Zo, dat was een enerverende nacht. Ik ben nog niet helemaal wakker als ik mijn ogen voor het eerst open doe…
Om een uur of één werd ik wreed uit mijn droom weggerukt. Onweer! Wát een klap! En het rare was… Het regende niet eens! Iets later begon het toch nog te regenen. En niet zo’n beetje ook… Er volgde een tweede onweersklap. En een derde. Ik vermoed dat de hele wijk wakker was op dat moment. Facebook en Twitter kwamen tot leven midden in de nacht… Toen na drie kwartier de bui over gedreven was, kon ik weer slapen.

Ik sta op en bereid me voor op een sportief dagje. Eerst kijken naar ‘onze’ snowboardster in Sotchi. Ik ben benieuwd hoe ze het zal doen… Dan is er nog de wedstrijd van PEC Zwolle, de 1500 meter schaatsen voor de dames en natuurlijk ons bobsleeteam. En tussendoor wil ik zelf nog gaan hardlopen. Gisteren heb ik gespijbeld. Ik had geen zin in de harde wind te lopen…

Dat begint goed. Bell Berghuis is in de training hard onderuit gegaan. Zo hard, dat haar helm kapot is. Ondanks hoofdpijn start ze toch in haar snowboard crosswedstrijd. Ze is niet snel, maar weet wel de finishlijn te halen. Als 22ste. Slechts twee zijn er slechter (die zijn uitgevallen).
Niet best (hoewel ik het haar niet na doe).

Dan PEC Zwolle. Ze spelen uit tegen de nummer één na laatst. Een niet te onderschatten tegenstander, zo blijkt al snel. PEC speelt belabberd en Cambuur is gretig. De Zwollenaren verliezen (verdiend) met 3-1.

Ik trek snel mijn hardloopkloffie aan. Als ik opschiet, ben ik weer thuis voordat de Nederlandse dames beginnen met schaatsen. Ik heb een interval training in de planning. Niet mijn favoriete training, maar het schijnt goed te zijn als je sneller wil worden…

De eerste anderhalve kilometer gebruik ik om warm te worden. Ik voel direct al dat de wind nog steeds krachtig is. Jammer. Ik had gehoopt op een rustige training, maar dit is toch nog behoorlijk aanpoten… Tijdens het inlopen heb ik de rest van de training in mijn hoofd uitgestippeld. Versnellingen van 300 meter, gevolgd door 2 minuten op adem komen. Ik schat in dat ik dan vijf keer kan versnellen, voordat ik weer bij mijn huis aan kom.

Tijdens mijn eerste versnelling voel ik het al. Ik ben niet vooruit te branden. Ik besluit mijn plan aan te passen, want ik wil wel thuis komen… Na 200 meter ben ik op en ik minder vaart. Twee minuten om bij te komen. Dat moet toch kunnen… Na ruim een minuut voel ik mijn hartslag dalen. Ik maak me op voor de volgende versnelling.

Nu houd ik het iets beter vol, maar toch ben ik blij als de 200 meter erop zitten. Goh, wat is het warm! Ik stroop mijn mouwen op, terwijl ik verder jog. Na twee minuten de volgende versnelling. Ik ben nog steeds niet vooruit te branden. Het kost me echt moeite om het tempo vast te houden. Zoveel moeite, dat ik vergeet om me heen te kijken. En dat terwijl de omgeving zo mooi is!

SAMSUNG CSC

Ik dwing mezelf weer te genieten van de natuur. En het eerste dat me opvalt… Een lichte, snelle voetstap achter me. Snel tover ik een glimlach op mijn gezicht en ik recht mijn schouders. Ik voel mijn tred soepeler worden! Een onverstaanbaar gebrom vertelt mij dat mijn collega-hardloper langszij komt. En al snel is hij me voorbij. Gelukkig maar, want de 200 meter zitten erop en ik kan niet wachten om mijn snelheid weer te laten zakken!

Tijdens mijn zesde versnelling passeer ik de dierenweide. Nog één kilometer en ik ben thuis. Ik laat het tempo weer zakken en jog de laatste kilometer. Puffend en steunend, afgewisseld met een – naar ik hoop vrolijke – lach, als ik wandelaars tegemoet loop. Stom is dat eigenlijk. Dat ik zo’n moeite doe om lichtvoetig over te komen tijdens het hardlopen…

http://connect.garmin.com/activity/446057904

Als ik thuis kom, is de 1500 meter net begonnen, maar de eerste Nederlandse moet nog aan de start verschijnen. Als de Oranje schaatssters het net zo doen als de snowboardster, de PEC-spelers of ik, dan kunnen we de medailles vandaag wel op onze buik schrijven… Maar gelukkig doen de dames het beter! 1, 2, 3 én 4! Wat een prestatie!

jorien-ter-mors-getty-469714667

Advertenties