Omloop van Zandvoort

Tags

, , , , ,

Drie keer heb ik meegedaan met de Zandvoort Circuit Run, een hardloopevenement die start en finisht op … het circuit van Zandvoort.  Ik vind het het leukste loopevenement dat ik ken, want er zit veel afwisseling in de route: een stuk circuit, een stuk strand en een stuk door het dorp. En wat is er nu mooier dan racen op een circuit?

Maar ja … hardlopen kan niet meer, dus ik heb een paar jaar geleden noodgedwongen afscheid genomen van het circuit van Zandvoort. Totdat ik begin dit jaar een bericht voorbij zag komen van de Omloop van Zandvoort: een toertocht voor de fiets, die start op het circuit en vervolgens door de omgeving van Zandvoort gaat. En het allermooiste: elliptiGO’s zijn welkom!

oproep Omloop Zandvoort

Let’s go!

Tja, daar hoefde ik niet (heel) lang over na te denken. Kan ik toch nog racen over het circuit én ontmoet ik mede-Go’ers! Ik heb me dus aangemeld voor de Omloop en besloot er meteen een weekend Zandvoort aan vast te knopen. Gezellig met mijn moeder en haar hond in een huisje van Centerparcs. Vrijdagmiddag heen en maandagochtend weer terug.

De weken voor de Omloop was het niet echt lekker weer. Koud, regenachtig, maar uitgerekend het weekend van de Omloop zou het in ieder geval droog zijn. Heerlijk!

Vrijdag

Het is rustig als mijn moeder en ik die vrijdag bijna gelijktijdig aankomen in Zandvoort. Het inchecken gaat snel en binnen de kortste keren zijn we geïnstalleerd in ons huisje. Nu nog even de hond uitlaten en boodschappen doen en dan kan het relaxen beginnen!

We maken een ommetje over het park en gaan lekker uit eten bij de Market Dome. ’s avonds doen we het rustig aan: open haard aan, televisie aan, drankje en kletsen. Heerlijk!

Zaterdag

De volgende ochtend wordt ik getrakteerd op een fantastisch uitzicht. Terwijl ik water opzet voor thee, kijk ik uit het keukenraam en zie een hert op het grasveld voor ons huisje. Ik pak mijn telefoon voor een foto en zie niet één, maar wel vier herten! Ik maak een foto en loop dan naar de voordeur. Voorzichtig open ik de deur en maak een foto. De herten kijken niet op of om en gaan gewoon door met grazen. Ik loop wat verder naar voren en maak nog een paar foto’s, en een filmpje. Dan lopen ze rustig weg.

Ik ga weer naar binnen, na eerst goed om me heen gekeken te hebben. Als het goed is, zouden er vanochtend verse broodjes bezorgd worden, maar ik zie niets. Dan maar vast een kopje thee, terwijl we op de broodjes wachten. Dat wachten duurt wel lang; de broodjes zouden voor 8 uur bezorgd worden, maar het is inmiddels kwart voor 9. Net op het moment dat ik een appje wil sturen naar de klantenservice van het park, komt mijn moeder binnen van de hond uitlaten, mét broodjes. Bleek dat die broodjes er wel al lang waren, maar we hadden ze niet gezien. Ze waren namelijk aan de binnenkant van de deur van het berghok opgehangen. Tja, daar hadden we niet gekeken…

Golven happen

Na het ontbijt maken we een lekkere strandwandeling met de hond. Die vind de golven in het begin een beetje eng, maar als ze er eenmaal aan gewend is, springt zij door de zee, almaar water happend. Heerlijk, dat zoute water…

 

Her en der wordt hard gewerkt aan de opbouw van strandtenten. Het is nog vroeg in het seizoen, dus nog niet alle strandtenten staan al, maar we vinden een tent die open is en genieten er van een kopje koffie.

