Lopen in een groep… Nee, dat is niets voor mij. Heb ik een keer een slechte dag, dan houd ik de groep op… Heb ik een goede dag, dan word ik door de groep opgehouden… En als ik een keer zin heb om een half uurtje later te starten, dan is de groep al weg… Wil ik mijn loop uitstellen of vervroegen vanwege slecht weer, doet de groep daar niet aan mee… Nee, laat mij maar lekker zelf lopen, dan kan ik gaan waar en wanneer ik wil.

Dat dacht ik altijd. Maar sinds ik niet meer volleybal, mis ik toch wel een beetje het teamgevoel. Bovendien heb ik meer vrije tijd, waardoor een looptraining gemakkelijker te plannen is. Dus heb ik vandaag de stoute (hardloop)schoenen aangetrokken en heb me aangesloten bij een loopgroep.

Ik zit sinds mijn schouderblessure nog steeds niet op mijn oude niveau. Ik ben nog niet verder gekomen dan 7 kilometer, dus in overleg met Dicky besluit ik me te melden bij groep 3a.

Het is koud. Met kniekousen, een dikke tight, een thermoshirt en een shirt met lange mouwen, een reflecterend hesje en handschoenen loop ik naar de verzamelplek. Ik word begroet door een aantal bekenden, die hun verbazing uitspreken over de groep waar ik bij aansluit. “Jij kan toch makkelijk naar groep 2?”, is de terugkerende vraag. Ja, als ik niet geblesseerd was misschien wel, maar nu begin ik rustig.

Ook de trainer blijkt een bekende. Saskia introduceert mij in de groep, die met deze kou veel kleiner is dan normaal, zo begrijp ik uit de reacties. We gaan op weg, voor een rustige duurloop. Want het is de eerste van de maand, en dan staat er altijd een duurloop op het programma, zo leer ik. Niks rustig beginnen dus. Meteen een duurloop…

We vertrekken in de richting van het Stinspark, om dan via Spoolde naar het Engelse Werk te gaan. We beginnen rustig. Erg rustig. Dit gaat een stuk langzamer dan mijn normale tempo, maar ja, het is inlopen… Bij de Spooldersluis stoppen we kort om te stretchen. En dan gaan we weer door. Het lopen gaat lekker: gezellig keuvelend laten we steeds meer meters achter ons liggen.

Ik loop afwisselend naast verschillende lopers, maar steeds redelijk vooraan in de groep. Zo nu en dan wordt er ‘stofzuigen’ geroepen, het teken dat de voorste lopers moeten omkeren, om de achterblijvers op te halen. Als we allemaal weer bij elkaar zijn, keren we weer om en vervolgen onze route. Zo maak ik toch een heleboel extra meters, maar het gaat me gemakkelijk af. Dat komt zeker door het gezellige kletsen onderweg…

We maken een kort rondje in het Engelse Werk en gaan dan weer terug richting Spoolde. Met enkele omtrekkende bewegingen komen we op de Blaloweg en via de Hasselterweg gaan we weer terug naar ons startpunt. Als we op de fietsbrug lopen, begin ik mijn schouder toch wel een beetje te voelen, maar ja, ik heb er dan al ruim 9 kilometer op zitten. Zo ver ben ik sinds mijn blessure nog niet gekomen!

Na ruim een uur lopen zijn we weer terug op ons startpunt en ik kan niet anders dan concluderen dat het heel gezellig is om in een groep te lopen. De kilometers vliegen onder me door, en ik heb het niet eens in de gaten! Dit is zeker voor herhaling vatbaar!

Ik neem afscheid van mijn mede-lopers en loop de laatste paar honderd meter in mijn eentje naar huis. Als ik thuis ben, geeft mijn horloge 10,7 kilometer aan. Wauw!

Advertenties