Vandaag is dan de dag: de eerste wedstrijd van 2014. De eerste wedstrijd op mijn testschoenen van New Balance. De eerste wedstrijd die ik in een businessteam loop…

De Midwintermarathon Apeldoorn, 8 kilometer, team de Stentor 2. Starttijd: 15.00 uur. Tussen 13.45 en 14.00 uur moet ik me melden bij mijn team; dan gaan we samen op de foto en werken we vlak voor de start een gezamenlijke warming-up af.

Ik word ’s ochtends gewekt door mijn man. Mooi op tijd, dan kan ik rustig ontbijten, en een paar uur later nog rustig mijn lunch wegwerken voordat ik naar Apeldoorn vertrek. Mijn tas met daarin startnummer, drinken en een droog shirt staat al klaar, mijn hardloopkleding ligt op de stoel te wachten om aangetrokken te worden, mijn New Balance schoenen staan op me te wachten, mijn gps-horloge ligt te wachten op mijn pols en de eerste liter water staat klaar om gedronken te worden. Ik heb er zin in!

Om half drie starten we als Stentorteams (twee businessteams en een lezersteam) met de warming-up, geleid door Isokin. Goed voorbereid sta ik even later in mijn startvak.
Ik heb een streeftijd van 45 minuten opgegeven, maar in de afgelopen weken ben ik gaan twijfelen of ik het zal halen. Door een hardnekkige verkoudheid heb ik minder kunnen trainen dan ik had gewild. Maar, ik ga mijn best doen. En bovenal: ik ga genieten van het lopen!

Ik heb mijn planning klaar: als ik eerst twee kilometer kan lopen in een tempo van 5.30 minuut/km, dan kan ik daarna wat terugzakken tot 5.40. Veel langzamer moet het niet gaan, wil ik mijn streeftijd halen… En misschien kan ik er aan het eind wel weer een 5.35 uit persen…

Dan klinkt het startschot. Langzaam hobbel ik naar de startlijn en druk mijn horloge in. Ik ben op weg! Wat een massa mensen is er op de been; niet alleen op de baan, maar ook ernaast. Heerlijk, al dat publiek. Glimlachend zet ik mijn eerste passen, op weg naar de finish.

Het gaat lekker. De eerste kilometer loop ik wat sneller dan gepland: 5.22. Ok, nu oppassen dat ik niet te snel begin. Ik wil wel de finish halen. Maar het loopt zo lekker! De tweede kilometer gaat iets langzamer, maar niet veel: 5.24. Nu moet ik toch echt even inhouden, wil ik niet helemaal kapot gaan vóór het einde… Maar nog steeds voel ik me goed. Hoe kan het ook anders, met al dat publiek langs de route…

154641_finishtotaal_mw14_dsc_8123_online

We beginnen door de straten van Apeldoorn, maar we zetten koers naar de rand van de stad. Als we de Jubileumlaan in draaien, wordt de omgeving wat groener. Mooi! Gelukkig blijven we op een verharde ondergrond lopen. Ook dat kleine hoekje van Park Berg en Bos dat we kruisen. Fijn, want een zanderige ondergrond maakt het parcours wel zwaar…

Kilometer 3 gaat in 5.30 en kilometer 4 in 5.43. Goed, maar nu moet ik oppassen. Ik heb wel wat marge opgebouwd in die eerste twee kilometers, maar veel verder moet ik toch niet afzakken. Dan komt het verversingspunt in zicht. Ik neem een bekertje thee aan. De eerste slok (oh, schrikken, ik ben geen suiker meer gewend in mijn thee) slik ik door, maar de tweede slok spuug ik uit; ik wil geen klotsbuik tijdens het lopen…

Doordat ik het drinken aanpak en al lopend een slok probeer te nemen, raak ik uit mijn ritme. Vervelend, maar dat ritme vind ik wel weer terug. Denk ik. Héél even. Dan beginnen mijn spieren te schreeuwen. Het gaat hier heuvel-op! Net op het punt dat ik uit mijn ritme ben! Ik krijg het zwaar. Heel zwaar. Maar ik ben niet de enige, gelukkig.

Ik doe mijn best om mijn ritme terug te vinden, maar dat lukt niet zo goed. Mijn tijden gaan nog verder naar beneden: 5.46 en 5.49. Op dat punt vrees ik dat ik mijn streeftijd niet meer ga halen. Jammer, maar geen ramp. Ik blijf gewoon genieten van het lopen, want de omgeving hier is prachtig. Ik ben net langs de Apenheul gekomen en ook daar staat het nog steeds vol publiek. Geweldig! Langzaam kom ik toch weer terug in mijn ritme. Ik ga weer lopers inhalen en mijn ademhaling is weer wat tot rust gekomen.

Terwijl mijn hartslag weer wat omlaag gaat, gaat mij snelheid weer omhoog. 5.36. Zou het dan toch nog mogelijk zijn? Ik zie de fotograaf van de Stentor op zijn fiets langs komen. Hij ziet mij, herkent mij, en racet vooruit om op tijd bij de finish te staan. Het publiek staat nu niet meer één rij, maar twee rijen dik langs de kant van de weg. Ik hoor iemand mijn naam roepen. Een bekende? Oh nee, mijn naam staat op mijn startnummer. Maar het werkt wel. Ik krijg vleugels. En als ik in de verte de vlag met de letters finish zie, weet ik mijn snelheid zelfs nóg iets te verbeteren. Geweldig, dat juichende publiek! Dan komt de finishlijn in beeld. En de Stentor-fotograaf! Ik gooi mijn armen in de lucht en tover een brede lach op mijn ongetwijfeld knalrode gezicht. Ik heb het gehaald! De finish!

2014-02-02 19.36.29

En als ik op mij horloge kijk, zie ik mijn eindtijd: 44.45 minuten. Ik heb het gehaald! Mijn streeftijd! Dat zou me niet gelukt zijn zonder al dat publiek! Geweldig! Dolblij laat ik een van de vrijwilligers een medaille om mijn nek hangen. Ik ben blij! Ik heb het gehaald! Als ik even later de tweede Stentor-fotograaf zie, meld ik opgelucht mijn binnenkomst. Ik word op de foto gezet, met medaille. Trots!

IMG_4649C

Foto: Cees van Sliedregt

Uitslag Midwintermarathon 2014

http://connect.garmin.com/activity/439520655

Advertenties