WiedeGo

Tags

, , , ,

Jaaa, ik mag weer! Een tocht maken op de ElliptiGo!  Via een simpel whatsapp-berichtje regel ik dat we bij GO2Move twee Elliptigo's kunnen huren. En Jolanda wil nog meedenken over de route die we kunnen volgen ook. Hoe mooi wil je het hebben?

Niet alleen stippelt Jolanda een mooie route voor ons uit; ze zorgt er ook nog eens voor dat de route klaarligt als we de ElliptiGo's komen ophalen. 

Omdat we bij nader inzien toch een beetje twijfelen over de afstand, puzzelen we zelf wat kortere alternatieve routes in elkaar. Margreet print de kaartjes met de alternatieve routes uit en ik zet ze -voor de zekerheid-  in mijn telefoon. Verdwalen zullen we in ieder geval niet!

Go!

En nu is het dan zover: op naar Genemuiden, om te genieten van een mooie tocht op de Go. Als we het erf van Jolanda opdraaien, zien we de Go's al klaar staan voor ons. We lopen met Jolanda mee naar binnen, om de route die ze uitgestippeld heeft te bekijken en nog wat zaken te bespreken. De route die Jolanda voor ons bedacht heeft, komt overeen met de route die we zelf ook in gedachten hadden: een mooie tocht door de Wieden. Als alternatief noemt Jolanda nog een route richting Hasselt, maar ik geef aan dat mijn voorkeur uitgaat naar een route via het pontje. Ik word direct gecorrigeerd: het is geen pontje, maar een pont! En de pontbaas is familie van Jolanda.

Als alles besproken is, zetten we de helm op, pakken de bidons en hangen de tasjes aan het stuur. Time to Go! Na de eerste wankele 'stappen' op de ElliptiGo voelt het alweer vertrouwd. We zetten koers richting pont en hebben geluk: hij komt er net aan. We kunnen direct doorrijden en zetten de Go op de standaard. Ik grabbel wat kleingeld uit mijn tas en betaal de pontbaas.

Aan de overkant gekomen, slaan we linksaf naar Oppen Swolle. Bij De Krieger wijken we af van de route die Jolanda voor ons uitgetekend heeft. We gaan hier niet rechtdoor, maar slaan rechtsaf, om de route wat in te korten.

Natuurgebied

Langs de weg staan stapels oud papier en grote dozen. Drie keer raden wat hier vandaag opgehaald gaat worden… De route leidt ons door het altijd pittoreske Heetveld en langs Kadoelen. Vlak voor Sint Jansklooster slaan we rechtsaf, natuurgebied De Wieden in. En hier is het echt genieten! Van de rust, van de mooie natuur en van het weer!

Het leek er vanochtend even op dat het zou gaan regenen (we hebben ook een paar spetters gevoeld toen we van de pont af kwamen), maar gelukkig zet de regen niet door. Echt zonnig was het tot nu toe ook niet, maar eindelijk lijken de zonnestralen wat meer kracht t krijgen. Ik had er vanochtend geen vertrouwen in dat de zon nog vrij spel zou krijgen, dus ik heb mijn zonnebrandcrème thuis gelaten, maar Margreet smeert zich nog wel even in.

Bruggetjes

We go'en over de Veneweg, tussen Boschwijde en Beulakerwijde, vervolgen onze weg langs de Belterwijde en Schutsloterwijde.

Op advies van Jolanda verlaten we na de Schutsloot de Belterweg. Via het Schutsloterpad nemen we de bruggetjesroute, zoals Jolanda het noemde. Het ene kleine bruggetje na het andere duikt op op onze weg. We rijden dicht langs de huizen in Belt-Schutsloot; het voelt bijna aan alsof we door hun tuinen rijden. Het biedt ons een uniek kijkje in het leven van de mensen hier. Deze route is zeker een aanrader!

Bij restaurant Het Otterswold maken we een tussenstop voor een welverdiend kopje koffie en we trakteren onszelf op een gebakje.

We hebben er inmiddels al ruim 17 kilometer op zitten; tijd om verder te gaan. We komen aan het einde van de bruggetjesroute en pakken route langs de Belterweg weer op. Aan het einde slaan we linksaf en vervolgen onze weg langs de Arembergergracht. Het laatste stuk van de route is wat minder mooi: over asfalt, langs de weg.

