Het inmiddels meer dan een week geleden dat ik de Zevenheuvelennacht liep. En in die week heb ik helemaal niet hardgelopen…
Woensdag, mijn vaste hardloopdag, hadden mijn loopmaatje Sylvia en ik een welverdiend saunadagje. Heerlijk genieten en ontspannen, en dus geen tijd om te lopen. ‘Zaterdag ga ik wel lopen’, dacht ik toen nog. Maar zaterdag was het zulk lekker weer, dat ik besloot de ramen te lappen (bij slecht weer heb ik daar geen zin in). En na dat inspannende klusje had ik geen zin meer in lopen. Morgen dan maar…

En morgen is inmiddels vandaag. Dus vroeg (voor een vrije dag) de veren uit en op pad. Maar waarheen? De dijk is niet toegankelijk. Werkzaamheden voor de dijkverlegging. Naar ‘s-Heerenbroek? Dan wordt het een lange duurloop. Heb ik daar vandaag wel zin in? De Zalkerveerweg dan? Dan wordt het een kort rondje…

Ik besluit het korte rondje te doen. Maar dan wel met een uitdaging erin: ik maak er een vaartspel van. Een aantal versnellingen, op willekeurige momenten, van verschillende lengtes. En nu ik besloten heb wat ik ga doen, heb ik extra zin in lopen. Snel trek ik mijn schoenen aan en ga op pad.

Het is fris buiten, maar niet te koud. Ik start rustig en via een omweggetje door de wijk ga ik richting ijsbaan. Ze hebben net de waterpompen aan gezet en het weiland ligt vol plassen. Nog een paar dagen, dan staat het helemaal blank. En dan mag de vorst komen; ik heb wel zin een schaatsen!

Ter hoogte van de dierenweide start ik mijn eerste versnelling. Tot de eerstvolgende lantaarnpaal… Het gaat lekker! Nog tijdens mijn sprint bedenk ik wat mijn volgende versnel-moment zal zijn: het moment dat ik iemand passeer. Bij de lantaarnpaal minder ik vaart, en direct passeer ik een wandelaar met hond. Hmmm… Toch maar een ander versnel-moment kiezen. Ik moet wel eerst de kans gehad hebben om op adem te komen…

Al joggend kijk ik om me heen. In de berm staat een pilon. Die staat er normaal niet. Versnellen dus! Drie stappen verder is de eerste lantaarnpaal. Dat vind ik wel een erg korte versnelling, dus ik ga door tot de volgende lantaarnpaal. Heerlijk, dit vrije in mijn training! Geen quasi-strenge Evy die me vertelt wanneer ik moet versnellen of vertragen. Gewoon, eigen initiatief…

Elke keer als ik iets ‘bijzonders’ zie, versnel ik, om bij de volgende lantaarnpaal (of bij gebrek aan zo’n lichtmast bij het volgende paaltje) weer mijn rust te pakken. Zo zorgden twee overvliegende kraaien voor een versnelling, de witte kat die ik regelmatig op de Zalkerveerweg zie stuurde mij weg, een in de berm geparkeerde auto trapte op mijn gaspedaal en een tegemoetkomende fietser deed mij sprinten.

Na ruim drieënhalve kilometer kom ik weer in mijn woonwijk. Ik sla het paadje in langs het water, en gebruik de laatste kilometer om rustig uit te lopen. Het ging lekker vandaag. Het was een kort, maar intensief rondje; een goed begin van de dag! Zo kan ik er de hele dag weer tegenaan. En dat is maar goed ook, want het wordt een druk (maar gezellig!) dagje. Vanmiddag zit het hele huis vol visite, om met mij mijn oude jaar uit te luiden…

Advertenties