Tuintjes

Ook tijdens onze strandwandeling terug naar het vakantiepark ‘geniet’ Dunja van de zee. Die maffe hond blijft maar zout water drinken. We lunchen in ons huisje en ’s middags gaan we Zandvoort even in. Ik verbaas me over de slecht onderhouden voortuintjes van sommige huizen, maar dan zie ik aparte sporen in die tuintjes. Ik heb het vermoeden dat die herten wel eens de oorzaak kunnen zijn van die verpieterde tuinen…  Een week of twee geleden stond er in de krant een artikel over heten in Zandvoort. Tja, voor vakantiegangers zijn die herten in je ‘voortuin’ een attractie op zich, maar als je hier woont en elke dag een groep herten je tuin ziet ruïneren, dan word je daar waarschijnlijk minder blij van…

We blijven niet te lang in het dorp, want we moeten nog boodschappen doen. Ontbijtje voor morgen scoren… Ook op de terugweg zien we verschillende geruïneerde tuintjes. Balen voor die mensen…

Zo tegen etenstijd gaan we naar het strand, om bij een van de strandtentjes te eten. We hebben een mooi plekje aan het raam en het eten is er goed. Terug in ons huisje gaat de haard weer aan en we genieten van elkaars gezelschap en een lekker drankje. Totdat…

Alarm

Ineens merken we dat er rook in de kamer blijft staan. En nog voordat we naar de open haard kunnen lopen om te kijken wat er aan de hand is, gaat de rookmelder af. Dat ding doet het in elk geval! We gooien snel deuren en ramen open en ik klim op een stoel om de rookmelder tot zwijgen te brengen. Dan richten we onze aandacht op de open haard. Blijkbaar is de klep in het rookkanaal dicht gevallen of zo… We zetten de klep weer open en komen weer tot rust. Na een laatste rondje met het hondje duik ik op tijd mijn bed in; morgen moet ik vroeg op voor de Omloop…

Zondag

De wekker gaat vroeg vandaag. We hebben afgesproken dat we (de elliptiGo’ers die meedoen aan de Omloop van Zandvoort) om 9 uur verzamelen bij Mickey’s Café, aan het einde van de pitsstraat. En voor die tijd moet ik mijn stuurbordje nog ophalen…

Na mijn ontbijt maak ik me klaar voor mijn eerste toertocht op de Go. Het was gisteren de hele dag bewolkt; pas tegen de tijd dat de zon onder ging, maakten de wolken plaats voor een zonnestraaltje. Vandaag lijkt de zon eerder door het wolkendek heen te komen, maar echt warm wordt het niet. Ik kies daarom voor een lange broek, een t-shirt en een dun jack. En nu hopen dat dat niet te warm is…

Ik vertrek om half 9 naar het circuit en bij de runnerstent kom ik Kitty tegen. We halen samen ons stuurbordje op en wisselen een paar woorden. Kitty gaat voor de grootste afstand, dus zij start direct. Ik rijd met haar mee naar de start en wens haar succes. Dan ga ik door naar het café. Ik ben de eerste, maar al snel voegt Maarten zich bij mij. We nemen vast een kopje koffie, terwijl we op de anderen wachten en wisselen wat ervaringen uit.

Klaar voor de start

Als iedereen er is, en na een laatste toiletstop, vertrekken we richting start. Nog even een groepsfoto en we kunnen gaan! Eerst een snelle ronde over het circuit en dan een toertocht door de omgeving van Zandvoort.

Ik zet aan om vaart te maken en de eerste bocht gaat lekker. Wat een heerlijk gevoel om weer een keer op dit circuit te knallen. Ik geniet van elke bocht, maar ik merk wel dat het een zwaar circuit is. Pffff… best pittig, die heuveltjes! Gelukkig is het nog geen 5 kilometer en dan mag ik het rustiger aan doen. Een meter of tien voor mij rijden twee go’ers en ik zet aan om bij ze te komen. Dat lijkt even te lukken, maar ik houd het tempo niet vol en de afstand wordt weer iets groter. Als het circuit iets afloopt, zet ik weer aan om het gat kleiner te maken en even lukt dat weer. Zo rijd ik een tijdje achter de twee go’ers aan, als aan een elastiekje dat uitrekt en ontspant.