Na twee uur en met ruim 27 kilometer in de benen komen we weer terug bij GO2Move in Genemuiden. We hebben genoten van de tocht en ik weet het zeker: ik kom hier nog een keer terug voor een nieuwe ElliptiGotocht. Ik heb nog lang niet alles gezien in dit mooie natuurgebied!

Go’en in Drenthe

Tags

Bidon gevuld met water, zonnebrandcrème in de tas, fietsstuurtasje ligt klaar, boterhammetjes zijn gesmeerd en de telefoon is opgeladen. Kortom: ik ben er helemaal klaar voor. Stipt op tijd belt Margreet aan en we kunnen gaan: op naar Hoogeveen, naar ElliptiGo Drenthe.

Rijden op zaterdag. Als het droog weer is, niet te hard waait en het vriest niet, dan is het heerlijk om er op uit te gaan. Genieten van weer en wind en misschien een beetje zon. Opstappen bij Alteveer 123, staat er op de website van ElliptiGo Drenthe. Dat klinkt goed, dus Margreet en ik hebben ons aangemeld voor een ElliptiGotocht. We gaan voor een mooie route van bijna 22 kilometer en we hebben er zin in!

Allen op pad

Als we op de afgesproken plek aangekomen (in tegenstelling tot wat er op de website van ElliptiGo Drenthe staat, moesten we niet naar Alteveer, maar naar een adres in Hoogeveen), zien we al twee ElliptiGo’s klaar staan. Toch wel een beetje apart: we hadden gedacht een tocht te maken met meerdere mensen, maar wij blijken de enige Go’ers te zijn.

Of we bekend zijn met de ElliptiGo, vraagt Roelof (van ElliptiGo Drenthe). Ik heb twee keer op de Go gestaan en Margreet heeft zelf een Go, dus we kunnen ons wel redden. We krijgen een helm, de stuurtjes worden op de juiste hoogte gezet en dan kunnen we gaan. We geven aan dat we de Alteveer-route van 21 kilometer willen maken en Roelof kijkt even moeilijk. Kennen we de route? Hebben we een kaart mee? Vanaf  hier is het wel een stukje rijden naar de startplaats. Uhm… We hadden eigenlijk verwacht dat dat geregeld zou zijn. Maar goed dat Margreet de route toch uitgeprint had.

Alteveer-route

Roelof geeft ons instructies hoe we het best bij het startpunt kunnen komen, en bij nader inzien besluit hij zelfs om een stuk mee te fietsen om ons de weg te wijzen en dan kunnen we op pad. Met de aanwijzingen in gedachten, Go’en we richting het spoor. Langs het station, dan naar rechts het spoor over en richting Fluitenberg. Tot nu toe gaat alles goed.

Buiten sporten

Het is weer even wennen op de ElliptiGo, maar ik geniet al vanaf d eerste beweging. Heerlijk: buiten sporten, lekker bewegen, en goed gezelschap. Wat wil een mens nog meer?

Ik merk dat ik steeds meer wen aan het apparaat. De eerste keer vond ik het sturen nog een beetje eng, vorige week ging dat al een stuk beter en nu ga ik soepeltjes de bochten door. Ook het inschatten van de snelheid gaat steeds beter. En dat is handig, want dan kan ik bij kruisingen beter inschatten hoe langzaam ik moet gaan om niet af te hoeven stappen bij kruisend verkeer.

Tips

Zo af en toe krijg ik van Margreet de tip dat ik meer rechtop moet staan, of mijn schouders moet ontspannen. Een welkome tip, want ongemerkt trek ik mijn schouders steeds verder op en als ik dat toelaat, dan loop ik morgen met spierpijn rond…

Het Go’en gaat lekker, maar ik kan wel merken dat de ElliptiGo die ik meegekregen heb, al wat ouder is. De zesde versnelling hapert. Regelmatig schiet hij terug naar de vijfde versnelling en dat Go’t niet zo prettig. Vanuit de zevende versnelling kom ik sowieso niet in de zesde; ik moet eerst terugschakelen naar vijf, om dan weer op te schakelen naar zes. En elke keer als ik even stop met bewegen, schiet ‘ie weer terug naar vijf. Vervelend.

Knooppunten

Margreet heeft niet alleen de route uitgeprint, maar heeft er zelfs aan gedacht een Knooppunten-kaart mee te nemen. Dat blijkt heel waardevol, want ergens onderweg is de uitgeprinte route uit de tas van Margreet gewaaid. De oorspronkelijke Alteveer-route wordt ‘m dus niet meer. We besluiten daarom zelf een route uit te stippelen met behulp van de knooppunten.

