Ik word wakker in een kleine kamer. Ik draai me om en voel de springveren van het matras in mijn dij prikken. En meteen weet ik het weer: ik ben niet thuis, maar in een vakantiehuisje van Roompot. Ferienpark Hambachtal in Duitsland.

Ik sta op, nog steeds moe doordat ik bijna de hele nacht heb liggen hoesten. Wat is verkouden zijn toch vervelend! Hoewel ik mijn hardloopschoenen en dito kleding wel mee heb, zit hardlopen er vandaag niet in denk ik. Het heeft weinig zin om in het heuvelachtige landschap te gaan rennen, als je na drie stappen al naar adem moet happen…

Terwijl Robert broodjes haalt, dek ik de tafel en zet water op voor de thee en koffie. Na het ontbijt genieten we nog even in onze enorme achtertuin van de zon. Een eekhoorntje vindt het blijkbaar te druk worden en rent snel weg.

2014-04-23 09.53.05

Wandelen met het gezin lukt gelukkig nog wel, ondanks de verkoudheid. We besluiten vandaag een korte wandeling te maken, van Oberhambach – waar wij zitten – naar Birkenfeld, een dorpje verderop. Met de belofte dat we in Birkenfeld gaan lunchen en eventueel even wat winkelen en dan weer terug gaan naar het vakantiepark, krijgen we de kinderen mee deze wandeltocht.

Het eerste deel van de wandeling lopen we over een provinciale weg. Het is gelukkig geen drukke weg en we hebben een prachtig uitzicht over de weilanden, de heuvels en het vakantiepark.

SAMSUNG CSC

Ik heb mijn GPS-horloge wel om, maar ik heb ‘m niet aangezet. Halverwege de wandeling vind ik dat eigenlijk toch wel jammer, want ik ben wel nieuwsgierig hoe ver we eigenlijk al gelopen hebben. Maar om de GPS alsnog aan te zetten, vind ik ook weer zo raar…

We passeren een klein dorpje, Gollenberg. Het lijkt wel een spookdorp: veel bouwvallige huizen en erg weinig mensen… Er is niet veel te beleven in dit dorp, dus we wandelen verder. Na een tijd zien we aan de overkant van de weg een wandelpad evenwijdig aan de weg. Dat loopt vast beter dan de weg, denken we en we steken over.

We lopen nu wat meer tussen de struiken en dat is zeker leuker lopen, maar de kinderen en ik merken dat we geen stevige wandelschoenen aan hebben: elke kei voelen we door de zool van de schoen heen prikken. Robert heeft nergens last van, want hij heeft zijn stevige bergschoenen aan.

Het paadje buigt naar rechts af, terwijl de weg nog rechtdoor gaat. We twijfelen of we zo goed uitkomen. De wandelkaart die we mee hebben, geeft geen heel duidelijk beeld, maar we besluiten het erop te gokken. We lopen door.

Ik merk nu toch echt dat ik de halve nacht wakker gelegen heb. Ik moet moeite doen om het wandeltempo van man en kinderen bij te houden. Dan voel ik een grote steen onder mijn voet weg glijden. Mijn voet klapt dubbel en ik voel een pijnscheut door mijn enkel gaan. ‘Nee hè’, denk ik, terwijl ik mijn enkel grijp. Robert kijkt geschrokken om en vraagt hoe ik hier door mijn enkel kan gaan. Ik snauw dat ik dat ook niet weet en dat ik het niet voor de lol doe. Ondertussen masseer ik licht over mijn enkel en de pijn zakt weg.

Het lijkt mee te vallen, vertel ik mijn reisgenoten. Voorzichtig ga ik op mijn enkel staan en dat gaat goed. We vervolgen onze weg. De eerste stappen gaan nog wat onzeker en erg voorzichtig, maar al wandelend komt het vertrouwen in mijn enkel terug. Ik voel geen pijn meer en lopen gaat weer zonder problemen. Gelukkig.

Ik durf weer wat meer om me heen te kijken en mijn aandacht wordt naar de grond getrokken. Ik zie een enorm slakkenhuis. Bij nadere bestudering blijkt het niet één slak te zijn, maar twee. Innig in elkaar verstrengeld. Wat een pril geluk…

2014-04-22 11.20.22
Twee paarden komen vrolijk naar ons toe gerend als we een weide naderen. Ik loop voorzichtig naar de wei, maar de paarden zijn wat schuchter. Ze blijven op veilige afstand staan en volgen ons terwijl we langs de wei lopen.

We zijn er inmiddels ook achter dat het paadje ons de juiste kant op leidt. Als we voorbij de koolzaadvelden en kale akkers (met opvallend veel keien tussen de klompen modder) kijken, zien we een dorpje opdoemen. Dat zal Birkenfeld zijn!

SAMSUNG CSC

In het dorp aangekomen weten we niet precies waar het centrum is. We lopen wat rond, in de richting waar we denken dat we moeten zijn, maar we zien nog geen winkels. Een vrouw wijst ons de weg. ‘Komen jullie helemaal uit Oberhambach gelopen? Hebben jullie iets nodig?’, vraagt ze vriendelijk. We hebben niets nodig en vervolgen onze weg naar het cemtrum.

http://www.endomondo.com/workouts/329122904/3732911

Dat centrum stelt niet zo heel veel voor. We stappen een restaurant binnen voor een verkwikkende lunch en besluiten het winkelen over te slaan.
Op de terugweg zet ik wel mijn GPS aan. Het duurt even voor het signaal opgepikt wordt, dus we hebben denk ik al een halve kilometer gelopen voordat mijn horloge de route opneemt. Maar dat maakt me niet uit.

We nemen ongeveer dezelfde route terug als we heen gekomen zijn. De kinderen hebben geen zin in een omweg… Alleen als we voorbij Gollenberg zijn, volgen we niet de weg, maar nemen een wandelpad door het bos. Dat loopt toch wat leuker, vinden ook de kinderen. Bovendien maakt het qua afstand weinig verschil en dat is voor onze meiden belangrijk.

Knipsel

In de lucht cirkelt een roofvogel. Een zangvogel in de boom maakt zich geen zorgen over de aanwezigheid van de grote vogel. Hij fluit vrolijk door. Op het bospaadje zie ik een mestkever. Een grote, met een mooi glimmend schild. Het wemelt er van de kevers. De insecten lijken doelloos rond te lopen in het bos. Of zouden ze een missie hebben die wij niet kennen? In een bult modder (of is het mest?) wemelt het echt van de kevers.

SAMSUNG CSC

Na ruim anderhalf uur gewandeld te hebben (vanaf het moment dat we het restaurant in Birkenfeld uit stappen), zijn we weer terug bij ons huisje.

http://www.endomondo.com/workouts/329096973/3732911

Moe maar voldaan plof ik neer in een tuinstoel. Nog even genieten van de zon, en dan naar het zwembad! Wat is vakantie toch heerlijk!

Advertenties