Dan komt de finish in beeld. Ik pers er nog een laatste sprintje uit en probeer lachend over de streep te komen. Een paar meter verderop staat een groepje go’ers. Ik voeg me bij hen en samen wachten we tot de hele groep compleet is. Dan gaan we verder, het circuit af, de duinen in, richting Bloemendaal aan Zee.

Het is een leuke groep go’ers, die daar door de duinen rijdt. Er wordt gezellig gekletst tijdens het go’en en haast ongemerkt schieten de kilometers onder onze wielen door. De omgeving is mooi en de route is goed aangegeven.

Ongeveer halverwege is er een pauzeplaats. We zetten onze elliptigo’s aan de kant, pakken dankbaar een bekertje drinken en een stuk banaan aan en zoeken een plekje om te zitten. De boterhammetjes worden uit de tassen gehaald en al snel is het stil: muizende katjes mauwen niet…

Als ik mijn eten en drinken op heb, zoek ik de wc’s op. Er staat, zoals verwacht, een lange rij voor de wc’s. Maar dan valt me iets uitzonderlijks op: er staan alleen mannen in de rij. De vrouwen kunnen zo doorlopen naar de wc! Meestal is het andersom!

Veer

Na de welverdiende pauze gaan we weer verder. Langs het kanaal, langs de buitenwijken van Haarlem, richting Schalkwijk. Dan een verrassing. Voor mij ten minste; de mensen die vorig jaar ook al meegedaan hadden, wisten dat het ging komen. Een pontje. We steken de Zuider Buiten Spaarne over met het Spaarnerveer en vervolgen aan de andere kant van het water onze route.

Iets na Zuid-Schalkwijk moeten we even afstappen. Een smal bruggetje leidt ons naar de andere kant van een vaart, naar Vijfhuizen. We zijn inmiddels alweer een aardig eindje op de terugweg en ik geniet nog steeds van de route. Bij Aerdenhout vergapen we ons aan de mooie huizen en iets verderop passeren we een golfclub. Dan nog een stukje duin en het eind is in zicht.

timefoto_professional-photo-mylaps_img_3493In Zandvoort is het een drukte van belang. Er staan veel mensen langs de route en overal klinkt muziek. Gezellig!

Finish

We finishen in het centrum van Zandvoort en krijgen een bekertje drinken en een medaille. Wauw, dit heb ik maar mooi gedaan! Ik sms mijn moeder dat ik gefinisht ben en dat we met de groep naar een strandtent gaan om daar te lunchen.

Halverwege de middag ben ik weer terug op het vakantiepark. Mijn moeder heeft zich prima vermaakt: ’s ochtends een strandwandeling met Dunja, ’s middags Zandvoort in. Dunja had nog wel en verrassing voor haar. Door al het zoute water waren haar darmen op hol geslagen en kreeg ze last van overgeven en diarree. Ik vond het eerlijk gezegd niet zo erg dat ik dat gemist heb…

Na een welverdiende douche zijn we nog een blokje om gegaan met Dunja en daarna zijn mijn moeder en ik weer richting strand gegaan voor een hapje eten. Weer terug in het huisje hebben we dit keer de open haard maar niet gebruikt. Dat rookgordijn van gisteren was niet voor herhaling vatbaar…

Maandag

Vandaag hebben we maar geen strandwandeling gemaakt met de hond. We moeten er niet aan denken dat ze dan weer teveel zeewater drinkt en in de auto last krijgt van haar darmen… Vandaag dus alleen een wandeling rond het vakantiepark met Dunja. Daarna het huisje schoonmaken en de auto inpakken. Toch sneller dan ik had gewild is er alweer een einde gekomen aan dit heerlijke weekend!

Run2Go heeft een mooi filmpje gemaakt van de Omloop van Zandvoort en mijn prestatie is te volgen op Garmin.

route Omloop

 

 

Advertenties

Modderrit op de GO

Tags

, , , ,

Het stond al even op mijn activiteitenlijstje: op de elliptiGO naar mijn moeder rijden, van Zwolle naar Zevenaar. Een tocht van zo’n 80 kilometer. Het plan was om er een mooie recreatieve tocht van te maken en er een gezellig weekendje bij mijn moeder aan vast te knopen. En terug? Met de trein, of met de auto, opgehaald door mijn man. In ieder geval niet op de GO terug naar huis!

