Vandaag mijn tweede training met Loopsport Zwolle. Ik ben benieuwd hoe het gaat. Ik heb een drukke werkdag gehad, was laat thuis, heb dus laat gegeten en het is vandaag een groot deel van de dag erg nat geweest. Ik ben goed nat geregend na het werk, en met een temperatuur rond het vriespunt is dat geen pretje.

Maar het is droog als ik me in mijn hardloopkleding hijs. Vooral het aantrekken van mijn t-shirt is een uitdaging vandaag. Voorzichtig probeer ik het t-shirt over mijn vanochtend ingetapete schouder te sjorren, zonder dat ik daarbij die tape los trek. Vanochtend heb ik weer fysiotherapie gehad. Ik moest een hele reeks pittige krachtoefeningen doen. Bovendien ben ik vanochtend met een zware laptoptas op mijn rug op de fiets naar het werk gegaan. Mijn schouder is dus enigszins vermoeid.

Met een felgeel, reflecterend hesje en rode lampjes om beide armen ga ik in rustige looppas naar het verzamelpunt. Ik ben benieuwd hoeveel lopers de kou trotseren. Gelukkig regent het niet. Want lopen in de regen vind ik niet zo heel erg, zolang het maar droog is als ik start met rennen.

Een aardig clubje staat klaar op het plein. En weer zie ik allemaal bekenden. Vandaag geen verschillende niveaugroepen, maar één grote groep die zich opmaakt voor een duurloop. We gaan het rustig doen, zegt de trainer, want zaterdag was een pittige training. Daar heb ik niet aan meegedaan, maar rustig vind ik niet erg.

We zetten koers richting Westenholterbrug, maar maken nog even een omweggetje via de Stinsweg. De vaart zit er goed in. Ik ben blij dat ik lopend naar het plein gekomen ben. De warming-up heb ik dus al gehad. Maar een aantal medelopers klaagt over de snelheid. Daarna gaat het iets langzamer.

Bij de brug voegen zich twee lopers bij ons. Ze waren te laat bij het plein, maar kunnen nu toch mee. Gezellig keuvelend lopen we de brug op en koersen richting Stadshagen. Onderaan de brug slaan we de Frankhuisweg in. “Eigen tempo tot aan de Twistvlietbrug”, roept de trainer en een groepje -voornamelijk mannen – sprint er vandoor. Ik houd hetzelfde tempo aan, terwijl ik met Petra klets over pakjesavond en lootjes trekken. Bij de Twistvlietbrug keren we om, om de achterblijvers op te halen. Als we de laatste loper naderen, keren we weer om en vervolgen onze weg weer als groep. We nemen de Twistvlietbrug en aan de andere kant van het water nemen we de Vechtdalroute. Richting Westerveldse Bos dus… We mogen nu weer ons eigen tempo lopen, tot de tennisvelden. Daar gaan we weer stofzuigen, om als één groep weer door te gaan naar het Westerveldse Bos.

Ik loop nu naast Jan. Ik ken hem niet, maar we kletsen gezellig over van alles en nog wat. We verlaten de voormalige vuilstort via Kolksteeg en Urksteeg. Grappig toch, hoe slecht ik me kan oriënteren in het donker. Alleen dankzij het uitzicht op de sportvelden en de flats van Holtenbroek in de verte weet ik een beetje waar we zijn.

Aan het einde van de Peterskampweg gaan we weer stofzuigen. Op deze manier pak ik toch heel wat extra meters ten opzichte van de langzamere lopers… Inmiddels hebben we er al 8 kilometer op zitten; die kilometers zijn haast ongemerkt voorbij gegaan. En nog heeft de trainer er geen genoeg van. We maken een lus via de Mastenbroekerbrug en de Mastenbroekerallee, om dan naar de Hasselterdijk te gaan.

Inmiddels klets ik gezellig met een voor mij onbekende dame. Ze is fysiotherapeute en ik krijg nuttige tips voor mijn schouder van haar. Ze heeft een tijd in Duitsland als fysio gewerkt en werkt u voor zichzelf. Het lopen en kletsen gaat me goed af; een teken dat het tempo zo prima is voor mij.

Via de Twistvlietweg gaan we naar de Van Bandijklaan, om daarna de Westenholterbrug op te rennen. Onderaan de brug moeten we weer stofzuigen, maar dit keer sla ik over, net als mijn loopmaatje. We wachten wel tot de hele groep er weer is en sluiten dan weer aan. Ik begin mijn arm nu wel te voelen. Mijn schouder wordt vermoeid, maar goed dat we weer bijna bij ons startpunt zijn.

Na wat rek- en strekoefeningen en de nodige afscheidswoorden, loop ik het laatste stukje in heel rustig tempo naar huis. Dit was een lekkere training. We hebben een stuk verder gelopen dan ik vooraf verwacht had, maar ik heb het zonder problemen volgehouden. Het is echt waar wat mensen zeggen: in een groep lijken de kilometers veel sneller voorbij te gaan! Als ik thuis ben, geeft mijn horloge aan dat ik 12,69 kilometer gelopen heb. Wauw!

Advertenties