Ik had eigenlijk gisteren willen hardlopen. Iets eerder stoppen met werken, op de terugweg nog even langs een winkel om een bestelling op te halen, en dan vroeg eten en rennen. Dat was het plan, maar het liep iets anders gisteren…

Eerder stoppen met werken was gelukt. Naar de winkel om de bestelling op te halen ook… Maar daar ging het mis. De bestelling was groter dan ik had verwacht, en ik kreeg de artikelen (twee whiteboards) niet mee op de fiets. Er zat niets anders op dan lopen, met de fiets aan de hand en de borden op de bagagedrager.

Een marteling. Met mijn armen half verdraaid om de borden vast te houden, liep ik naar huis. Ik heb er bijna een uur over gedaan (fietsend zou ik in 10 minuten thuis zijn) en mijn beide armen waren helemaal lam en pijnlijk. Ik was gesloopt…

Om half zeven had ik mijn eten op en plofte ik vermoeid op de bank. Om zeven uur begon de training, hardlopen werd ‘m dus niet, want mijn eten is niet in een half uur gezakt… Balen! En woensdag kan ik ook al niet lopen met de loopgroep, want dan mag ik met mijn dochter naar een informatieavond over de skireis die zij met school gaat maken. Nog meer balen!

Daarom trek ik vandaag de hardloopschoenen aan, om in Stadshagen mee te lopen met de loopgroep. Ik heb er zin in! Ik pak de fiets en ga naar het Cultuurhuis, waar we verzamelen. Ik ken niemand van de mensen die klaar staan voor de training, maar dan komt er toch nog een bekende aan. De trainster. Het is voor haar de eerste keer in Stadshagen en ze heeft een route in haar telefoon gezet van ongeveer 9 kilometer.

In Westenholte loop ik in groep 3a, maar in Stadshagen zijn alleen maar een groep 1 en 2. Ik verwacht daarom dat ik achteraan in groep 2 zal lopen… We gaan op weg, in een rustig tempo, want we beginnen met inlopen. Het is een klein groepje: 8 personen slechts, inclusief trainer.

Langzaam wordt het tempo iets opgevoerd, maar het gaat nog niet heel erg snel. Ik klets gezellig met de dame die naast me loopt. We lopen aan kop, en ineens merken we dat de rest van de groep stil is blijven staan. We lopen terug naar de anderen. De trainster twijfelt bij een splitsing of ze daar naar rechts moet, of dat ze de volgende afslag moet nemen. Na wat overleg met de andere lopers komt ze tot de conclusie dat we de volgende afslag moet hebben, dus we lopen weer door.

Ik loop wederom vooraan, terwijl ik gezellig keuvel met mijn loopmaatje. Dan wordt er geroepen dat we even op de rest moeten wachten. Die rest is onze trainster, die ‘even’ haar jack wilde uittrekken. En dat is nog een hele tour, als je een drinkbelt en een reflecterend hesje om hebt… Als De trainster weer bij de groep is, gaan we weer verder, richting Milligerplas.

Daar wil onze trainster linksaf, om helemaal om de plas heen te lopen. De groep vindt dat geen goed idee, want het is er zo donker… Onder druk van de groep gaan we rechts langs de plas, om verder te lopen naar het Zwarte Water. Als de groep weer uiteengevallen is, lopen we een stukje terug om de rest op te halen en gaan dan weer verder. Ik verbaas me erover dat ik steeds vooraan loop. De snelheid van deze groep 2 ligt lager dan die van groep 3a in Westenholte. Maar dat is helemaal niet erg, want op het programma staat ook een langzame duurloop…

Dan mogen we in ons eigen tempo naar het einde van het pad mogen, om dan weer te gaan stofzuigen. De trainster maakt ondertussen een sanitaire stop… De groep blijft redelijk bij elkaar, en als we aan het einde van het pad zijn, blijven we daar wachten tot ook de trainster weer bij ons is. Maar dat was niet de bedoeling. We krijgen een strenge toespraak van onze trainster: “Stofzuigen betekent dat we de rest gaan ophalen. Allemaal. We blijven niet wachten”, drukt ze ons op het hart.

Hasselterdijk

Dan mogen we weer verder. Tot de brug en dan stofzuigen… Dit keer valt de groep wel uit elkaar. Ik loop vooraan. Samen met drie anderen. Als we bij de brug zijn, keren we om en sluiten achter aan. We lopen een stuk samen, en mogen dan weer tempo maken. Tot de volgende brug en stofzuigen. We lopen in een lekker tempo en gaan braaf stofzuigen als we bij de brug zijn.

Al kletsend en stofzuigend passeren we Frankhuis. Het is inmiddels begonnen met regenen. Eerst zachtjes, maar nu drupt het goed door. Mijn loopmaatje heeft last van die regen, want de druppels op zijn bril zorgen voor een sterk verminderd zicht. Ik heb geen bril. Gelukkig…

Dan merken we dat we onze trainster weer achter gelaten hebben. Ook zij heeft last van de regen en ziet niets met bril. Ze heeft haar bril af gedaan, maar ziet dan ook bijna niets. Lastig… In een iets lager tempo lopen we door tot de stoplichten. We drukken alvast op het knopje, en gaan dan stofzuigen. Als we terug bij de verkeerslichten zijn, is het nog steeds rood. Dan springt ons licht op groen en gaan we weer verder. Richting fietsenmaker, waar we even rekken en strekken, en dan terug naar het Cultuurhuis. Ruim 9 kilometer hebben we gelopen. En het ging goed! Ik had geen last van mijn schouder, ondanks de inspanning van gisteravond!

Advertenties