Het plan ligt er al even, maar is tot nu toe nog niet uitgevoerd. Ik zie er stiekem wel een beetje tegenop. Want 80 kilometer… Dat is wel héél ver! En ik moet ook nog logeerspullen meenemen. Op mijn rug, want een bagagedrager heeft deze elliptische fiets niet…

Maar vandaag is dan dé dag: de wind staat goed, het is droog (maar wel koud) en ik heb een vrij weekend. Dus de afspraak met mijn moeder staat, de spullen zijn gepakt, de route is uitgestippeld in Google Maps en om 9.30 uur vertrek ik, met enorme rugtas, op mijn elliptiGO. Naar Zevenaar.

Navigatie

Volgens Google Maps kan ik uit drie routes kiezen: over de dijk via Deventer, over de Veluwe via Apeldoorn en Eerbeek, of over de Veluwe via Apeldoorn en Velp. Het stukje dijk van Zwolle naar Deventer heb ik al eens gefietst, dus ik kies voor de Veluwe-route via Eerbeek. Ik stel de navigatie in op mijn telefoon en stop de mobiel in het stuurtasje. Alles is klaar om te gaan, dus ik stap op en vertrek. Het is koud en ik ben blij met mijn sportieve handschoenen. Ik rijd rustig richting Spoolde. Het gaat goed en ik moet opletten dat ik niet te snel ga; ik moet het ten slotte wel ruim 80 kilometer volhouden.

Bij de Katerveerdijk kijk ik verbaasd op mijn telefoon. Ik zou hier rechtsaf moeten, de brug over richting Hattem, maar Google Maps stuurt me rechtdoor naar het Engelse Werk. Ik vermoed dat ik per ongeluk op de andere route getikt heb toen ik mijn telefoon in het hoesje deed, maar ik heb geen zin om die fout nu te herstellen. Dan zou ik mijn handschoenen uit moeten doen, de telefoon weer uit het hoesje peuteren, nieuwe route opzoeken… En ik ben net lekker op weg. Ik besluit dus om gewoon de route van Maps te volgen, over de dijk, via Deventer. Het is wel een mooie route, en toch een paar kilometer korter dan de route over de Veluwe…

Op de dijk zo ongeveer ter hoogte van Herxen stop ik even voor en foto en wat water. Ik zie dat ik een appje heb gekregen van het thuisfront: “Ik dacht dat je over de Veluwe zou gaan?” Tja… plannen zijn er om van af te wijken… Ik heb het inmiddels niet meer koud, maar om dat zo te houden, ga ik snel weer verder op mijn Go.

Iets voor Wijhe moet ik de dijk verlaten: het fietspad gaat onder de dijk verder. Er staat een bord met wegafsluiting, naar de zijkant van het fietspad geschoven. Ik ga ervan uit dat de wegafsluiting opgeheven is, maar dat het hek nog opgehaald moet worden. Dat was een foutje, zo ontdek ik niet veel later…

Daak

Het fietspad ligt vol met troep, achtergebleven na het hoge water van de afgelopen weken. Daak heet dat, weet ik sinds kort. Takken, riet en modder maken het go’en een stuk lastiger. Iets verderop zie ik een groot stuk ijs op het pad. Daar overheen rijden lijkt me geen goed idee; ik heb geen zin om onderuit te gaan. Ik stap dus af en met de Go aan mijn hand vervolg ik mijn weg. Dat is ten minste de bedoeling, maar de plas met het laagje ijs erop is dieper dan ik dacht en mijn voeten zakken door het ijs. Natte voeten, bah. En koud… Na de ijzige plas stap ik weer op mijn Go, maar niet voor lang. Iets verderop ligt een grote modderplas, waar ik een mezelf vastrijd. Ik stap wederom af en mijn natte schoenen worden nu ook bruin van de modder. Ik sta even vertwijfeld stil.