Als we zo’n drie kwartier onderweg zijn, komen we langs een theehuis. We zijn wel toe aan een rustmoment, dus we besluiten neer te ploffen op het terras. Tea Time in Echten, eens tukje Engeland in Drenthe. In de tuin staan grote en kleine theepotten, het ziet er leuk uit. Ik neem een kopje koffie en Margreet gaat voor de thee. Ze krijgt een hele pot, dus ik laat me verleiden tot een tweede kopje koffie.

Dan is het tijd om weer verder te gaan. Ik ga nog even naar de wc, betaal de rekening en zet de helm weer op. We vervolgen onze route en komen op een grotere weg uit. Gelukkig is het niet druk, dus we kunnen ongestoord Go’en. Als we een verlaten stukje weg bereiken, besluiten we een stop te maken om wat foto’s van elkaar te nemen. En als we toch bezig zijn: ook wat foto’s van de omgeving, want het is hier prachtig!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Dan vervolgen we onze weg weer. Rechtop staan, schouders omlaag en niet te snel. Gewoon lekker genieten!

De knooppuntenkaart is ideaal. We bekijken op de kaart waar we heen willen, onthouden het cijfertje dat met die route correspondeert en als we op het knooppunt zijn, gaan we door naar het volgende cijfertje. De route werkt prima, alleen hadden de knooppunten wat mij betreft wel iets duidelijker aangegeven mogen worden. Af en toe staan we op een kruising echt te zoeken waar de route heen voert, maar dan blijkt dat we op een knooppunt zijn en dus door moeten naar het volgende nummertje.

Pauzeren

Iets later zijn we weer toe aan een korte stop en wat water. Een boterhammetje gaat er ook wel in, dus we lassen een pauze in. We staan hier heerlijk tussen de weilanden en genieten van de rust en de zon.

Iets verderop zien we een bocht in de weg: ideaal om nog wat foto’s en filmpjes te maken tijdens het Go’en.

 

We zijn inmiddels al ruim anderhalf uur op pad en hebben er al ruim 20 kilometer op zitten. We besluiten zo langzamerhand maar eens terug te gaan richting Hoogeveen. De route richting Hoogeveen is met de knooppunten prima te vinden, maar dan wordt het spannender. Op de kaart van Margreet staan geen straten, dus de route naar het huis van Roelof is wat lastiger te vinden. Gelukkig heb ik een telefoon bij me en kan ik de route via Google Maps vinden. Als we weer terug bij af zijn, hebben we toch iets meer kilometers afgelegd dan we vooraf van plan waren: geen 21, maar 31 kilometer!

We geven de helmen terug aan Roelof en ik meld de hapering bij de zesde versnelling. Dat bleek Roelof al te weten. Beetje slordig dat ik dan die ElliptiGo mee krijg, zonder dat hij er iets van meldt…

ElliptiGo Drenthe

 

Go’en tussen de weilanden

Het is inmiddels meer dan een jaar geleden dat ik voor het laatst (en voor het eerst) op de ElliptiGo heb gestaan. En vandaag mag ik weer! Ik heb er zin in. Heerlijk om weer eens buiten te sporten, in plaats van die warme sportschool. Heerlijk om tijdens het sporten te kunnen genieten van de bloeiende planten en kwetterende vogels, in plaats van zwetende sporters en het gedreun van de loopband.

Ik heb vandaag om 10.00 uur een afspraak met Jolanda Roeland van Go2Move ElliptiGo Verhuur.

Lees verder

Te land, ter geul en op de pedalen

Waterschap Drentse Overijsselse Delta is klaar met Ruimte voor de Rivier Zwolle. Om het IJsselgebied bij Zwolle symbolisch terug te geven aan de Zwollenaar, werd er vandaag een publieksdag gehouden. Op drie manieren kon het nieuw ingerichte gebied bezichtigd worden: te land (met een uiterwaardenwandeling), ter geul (met een korte boottocht) en op de pedalen (met een fietstocht).

Met de uiterwaardenwandeling bezoek je het gebied van de Dijkverlegging Westenholte. Waar voorheen dit gebied niet vrij toegankelijk was, is het dat nu wel, zo werd mij beloofd. Over laarzenpaden kan ik een rondje uiterwaarden wandelen, tot aan de IJssel aan toe. De wandeling is aangekleed met een vleugje theater.

