dat lijkt niks, maar voor mij is het al heel wat. Op naar de volgende 800!

Buikspieren weg?

Gezondheid en een gezonde leefstijl is hot. Veel mensen duiken wekelijks de sportschool in om te werken aan hun conditie en een gezond lichaam. Plankingchallenge, buikspierchallenge en andere gezondheids-uitdagingen verschijnen regelmatig in de social media. En ik moet bekennen: ik doe er ook aan mee. Ik bezoek zo mogelijk drie keer per week de sportschool en doe regelmatig mee aan het buikspierkwartier. Wie weet krijg ik nog eens een strakke buik en sixpack. En een paar kilootjes kwijtraken is ook mooi meegenomen.

Buikspieroefeningen

En nu kan ik zeggen dat ik in drie kwartier ruim een kilo ben afgevallen… Klinkt veelbelovend… Daarvoor zijn wel meerdere specialisten in actie geweest… Klinkt al wat spannender… Ik moet er wel nog weken van herstellen… Klinkt minder prettig… En ik ben nu een boel buikspier kwijt… Oei…

Lees verder

Buikspierkwartier…

“Doe je ook mee straks?” Een warm welkom als ik de sportschool binnen loop. Maar meedoen met wat? Mondi wijst naar de muur. Daar hangt een briefje: buikspierkwartier. Elke maandag, woensdag en vrijdag.

Natuurlijk doe ik mee. Eerst even een kwartiertje fietsen, zodat mijn spieren warm zijn. Dat kan precies. Ik stap op de hometrainer en een kwartiertje later zijn mijn spiertjes soepel. Ik loop achter de anderen aan naar boven, waar we allemaal een matje pakken.


Lees verder

Zelf sporten

Oef, ik voel me oud. Maandag een leuke fitnesstraining gehad, maar dat voel ik wel. Met de spierpijn valt het op zich mee, maar al die squats hebben toch wel zijn weerslag op mijn versleten knie.

Ik ga samen met een vriendin naar de sportschool. Geen personal training vandaag, maar ‘gewoon’ zelf sporten. Die personal groepstraining was heel leuk en ik ben blij dat ik meegedaan heb, maar de eerste keer was voor mij ook de laatste. De squats zijn een te grote belasting op mijn knie, laat mij maar gewoon mijn eigen ding doen.

Lees verder

Proefles 

Het is donderdagavond. Ik zie op facebook een bericht voorbij komen over een groepsproefles. Ik zie een filmpje, waar Karin in een paar touwen hangt. Het ziet er leuk uit, reageer ik naar Karin. “Ja he, was echt leuk om te doen. Ga een keer mee dan”, reageert Karin.

En daar sta ik dan op maandagavond. De groepsles van personal trainer Ramon Meuleman begint zo. Ik heb er al een kwartiertje fietsen op zitten, want ik begreep van Karin dat de warming-up van Ramon, de personal trainer, kort is. “We bouwen langzaam op tijdens de training”, verklaart hij de korte warming-up. Maar ik ken mijn lichaam; ik moet mijn spieren goed opwarmen.

Lees verder

Terug bij af?

Twee stappen vooruit, één stap terug. Dat lijkt de laatste paar jaar mijn credo. Was ik net lekker bezig met het opbouwen naar grote afstanden hardlopen, gooit een blessure roet in het eten en kan ik na een paar weken weer opnieuw beginnen. Sinds vorig jaar kan ik zelfs helemaal niet meer hardlopen en in mijn zoektocht naar een nieuwe sportieve uitdaging, ben ik in de sportschool beland.

Krachtoefeningen om mijn knie soepel te houden, krachtoefeningen om de rest van mijn lichaam sterk te krijgen en te houden, evenwichtsoefeningen om mijn stabiliteit te verbeteren en natuurlijk cardio om mijn conditie op peil te houden en mijn gewicht stabiel te houden.

Lees verder

Sportschool (n)iets voor mij?

Patsertjes die hun opgepompte lichaam showen… Modepopjes die pronken met hun dunne lijven… Mensen met overgewicht die met bloed, zweet en tranen proberen hun lichaam weer in vorm te krijgen… Zwetende lichamen, steunende en kreunende sporters… Nee, een sportschool is niets voor mij!

Ik geniet liever van de frisse buitenlucht. Voor mij geen rekening houden met openingstijden, maar vertrekken als het mij uitkomt. Geen last van andere sporters die net dat ene apparaat pakken waar ik mee had willen werken, want buiten is altijd plek voor mijn training. Geen uitzicht op dikke konten, maar op fladderende vlinders, scherende zwaluwen, huppelende konijnen… En ondertussen doe je nog een mooi kleurtje op en breng je je vitamine D op peil. 

Maar ja, dan moet je wel kúnnen hardlopen. En laat dat nou net niet meer gaan… En dus sleep ik me sinds kort meerdere keren per week naar de sportschool. Geen massaal fitnesscentrum met patsers en modepopjes, maar een knusse sportschool in de wijk, waar vooral ‘normale’ mensen komen. Waar veel bekenden komen. En dus is het nog best gezellig ook. 


Vanochtend was ik mooi op tijd in de sportschool. Met een kopje koffie in de hand wordt eerst het nieuws van de dag besproken met de andere sporters. De mislukte staatsgreep in Turkije is het gesprek van de dag. Als de koffie op is en de wereldpolitiek besproken, is het tijd voor de training. Ik pak mijn schema en loop naar de fiets. Eerst maar eens tien minuten trappen om warm te worden. Daarna volgen apparaten om de spieren rond mijn knie sterker te maken: de leg press, leg extension en leg curl. Ook de rest van mijn lichaam wordt aangepakt, met apparaten  voor buikspieren, rugspieren, schouders en kuiten. Daarnaast mag ik op één been op een halve bal balanceren en lunges doen om mijn stabiliteit te verbeteren. 

Ik sluit mijn ochtend sportschool af met 20 minuten op de crosstrainer. Het is mijn favoriete apparaat, want het lijkt wat op hardlopen. Goed, ik loop niet buiten, geen zon op mijn hoofd (of regen), geen mooi uitzicht tijdens het lopen, geen frisse lucht… Maar de beweging lijkt wel wat op hardlopen. Maar dan zonder die enorme belasting op mijn knie.

Nog steeds loop ik liever hard in de natuur, maar dat gaat niet meer door die stomme knie van mij. Die knie die ouder is dan ik ben. Ik moet het hardlopen dus maar uit mijn hoofd zetten. Niet meer aan denken. Focussen op dat wat ik wél kan. En dat is de sportschool. En ach, zo erg is dat nog niet. Dat rekening houden met openingstijden, dat went wel. En die wachttijden bij de apparaten? Die vallen heel erg mee. Ik sport bij een kleine, knusse sportschool, waar het niet overdreven druk is. 

Na twee uurtjes sporten verlaat ik de sportschool. Moe, maar voldaan. Ik sport weer. En dat heb ik vijf maanden moeten missen. Dus die sportschool? Dat is toch wel iets voor mij!