Wat is verstandig? Omkeren, of verder gaan? Ik besluit verder te gaan, ik ben toch al nat en modderig. Met de Go aan de hand vervolg ik mijn weg, door modder, takken en andere troep. Na een tijdje zitten zowel ik als mijn Go onder de modder. Zo erg zelfs, dat de wielen van mijn Go twee keer zo breed zijn als normaal. Sommige stukken fietspad zijn zo erg ondergelopen, dat ik ervoor kies om langs het fietspad door het gras te lopen. Dat gras is – natuurlijk – erg drassig en mijn voeten zakken weg in de bodem… Gelukkig zie ik dat het einde nadert van de troep op het fietspad.

Ik stop en zet de Go aan de kant van de weg. Nu opstappen en verder rijden heeft geen zin. Er zit zoveel modder op mijn wielen, dat de Go aanloopt. En de remblokjes zijn niet meer zichtbaar, dus ik vermoed dat remmen niet zal lukken. Eerst schoonmaken dus. Maar hoe? Ik heb een klein microvezeldoekje bij me, maar dat is bij lange na niet toereikend om mijn Go schoon te krijgen…

Poetsen

Ik besluit mijn handschoenen op te offeren. Het is inmiddels al redelijk opgewarmd en ik zat er toch al aan te denken om de handschoenen uit te doen. Met de handschoenen veeg ik de meeste modder van de wielen en het chassis af. Ik maak gebruik van de aangespoelde takken om wat modderresten weg te peuteren tussen de remblokjes en bij de ketting. Het microvezeldoekje gebruik ik vervolgens om de laatste resten modder zo goed en zo kwaad als het gaat weg te vegen. Ik bedenk me dat ik eigenlijk een foto had moeten maken van die onbegaanbare weg, maar dat had ik eerder moeten bedenken. Nu ga ik de telefoon niet uit z’n hoesje halen, daar zijn mijn handen veel te modderig voor… Maar ik kan weer verder! Omhoog, de dijk op! Hier staat het hek met de geslotenverklaring overigens wél gewoon op het fietspad…

Nog iets verderop zakt de moed me even in de schoenen. Na een kleine slinger gaat het fietspad toch weer naar beneden, onder de dijk langs. En daar ligt weer daak! Maar gelukkig zie ik een uitweg. Als ik de N337 oversteek, kan ik over een schoon en droog fietspad verder richting Wijhe. Ik ga nu dwars door Wijhe, in plaats van erlangs, maar dat maakt niet uit. Ik sta ten minste weer op de Go!

Ik passeer dorpjes met mooie namen: Boerhaar, Buur, Den Nul, Olst… Als ik Deventer nader, is het al bijna lunchtijd. Ik ga op zoek naar een plek om te eten, maar zie zo snel niets. Een behulpzame Deventenaar denkt met me mee: een eetgelegenheid, maar niet te chic, want ik ben nogal modderig… Hij wijst me de weg naar een snackbar. Die blijkt nog een aardig eindje weg te zijn en ik beland in een winkelcentrum in Borgele. Ze hebben er patat, frikandel en… Koffie! Mijn eerste bakkie troost van vandaag!

Goud

Ik ga even naar de wc om de ergste modder van mijn handen (en gezicht) te wassen en als ik terug kom, is mijn patatje klaar. Ik neem plaats op een stoel (wat heerlijk om even te kunnen zitten…) met uitzicht op een groot tv-scherm. En laat daar nu net schaatsen op te zien zijn: de Olympische Spelen, 5000 meter vrouwen, met Esmee Visser en Anouk van der Weijden. Ik ben er precies op tijd om Anouk een goede race te zien rijden, en om Esmee een gouden medaille te zien winnen!

Ik app wat met het thuisfront en laat mijn moeder weten waar ik ben. Ik ben twee uur en drie kwartier onderweg en heb er zo’n 39 kilometer op zitten. Nog niet helemaal op de helft dus, maar het ergste heb ik gehad denk ik. Dat stukje onderdijks bij Wijhe heeft me aardig wat tijd gekost.

