Lopen op het strand. Ploeteren door het mulle zand… Bikkelen tegen de wind in… Zwoegen in de duinen… Jammer dat het er niet zo vaak van komt, maar vandaag kan het weer! Ik ben van plan om een mooie ronde te maken; eerst in de duinen en dan eindigen op het strand.

Het regent als ik het hotel in Scheveningen uit stap. Wiens idee is het om nu te gaan hardlopen? Ja, mijn idee. Langer wachten heeft geen zin, want ik moet op tijd terug zijn om uit te checken… Ook mijn man stapt de regen in. Hij gaat direct naar het strand, terwijl ik eerst de duinen opzoek. Ik start mijn horloge en ga op weg.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/c1f/61782845/files/2015/01/img_0259.jpg

Het is fris. Ik heb de neiging om mijn tempo op te voeren, om zo snel warm te worden, maar dat doe ik toch maar niet. Rustig beginnen, want ik krijg het straks nog zwaar genoeg… Ik zet koers richting de duinen. Als ik de stoep verlaat, stap ik meteen in een plas. Die had ik niet gezien… Mijn voet is kletsnat en wordt meteen koud. Niet bij nadenken, gewoon doorlopen!

Het schelpenpad in de duinen ligt vol plassen. Ik probeer er zo goed en zo kwaad als het gaat omheen te lopen, maar af en toe ontkom ik er niet aan om er midden door te gaan. Straks de schoenen maar uittrekken als ik het hotel weer binnen stap…

Het pad loopt naar rechts, maar eigenlijk wil ik liever naar links, het duingebied in. Dat is echter helemaal omheind en er hangen bordjes: ‘Geen toegang. Natuurgebied’.
Jammer, ik had er zo naar uit gekeken om lekker door de duinen te rennen… Ik loop op een paar flats af en hoop dat er straks toch nog een pad naar links gaat, anders loop ik juist steeds verder van strand en zee af.

Vlak voor de flats zie ik een zandpad naar links gaan. Ik twijfel of ik dat pad zal nemen, maar doe het toch niet. Dit is wel overduidelijk een ruiterpad (het bordje ‘ruiterpad’ verraadde dat een beetje) en ik weet niet of het wel de bedoeling is dat ik daar als loper gebruik van maak. Iets verderop gaat het schelpenpaadje ook naar links. Ik volg het pad en kom uit bij een groot hek. ‘Hek sluiten’, staat erop. Dat betekent dat het open kan… Ik druk er tegenaan en inderdaad: het hek gaat open. Kom ik toch nog in het duingebied terecht!

Hier kruis ik het ruiterpad, precies op het moment dat er twee paarden (met ruiters) aan komen. Ik laat de dieren voor gaan en vervolg mijn weg. Het wordt een beetje een hink-stap-sprongroute, want het pad ligt bezaaid met grote en nog grotere plassen. Ik ben zelf inmiddels ook goed nat, maar koud heb ik het niet meer. Ik heb het gevoel dat ik steeds verder van de zee af loop. Ik ben benieuwd of ik wel weer bij het strand uit kom…

Ik hoor iets achter me en kijk om. Twee hardlopers, die blijkbaar net zo gek zijn als ik. Ze halen me in en ik zie dat ook zij de plassen omzeilen. Ik probeer even om het tweetal bij te houden, maar die poging geef ik snel op. Ik wil eigenlijk wel weer een keer naar links, om écht in de duinen te komen. Ik loop nu aan de rand van het gebied, terwijl ik graag middenin het Oostduinpark zou willen lopen… Dat blijkt echter niet mogelijk. Elke keer als ik een hek zie, zie ik ook een bordje ‘Geen toegang. Natuurgebied’. Jammer…

Ik kom bij een splitsing. Als ik rechts aanhoud, kom ik op een verharde weg. Het zandpad buigt iets naar links af, maar komt uiteindelijk ook bij de verharde weg uit. Ik kies voor het zandpad. Via een bruggetje kom ik uit bij een grote fietsenstalling. Hier kan ik rechtdoor over de verharde weg. Ik heb het idee dat die weg uitkomt bij een restaurant of iets dergelijks.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/c1f/61782845/files/2015/01/img_0263.jpg

