Ik mag de weg weer op vandaag. Gisteren kon ik mezelf er niet toe zetten om mijn hardloopkleding aan te trekken (geen zin, met die wind en regen…), maar vandaag heb ik er zin in. Ik heb me voorgenomen om een lekkere duurloop af te werken; een aardige uitdaging, met de pittige wind die er staat…

Mijn kleding zit goed, de veters van mijn New Balance FreshFoam schoenen zijn gestrikt, mijn horloge staat startklaar en de muziek speelt. Tijd om te gaan…

Het eerste stukje gaat lekker. De wind is stevig, maar tussen de huizen heb ik er weinig last van. Als ik de wijk verlaat, voel ik de wind meer aandringen; het lijkt of ‘ie me wil tegenhouden, maar ik loop door. Als ik de dijk op loop, voel ik de kracht van de wind pas echt goed. Een stevige woei, maar gelukkig draai ik zo bij, zodat ik de wind van zij krijg. Een mede-hardloper komt net de dijk afrennen, als ik omhoog zwoeg. Hij glimlacht: hij heeft het zwaarste deel er al op zitten.

Terwijl de meters onder mij door vliegen (hoewel… vliegen… echt hard ga ik vandaag niet), kijk ik om me heen. De IJssel ziet er onrustig uit. Raar, dat met harde wind de kleur van het water ook direct veel donkerder en onheilspellender lijkt te zijn dan bij rustig weer. Aan de kant van het water zit een zilverreiger. Jaja, in Zeeland hebben ze roze flamingo’s, maar wij hebben witte reigers! Hij vliegt op als ik passeer. Wat een sierlijke vogel is dat.

Ik zwalk van links naar rechts over de dijk. Als je niet beter zou weten, dan zou je denken dat ik dronken ben… De wind probeert mij op te pakken en naast de dijk weer neer te gooien, maar ik ben sterker! Dan duikt er een groepje bomen op langs de dijk. De wind wordt hier minder sterk en ik kan even een beetje ontspannen. Ik verbaas me ondertussen over het grote aantal omgewaaide bomen in dit bosje. De storm heeft hier goed huisgehouden!

Voor me duikt een stelletje op. Gezellig keuvelend nemen ze de volle breedte van de dijk in beslag. Ik verlaat de betonnen platen en ga in het gras naast de weg lopen om het stel in te halen. En ik besluit daar een tijd te blijven rennen. Ik moet toch een keer wennen aan een andere ondergrond dan beton, asfalt en klinkers, wil ik goed voorbereid aan de start van de Zandvoort Circuit Run verschijnen eind maart…
Het loopt wel lekker, maar ik merk dat ik me iets meer moet concentreren op het lopen. De ondergrond is wat onregelmatiger en ik moet opletten dat ik niet zwik in de kuilen en hobbels. Als de kuilen te groot worden, ga ik weer op de weg lopen. En daar blijf ik voorlopig, want daar kan ik meer genieten van de omgeving!

2013-11-10 16.10.20

Een groepje ganzen roept luidruchtig als ik voorbij storm. Ze krijgen direct antwoord van een stelletje krijsende meeuwen. Dankzij Lenette van Dongen weet ik wat de musjes tegen elkaar zeggen als ik ze ’s ochtends lieflijk hoor tsjilpen. Op de een of andere manier kan ik me niet voorstellen dat die luidruchtige meeuwen het over hetzelfde hebben als ze zo krijsen. Maar wat zullen ze dan wél naar elkaar roepen, vraag ik me af…

De dijk slingert een beetje naar rechts en ik voel de wind nu in mijn rug. Lekker, denk ik even. Totdat diezelfde wind mij zo hard vooruit wil duwen, dan mijn benen mijn bovenlichaam niet meer bij kunnen houden. Dan toch maar liever wind van links… Ik krijg snel mijn zin, als de dijk weer een slinger maakt. Nu naar rechts. Dan slingert de dijk nog een stukje door en heb ik de wind opeens schuin van voren. Ik zwoeg door. Het is hard werken en het gaat niet snel, maar ik voel me goed.

Als ik het veerhuis nader, vraag ik me af of de grote tak nu eindelijk weg zal zijn. Elke keer als ik daar langs fiets of loop, verbaas ik me weer over een dikke tak, die los hangt in een boom, onderaan de dijk. Steunend op de andere takken van die boom. Die afgerukte tak hangt daar al sinds de eerste najaarsstorm van oktober.
Ik constateer dat de tak er nog steeds bungelt. Hoe lang kan dat nog goed gaan? Wanneer waait ‘ie een keer uit de boom, vraag ik me af. Maar hij zal er toch wel stevig liggen, want die tak heeft al meerdere stormen ‘overleefd’, bungelend in de boom… Dan valt mij oog op de vele losgerukte takken die tegen het dijklichaam aan liggen. Ik verbaas me erover, want gisteren zijn de dijkwachters op oefening geweest. Ze hebben de dijken gecontroleerd op zwakke plekken, op dieren op de dijk en op zaken die er niet horen, zoals rommel en hout, want die kunnen de dijken beschadigen. Hier ligt dus heel veel materiaal dat de dijk zou kunnen beschadigen, nog geen dag nadat de dijkwachters er gecontroleerd hebben…

Ik heb de wind inmiddels weer van opzij en ik zwalk verder over de dijk. Dan nadert voor mij het punt waar ik de dijk verlaat. Als ik de dijk afloop, kom ik een hardloper tegen die de dijk oploopt. Hij moet nog beginnen aan het zware deel, denk ik. Het is pas de tweede hardloper die ik tegenkom, terwijl ik op deze route meestal vele lopers passeer… Ik loop verder, in de luwte, en ik voel de rust in mijn benen terug komen. Goh, ik had niet door dat ik zó verkrampt liep, maar ik voel mijn schouders los worden. Wat loopt dat heerlijk ontspannen!

In de luwte van de huizen ren ik verder. Als de huizen wijken, probeert de wind mij plotseling weer te grijpen, maar nu komt de aanval van de andere kant. Ik heb het gevoel dat mijn benen onder mij vandaan geblazen worden, maar ik loop stug door. De wind krijgt mij er niet onder! Ik voel me goed, mijn voeten dragen me nog steeds. En ik heb geen last van blaren! Na mijn loopje woensdag kwamen – voor het eerst sinds ik op mijn FreshFoam testschoenen loop – weer blaren opzetten op de gebruikelijke plekken op mijn voeten. Maar vandaag gaat het goed!

Als ik na ruim 75 minuten thuis aan kom, voel ik me moe, maar voldaan. Ik heb ruim 12 kilometer gelopen en het ging lekker. Bikkelen, zwoegen en vechten tegen de wind, maar ik heb gewonnen!

http://connect.garmin.com/activity/442551117

Advertenties