Het is weer woensdag, dus ik mag weer hardlopen! Heerlijk! Maar eerst moet ik mijn bed nog uit. Op de een of andere manier heb ik wat opstartprobleempjes vandaag. Ik hijs mezelf langzaam uit bed en trek mijn hardloopkleding aan. Eerst nog even een licht ontbijtje naar binnen werken. Hoewel… Even… Ik krijg mijn eten maar langzaam weg. Tussendoor vul ik mijn vochtgehalte aan, met als gevolg dat ik naar de wc moet. Het gaat allemaal wat langzaam vandaag…

Maar dan ben ik toch eindelijk klaar om op pad te gaan. Omdat het allemaal zo langzaam gaat vandaag, besluit ik mijn training daarop aan te passen: een langzame duurloop. Ik stap naar buiten en zie nog net de laatste oranje-roze kleuren boven de daken uit komen. Het is lekker weer: een beetje fris, maar droog. De wind is wel pittig, maar ik heb ‘m (nog) niet tegen.

Voordeel van zo’n langzame start is dat de hordes scholieren al lang verdwenen zijn; school is immers al lang en breed bezig. Ik heb de weg bijna voor mij alleen. Dat loopt wel lekker. Ik draai de fietsbrug op en buffel omhoog. Op het fietspad zie ik een handschoen liggen. Goh, zou je zo’n ding niet missen, vraag ik me af. Dan zie ik iets verderop in de berm een schoen liggen… Vreemd…

De weg voor me strekt zich leeg uit. Het asfalt vraagt erom betreden te worden, dus dat doe ik. Rechts van mij duiken de woonboten op; links de nieuwbouwwijk die inmiddels al niet zo nieuw meer is. Ik loop door en draai de Twistvlietbrug op. Aan de andere kant van het Zwarte Water buig ik naar links af, om langs het water verder te lopen. Als ik aan de rechterkant van het fietspad een smal paadje zie, besluit ik spontaan van het fietspad af te wijken en het paadje in te draaien. Weer eens wat anders, denk ik. Maar het paadje draait als nel weer terug naar de weg en ik sta weer op de dijk. Jammer… Ik loop door en zie weer een smal paadje opduiken. Ik duik dat weggetje weer in, want ik wil nieuwe wegen ontdekken…

Dit weggetje voert door een parkje, met veel natte gronden. Het ziet er een beetje moerasachtig uit. Mooi, en dat zo dicht bij huis… Ik vervolg mijn weg enigszins in de richtig die ik van tevoren in gedachten uitgestippeld had en kies mijn weg richting Mastenbroekerbrug. Nog steeds is mijn tempo niet bepaald hoog te noemen. Maar ik loop lekker en een langzame loop tussendoor is vast niet slecht voor me…  Als ik het Zwarte Water weer overgestoken ben, besluit ik weer spontaan van mijn route af te wijken. Ik loop niet terug langs het water, maar trek verder de wijk in. De wind staat nu iets minder gunstig, maar ik heb ‘m nog niet pal tegen. Langzaam ren ik verder, mijn neus achterna. Ik weet nog niet precies hoe ik mijn route naar huis zal vervolgen; ik zie wel waar de weg mij brengt…

Als ik bij de Oude Wetering aankom, besluit ik af te slaan. Die wetering is wel een mooi stukje om te lopen. Ja, mooi wel, maar ook pittig, merk ik al snel. Ik heb de wind nu pal in mijn gezicht en ik krijg het er warm van. Op het moment dat ik me afvraag of ik er wel goed aan gedaan heb de Oude Wetering in te draaien, begint het heel lichtjes te spetteren. Lekker, die koele druppeltjes in mijn gezicht!

Aan het einde van de Oude Wetering draai ik een smal paadje in, dat mij langs de dierenweide voert. Of eigenlijk is het op dit moment een geendierenweide, want hoe ik ook om me heen kijk, ik zie niets rondlopen. Zouden de dieren het te koud vinden? Of zouden ze ook een langzame start hebben vandaag? Ik loop verder en draai het volgende smalle paadje in. Leuk is dat, om van tevoren niet precies te weten hoe ik ga lopen. Dat ga ik vaker doen!

Ik loop van paadje naar paadje en geniet van het lopen en de onbekende wegen. Ik heb er inmiddels al 7 kilometer op zitten, maar ik voel me nog helemaal niet moe. Dat is dan weer het voordeel van zo’n langzame loop… 

Als ik na ruim 10 kilometer weer thuis ben, voel ik me voldaan. Ik heb heerlijk gelopen! Nog even wat vocht bij tanken en dan zoek ik de douche op. Langzaam loop ik naar boven en langzaam ga ik verder met de rest van de dag.

http://connect.garmin.com/activity/440785977

Advertenties