Lees verder

Kleine stapjes vooruit

Twee weken volledige rust. Dat is lang. En saai. Ik zit op de bank. Boek op schoot, telefoon naast me en flesje water binnen handbereik. Ik ben alleen thuis. Manlief maakt een fikse wandeling ergens in Friesland en de kinderen zijn aan het werk.


Ik kijk naar buiten. Het zonnetje schijnt, de lucht is blauw. Het is mooi weer. Nog wel. Als ik de weersvoorspellingen mag geloven, krijgen we een nat en koud paasweekeinde. En ik zit binnen. Op de bank. Ik moet het nog rustig aan doen na de operatie van anderhalve week geleden.

Het herstel gaat langzaam, maar voorspoedig. De pijnstilling is al teruggebracht naar één paracetamolletje om de nacht door te komen en ik heb niet meer de neiging om bij elke stap die ik zet mijn buik vast te houden. Ik kijk nog eens naar buiten. Hoe lang zal het zo mooi blijven? Ik zucht eens diep en sta (voorzichtig) op. Ik heb besloten. Ik trek mijn schoenen aan en stap de deur uit. Ik ga wandelen!

Maar ja, die schoenen… Dat is nog wel een uitdaging. Hoe krijg ik die aan? En dicht? Ik zak door mijn kniën (bukken gaat nog niet zo goed) en pak mijn schoenen op. Ik loop naar de bank en zet de schoenen, ver open getrokken, voor me neer. Met beleid duw ik mijn tenen in de schoen en wrik en woel mijn voet, zodat deze verder de schoen in schuift. Met een beetje moeite kom ik met duim en wijsvinger net bij het hielstuk, om de schoen verder over mijn voet te trekken. Die zit! Nu mijn andere schoen. Ook dat lukt na enig gepriegel. Ik ga even rechtop zitten om uit te hijgen. En om moed te verzamelen voor het lastigste deel: de veters strikken.

Ik trek mijn veters aan, leg er een knoop in en dan buig ik me zover als ik kan naar voren om de strik te maken en aan te trekken. Pffff. Dat is zwaar, maar het lukt! Niet zo strak als ik eigenlijk zou willen, maar goed. Ik kom overeind om op adem te komen, voordat ik schoen twee op dezelfde manier aanpak. Ook dat lukt. Nu eerst op adem komen voordat ik mezelf uit de bank hijs.

Ik stap de deur uit en snuif de frisse lucht op. Heerlijk! Voorjaar, zonnetje, kwetterende vogels en bloesems in de appel-, peren- en perzikbomen.

Ik loop naar de kolk. Een korte wandeling langs het water. Vooral niet te gek doen die eerste keer dat ik mezelf buiten mijn huis (en tuin) begeef. In de kolk duikt net een fuut onder. Een meerkoetje kijkt om zich heen; hij lijkt de fuut te zoeken. Spelen ze verstoppertje?

Ik zie een bankje. Zal ik hier even rusten? Nee, dat is me net iets te snel. Ik loop door tot de volgende bank. Ik ga zitten en kijk uit over de kolk. In de verte staat de schapenboerderij waar mijn dochters nu aan het werk zijn. Even een foto maken van het uitzicht en dan weer verder. Ik ben ten slotte buiten om te wandelen!

In het gras zie ik twee witte bloempjes. Ze hebben wel wat weg van een kievitsbloem. Ze missen alleen wat kleur en blokjes. Ik loop door, maar realiseer me dan dat ik wel eens gelezen heb over witte kievitsbloemen. Ik pak google er even bij en zie dat het inderdaad een witte kievitsbloem is die ik zag. Ik keer om, om er een foto van te maken. Maar dat is nog niet zo simpel als het klinkt als je niet kan bukken. Ik zet mijn benen ver uit elkaar en zak door mijn knieën. Nee, nog steeds te ver van de bloem vandaan om een duidelijke foto te kunnen maken… ik zet de timer van de camera op 10 seconden, zak nog wat verder door mijn knieën en reik met één hand naar beneden, zo dicht mogelijk bij de bloem. Nu hopen dat de camera op mijn telefoon goed scherp stelt…


Na drie pogingen heb ik een foto die duidelijk genoeg is.

Ik loop door langs het water. Zo dicht bij huis en toch lijkt het alsof ik er echt uit ben! Ik kan hier naar links om terug te keren naar huis, maar ik besluit om mijn ommetje nog iets langer te maken en vervolg mijn weg. Ganzen vliegen gakkend over en een reiger stijgt verschrikt op als ik nader.

