Mijn dochter heeft een vroege volleybalwedstrijd, dus ook ik ben op tijd op. Mooi, dan kan ik lekker een rondje lopen en heb ik daarna nog de hele dag voor me! Ik trek een lange tight en shirt met lange mouwen met daar overheen een felgekleurd t-shirt aan en kniekousen. Dan duik ik de kast in om mijn handschoenen te zoeken. Het is koud, dus ik moet me goed aankleden.

Tijdens het aankleden merk ik al dat mijn darmen overuren maken. Het borrelt goed in mijn buik en ik heb steeds het gevoel dat ik een grote boodschap moet doen, maar er komen alleen maar winden. Mijn schouder zeurt, maar toch wil ik lopen. Ik besluit om een rondje in de buurt te maken. Dan kan ik snel naar huis, mocht het nodig zijn.

Bij de eerste stappen die ik maak, zakt mijn linkersok af. En mijn oortjes blijven ook al niet zitten. Het zit me niet mee vandaag. Ik loop langs de ijsbaan en kijk vermaakt naar een groepje zwanen. De meeste dobberen op het water dat hopelijk deze maand nog verandert in een sfeervolle ijsbaan. Eén zwaan loopt echter heen en weer aan de andere kant van het hek. Hij wil naar zijn soortgenoten, maar weet blijkbaar niet hoe hij er moet komen…

Ik loop door, terwijl ik mijn oortje weer op zijn plek druk. Ik probeer me niet te ergeren aan mijn afzakkende sok. Ik loop niet lekker vandaag, maar ik hoop dat dat van tijdelijke aard is. Als ik gewoon doorzet, kom ik straks misschien wel in mijn ritme. Ik heb het inmiddels warm gekregen, zo warm, dat mijn handschoenen niet prettig meer zitten. Ik trek ze uit, maar heb geen zakken, dus ik vervolg mijn weg met de handschoenen los in mijn handen. Niet ideaal, maar beter dan te warme handen.

Ik sla rechtsaf de Zalkerdijk in en vervolg mijn weg even later op de Voorsterweg. Ik was eigenlijk van plan om buitenom om de wijk heen te lopen, maar vanwege mijn overactieve darmen besluit ik vervroegd rechtsaf te slaan, de Veronicaweg in. Dan loop ik de Stinsweg in, om vlak voor de voetbalvelden af te slaan en een extra rondje te maken in het Stinspark. Mijn darmen houden zich nog steeds niet rustig en mijn schouder protesteert steeds harder. Het is tijd om terug te gaan naar huis.

Ik heb er nog geen 4 kilometer op zitten, maar als het niet wil, dan wil het niet. Volgende keer beter! Eenmaal thuis gekomen geniet ik van een warme douche en een kopje koffie. Mijn schouder kan nu tot rust komen. Dit was een loopje om snel te vergeten.

Advertenties