Ik voel me goed uitgerust als ik weer op pad ga. Het is even zoeken waar ik heen moet om mijn route weer op te pakken, maar dan ga ik weer verder, op weg naar Wilp. Het gaat lekker en binnen de kortste keren ben ik 20 kilometer verder. Nou ja… kortste keren… een uurtje later ben ik 20 kilometer verder. Maar voor mijn gevoel ging het heel snel! In dat uur heb ik de dorpjes Bussloo, Gietelo, Voorst, Empe, Voorstonden en Oeke aangedaan.

Bij Rhienderen maak ik een tussenstop. Wat water, wat worteltjes en ik kan er weer tegenaan. Als ik vervolgens Brummen achter me laat, komt de IJssel weer in beeld. Dat vind ik toch wel het mooist: go’en langs het water (of in het bos, of tussen de weilanden door, in ieder geval niet door de bebouwde kom…).

Een roofvogel vliegt op uit een boom. Ik volg het dier richting volgende boom. Daar raak ik het kwijt. Even later hoor ik een enorm lawaai: drie enorme helikopters vliegen laag over.

Het is mooi hier. De IJssel meandert door het landschap en ik zie verschillende plassen en rivierarmen. Ik minder vaart om te genieten van het uitzicht. Even een fotootje maken en mijn moeder laten weten waar ik ben. Dan stap ik weer op de Go. Ik heb er ruim 72 kilometer op zitten als ik de IJssel oversteek en Doesburg in rijd. De stad van de mosterd, maar het mosterdmuseum laat ik – letterlijk – links liggen. Ik kom in de buurt van mijn einddoel! Ik steek de Oude IJssel over en rijd Beinum in, en weer uit.

Ik merk nu wel dat ik al meer dan 75 kilometer in de benen heb: ze worden zwaar van het lange staan. Het is nu nog één lange weg naar Zevenaar. Ik wil versnellen, zodat ik er eerder ben, maar mijn benen willen niet. Ze zijn moe en ik accepteer dat ik niet zo snel kan gaan als ik zou willen. Ik weet inmiddels precies waar ik ben en mijn telefoon is bijna leeg. Ik heb wel een powerbank bij me, maar ik heb geen zin om te stoppen en de powerbank aan te sluiten op mijn smartphone. Ik kan de weg nu wel vinden zonder navigatie, dus ik sluit Google Maps af en zet de telefoon in de accubespaarstand.

Ik kijk om me heen en raak even in verwarring. Rechts voor mij, in de verte, zie ik een grote schoorsteen. De vuilverbranding van Duiven. Maar links van mij zie ik in de verte een grote heuvel de voormalige vuilstort IJsseloord, bij Westervoort, denk ik. Maar dat kan niet. Waar ben ik dan, als ik de vuilstort links heb en de vuilverbranding rechts? Ik twijfel even en kijk om me heen. Ik herken de weg, ik ben ter hoogte van Zweekhorst. Nog even ik moet de A12 zien, waar ik onderdoor ga vlak voordat ik Zevenaar in rijd. Maar die A12 komt maar niet in zicht. Ben ik dan toch ergens anders? Dat kan toch niet? Ik rijd gewoon verder en kijk nog eens goed om me heen. Dan zie ik dat die grote heuvel geen heuvel is, maar een enorme schuur. Aha, dat is die schuur langs de A12, bij de afrit bij Zevenaar! Ik ben dus gewoon waar ik al dacht dat ik was!