Ik merk nu toch wel dat de operatie nog maar pas geleden is. Mijn buik begint te trekken. Ik sta even stil en adem diep in en uit, terwijl ik geniet van mijn omgeving.


Gelukkig ben ik al bijna thuis. Ik sla linksaf en loop heel rustig verder. Eenmal thuis laat ik me voorzichtig op de bank zakken. Nog één uitdaging te gaan (schoenen uittrekken) en dan kan ik weer tot rust komen met een boek op mijn schoot en de telefoon binnen handbereik.

Dit was een mooi wandelingetje, in totaal iets meer dan 800 meter. Dat lijkt niks, maar voor mij is het al heel wat. Op naar de volgende 800!

Buikspieren weg?

Gezondheid en een gezonde leefstijl is hot. Veel mensen duiken wekelijks de sportschool in om te werken aan hun conditie en een gezond lichaam. Plankingchallenge, buikspierchallenge en andere gezondheids-uitdagingen verschijnen regelmatig in de social media. En ik moet bekennen: ik doe er ook aan mee. Ik bezoek zo mogelijk drie keer per week de sportschool en doe regelmatig mee aan het buikspierkwartier. Wie weet krijg ik nog eens een strakke buik en sixpack. En een paar kilootjes kwijtraken is ook mooi meegenomen.

Buikspieroefeningen

En nu kan ik zeggen dat ik in drie kwartier ruim een kilo ben afgevallen… Klinkt veelbelovend… Daarvoor zijn wel meerdere specialisten in actie geweest… Klinkt al wat spannender… Ik moet er wel nog weken van herstellen… Klinkt minder prettig… En ik ben nu een boel buikspier kwijt… Oei…

Lees verder

Buikspierkwartier…

“Doe je ook mee straks?” Een warm welkom als ik de sportschool binnen loop. Maar meedoen met wat? Mondi wijst naar de muur. Daar hangt een briefje: buikspierkwartier. Elke maandag, woensdag en vrijdag.

Natuurlijk doe ik mee. Eerst even een kwartiertje fietsen, zodat mijn spieren warm zijn. Dat kan precies. Ik stap op de hometrainer en een kwartiertje later zijn mijn spiertjes soepel. Ik loop achter de anderen aan naar boven, waar we allemaal een matje pakken.


Lees verder

Zelf sporten

Oef, ik voel me oud. Maandag een leuke fitnesstraining gehad, maar dat voel ik wel. Met de spierpijn valt het op zich mee, maar al die squats hebben toch wel zijn weerslag op mijn versleten knie.

Ik ga samen met een vriendin naar de sportschool. Geen personal training vandaag, maar ‘gewoon’ zelf sporten. Die personal groepstraining was heel leuk en ik ben blij dat ik meegedaan heb, maar de eerste keer was voor mij ook de laatste. De squats zijn een te grote belasting op mijn knie, laat mij maar gewoon mijn eigen ding doen.

Lees verder

Proefles 

Het is donderdagavond. Ik zie op facebook een bericht voorbij komen over een groepsproefles. Ik zie een filmpje, waar Karin in een paar touwen hangt. Het ziet er leuk uit, reageer ik naar Karin. “Ja he, was echt leuk om te doen. Ga een keer mee dan”, reageert Karin.

En daar sta ik dan op maandagavond. De groepsles van personal trainer Ramon Meuleman begint zo. Ik heb er al een kwartiertje fietsen op zitten, want ik begreep van Karin dat de warming-up van Ramon, de personal trainer, kort is. “We bouwen langzaam op tijdens de training”, verklaart hij de korte warming-up. Maar ik ken mijn lichaam; ik moet mijn spieren goed opwarmen.

Lees verder

Terug bij af?

Twee stappen vooruit, één stap terug. Dat lijkt de laatste paar jaar mijn credo. Was ik net lekker bezig met het opbouwen naar grote afstanden hardlopen, gooit een blessure roet in het eten en kan ik na een paar weken weer opnieuw beginnen. Sinds vorig jaar kan ik zelfs helemaal niet meer hardlopen en in mijn zoektocht naar een nieuwe sportieve uitdaging, ben ik in de sportschool beland.

Krachtoefeningen om mijn knie soepel te houden, krachtoefeningen om de rest van mijn lichaam sterk te krijgen en te houden, evenwichtsoefeningen om mijn stabiliteit te verbeteren en natuurlijk cardio om mijn conditie op peil te houden en mijn gewicht stabiel te houden.

Lees verder