Linksaf gaat denk ik richting strand, dus ik kies voor links. Ook dit is een verharde weg. Naast de weg loopt wel een zandpad, maar dat is meer water dan zand, dus ik besluit dan maar over het asfalt te lopen. Behalve de twee hardlopers die mij ingehaald hebben, heb ik nog niemand gezien onderweg. Maar ja, wie gaat er ook voor zijn lol in de regen lopen? Oh ja, ik!

Langzaam maar zeker kom ik weer in de buurt van het strand. Ik hoor nu in ieder geval weer het ruisen van de zee. Dat heb ik een hele tijd niet gehoord… Dan zie ik allemaal hekken: ’s zomers zullen hier wel een boel fietsen tegenaan gekwakt worden, want ik zie hier ook een strandopgang. Ik neem het pad richting strand en begin aan de klim door de duinen. Hehe… Eindelijk zie ik wat meer duin!

Pfff… Wel pittig, in het zand omhoog lopen… Als ik boven ben, zie ik eindelijk de zee. En een heel lange trap! De houten treden zien er glad uit. Ik loop voorzichtig naar beneden en bereik eindelijk het strand. Ik loop eerst richting kustlijn, om in het harde zand langs het water te lopen. Ik heb mijn man al snel ontdekt en loop zijn kant op.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/c1f/61782845/files/2015/01/img_0260.jpg

Als ik bij hem ben, stop ik even voor een praatje. Dan loop ik weer door, om na een paar honderd meter weer om te keren en manlief weer op te zoeken. Hij staat nog op nagenoeg dezelfde plek. Het water lijkt aan de ene kant nog terug te trekken, terwijl aan de andere kant een geul langzaam vol lijkt te lopen.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/c1f/61782845/files/2015/01/img_0262.jpg

We spreken af dat ik nog een rondje duingebied maak, terwijl Robert naar het opkomende water blijft kijken.

Ik loop naar de strandopgang en ploeter weer omhoog. Ik kom uit op een parkeerplaats. Hé, dit herken ik. Hier was ik in de zomer ook. Toen was ik teleurgesteld dat ik hier de duinen niet in kon, en dat is helaas niet veranderd. Ik sla noodgewongen rechtsaf en loop over het parkeerterrein richting hotel. Dan kom ik uit bij een paadje dat wél het duingebied in gaat, vlakbij de plek waar ik eerder vanochtend de duinen in ging.

Iets verderop loop ik inderdaad weer op hetzelfde schelpenpad. Dit keer neem ik wel het ruiterpad. Ik loop op een zwaar hek af. ‘Hek sluiten. Denk aan de reeën’ staat er op een bord. Ik open het hek, terwijl ik me afvraag waar die reeën dan zijn. Die heb ik tijdens mijn eerste ronde niet gezien…

Het loopt zwaar in het mulle zand, dat omgeploegd is door paardenhoeven. Inmiddels heb ik het goed warm gekregen en ik prop mijn handschoenen in mijn broek. Al snel kom ik op het punt waar ik in mijn eerste ronde de paarden voor liet gaan. Hier sla ik rechtsaf. Ik volg vanaf dit punt precies dezelfde route als eerder vanochtend. Nog steeds is het niet druk in dit natuurgebied. Slechts één wandelaar heb ik hier gezien, met hond.

Als ik een half uur later weer op het strand ben, staat Robert nog steeds naar het opkomende water te kijken. Ik houd weer even in, maar merk dat ik wel erg snel afkoel als ik stil sta. Ik ga daarom verder, of eigenlijk ga ik terug. Terug naar het hotel. Als ik daar aankom, heb ik er 8,7 kilometer op zitten. Een mooi begin van de dag!

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/c1f/61782845/files/2015/01/img_0261.jpg

Advertenties