Skatepark

Ik word ingehaald door een stelletje op de fiets, met een groot skateboard in de hand. Ze minderen vaart en komen naast me rijden. “Wat een cool ding is dat”, roept de jongen. “Is dat moeilijk? En hoe snel ga je ermee?” Ik glimlach. “Ja hè, best cool”, antwoord ik. “Het is in het begin wel even wennen, maar moeilijk is het niet. En normaal gesproken ga ik hierop wel sneller dan op een gewone fiets, maar nu niet meer. Ik heb er al bijna 80 kilometer op zitten en ben best wel moe”, ga ik verder. Ze bestuderen de Go nog eens goed en gaan er dan vandoor. “We gaan naar het skatepark”, vertellen ze. Ik wist niet eens dat Zevenaar een skatepark heeft. Maar misschien zijn ze wel op weg naar Didam, bedenk ik me later…

Vlak voor Zevenaar stop ik om een foto te maken van het bord bebouwde kom. Ik heb het gehaald! Nog maar een minuut of tien en ik ben er! Dan kan ik douchen. En rusten. En eten. Ik merk dat ik best wel trek heb en besluit om een paar happen van mijn Snelle Jelle te nemen. Ik app mijn moeder dat ik er nu echt bijna aan kom en stuur een foto van het bord Zevenaar naar het thuisfront.

De laatste twee kilometer vergeet ik bijna dat ik moe ben. Ik ga weer iets sneller dan de paar kilometers ervoor en ik voel me blij. En trots. Dit heb ik toch maar even mooi gedaan. Mijn moeder wacht me al op bij de poort en neemt de rugtas van mij over. Ik zet de Go in de schuur. Morgen maak ik ‘m wel schoon, nu ben ik moe.

Voordat ik naar binnen stap, doe ik mijn schoenen uit en bekijk mijn sokken. Dat valt mee; ik had verwacht dat ze nat en helemaal bruin van de modder zouden zijn, maar ze zijn hooguit een beetje vochtig. En met de modder valt het ook wel mee; mijn broek is modderiger. Mijn moeder legt een handdoek op de bank en ik plof neer, met een groot glas fris in mijn handen. Even bijkomen voordat ik onder de douche stap.

Terwijl ik douche, gooit mijn moeder alle modderige spullen in de wasmachine en als ik klaar ben met douchen, maakt ze mijn schoenen schoon. Onbetaalbaar! En als grote verrassing heeft ze ook nog eens een kleine rijsttafel voor me klaargemaakt. Heerlijk!

Dit was een mooie rit. Zwaar, vooral door de rugzak, maar mooi! Of ik deze tocht nog een keer zal maken? De eerstkomende maand niet, maar over een tijdje misschien wel. Dan ga ik in de herkansing voor de route over de Veluwe…

De volgende dag gaan mijn moeder en ik gezamenlijk aan de slag met een emmer water, een spons en een schoonmaakdoekje. De Go moet gepoetst worden. De modder zit werkelijk overal en we kunnen niet alle vieze plekjes bereiken. Er moet zelfs een tandenborstel aan te pas komen om alles moddervrij te krijgen.

Na een grondige poetsbeurt is mijn Go weer toonbaar.

Waarom een ElliptiGO?

Tags

, , , , , , ,

Sinds een maand of vier ben ik de trotse bezitter van een ElliptiGO. Menig ritje heb ik al gemaakt op deze ‘rare fiets zonder zadel’. En ik geniet er van. Of ik nu een langzame lange afstand afleg, een interval doe, een korte snelle training afwerk, of mezelf helemaal uit de naad ‘fiets’ op een paar heuveltjes: allemaal even leuk om te doen. Maar wat is er nu zo leuk aan mijn GO?

2017-10-04 16.02.24

Lees verder

Hoe haal ik meer uit mijn ElliptiGo training?

Tags

, , , , ,

Ik ben inmiddels al ruim een maand de trotse eigenaar van een ElliptiGO. En ik heb al verschillende mooie tochtjes gemaakt, alleen of met z’n tweeën. Steeds genietend van de buitenlucht en de mooie omgeving, genietend van de beweging, en regelmatig stoppend voor een foto of een pauze met kopje koffie.

Maar nu is het tijd om meer te doen met mijn Go. Ontspannen tochten in de mooie natuur zijn heerlijk, maar mijn ElliptiGO is ook een trainingsapparaat. Ik kan er mijn conditie mee opbouwen, of op peil houden, ik kan er mijn snelheid mee verbeteren, als ik de elliptische fiets maar op de juiste manier inzet.

Lees verder

Run2GO Toertocht 2017

Tags

, , , , , ,

Een mooie route van ongeveer 35 kilometer door een bosrijke omgeving. Veel afwisselende landschappen. De nadruk ligt op plezier, dus geen wedstrijdelement. En voor wie geen eigen GO heeft, zijn er GO’s beschikbaar om te huren. Zie hier: de ingrediënten voor een perfecte dag ontspannen door inspannen.

Meer dan 50 sportievelingen staan klaar bij Terra Nova in Putten en even zoveel ElliptiGO’s staan opgesteld op het parkeerterrein. Klaar voor een tocht van ongeveer 35 kilometer.

Lees verder

Workshop Levensreddend Handelen – Wat doe je bij een noodsituatie?

Tags

, , , , ,

Levensreddend handelen

Het zal je maar gebeuren: je bent ooggetuige van een groot verkeersongeval met meerdere slachtoffers. Je wil graag helpen, maar je weet niet hoe… Of je bent op het vliegveld en er is een aanslag. Ook hier vele gewonden en jij komt er zonder noemenswaardige verwondingen vanaf. Als de rookdampen wat optrekken, wil je graag anderen helpen, maar waar moet je beginnen?

Een dergelijke situatie is niet ondenkbaar. En lijkt de laatste maanden / jaren zelfs alleen maar groter te worden. Denk maar aan Parijs, Zaventem, Londen. Kan ik in zo’n situatie anderen te hulp schieten? Weet ik wat ik moet doen? Vorige maand kwam ik een bericht tegen van de GHOR (Geneeskundige HulpverleningsOrganisatie in de Regio), die op een dergelijke situatie inspringt.

Lees verder

Go-tocht naar Belt Schutsloot

Tags

, , , , ,

“Volgens mij schat je me veel te hoog in hoor!” Mijn Go-maatje voor vandaag vraagt zich hardop af of ze de voorgenomen tocht wel kan volhouden. Ze heeft nog nooit eerder op de ElliptiGo gestaan en is stiekem toch wel een beetje zenuwachtig. Ik stel haar gerust: ik ken haar en weet wel ongeveer wat ze aankan. Ik heb een route uitgestippeld die niet te lang is en we nemen alle tijd. Stoppen onderweg voor drinken en voor een lunch en doen het gewoon heel rustig aan. En als ze het toch écht helemaal niets vindt, kunnen we altijd nog teruggaan.

Enigszins gerustgesteld stapt ze uit de auto. We zijn aangekomen bij Go2Move EllpitiGoverhuur in Genemuiden. De Go’s staan al klaar voor ons.

ElliptiGo

Lees verder

WiedeGo

Tags

, , , ,

Jaaa, ik mag weer! Een tocht maken op de ElliptiGo!  Via een simpel whatsapp-berichtje regel ik dat we bij GO2Move twee Elliptigo’s kunnen huren. En Jolanda wil nog meedenken over de route die we kunnen volgen ook. Hoe mooi wil je het hebben?

Niet alleen stippelt Jolanda een mooie route voor ons uit; ze zorgt er ook nog eens voor dat de route klaarligt als we de ElliptiGo’s komen ophalen.

Lees verder

Go’en in Drenthe

Tags

Bidon gevuld met water, zonnebrandcrème in de tas, fietsstuurtasje ligt klaar, boterhammetjes zijn gesmeerd en de telefoon is opgeladen. Kortom: ik ben er helemaal klaar voor. Stipt op tijd belt Margreet aan en we kunnen gaan: op naar Hoogeveen, naar ElliptiGo Drenthe.

Rijden op zaterdag. Als het droog weer is, niet te hard waait en het vriest niet, dan is het heerlijk om er op uit te gaan. Genieten van weer en wind en misschien een beetje zon. Opstappen bij Alteveer 123, staat er op de website van ElliptiGo Drenthe. Dat klinkt goed, dus Margreet en ik hebben ons aangemeld voor een ElliptiGotocht. We gaan voor een mooie route van bijna 22 kilometer en we hebben er zin in!

Lees verder