Ik word wakker en vraag me direct af of het wit zal zijn buiten. Gisteravond werd er sneeuw en ijzel voorspeld voor deze ochtend. Ik ben benieuwd… en hoop dat de eventuele sneeuwval mijn plannen niet in de war zal schoppen.

Ik heb deze week nog niet hardgelopen: maandagavond was ik bij een seminar en woensdagavond wilde ik wel lopen, maar mijn darmen dachten er anders over. Ik liep alleen naar de wc… Dus is het hoog tijd om weer eens te lopen, en vandaag staat er en training bij de Wythmenerplas op de agenda van mijn loopgroep. Daar heb ik wel zin in!

Als ik de gordijnen open trek zie ik een witte wereld. Een laagje van een centimeter of drie, maar wat ziet dat er mooi uit! Ik vraag me af of de training wel doorgaat. Niet omdat ik niet kan of wil lopen in de sneeuw, maar omdat ik me afvraag of we wel veilig bij de Wythmenerplas kunnen komen.

Ik hoor verschillende berichten over onbegaanbare wegen, maar ik denk (hoop) dat het hier wel meevalt. Gelukkig is de plas niet zo heel ver weg. Ik besluit daarom om me gewoon in mijn hardloopkloffie te hijsen en naar de verzamelplaats te gaan. Daar merk ik vanzelf wel of de training doorgaat.

Ik loop rustig naar het plein en daar staat Saskia al klaar. Al snel volgen nog wat lopers, dus de training gaat in ieder geval door. Mooi zo. We rijden rustig naar de Wythmenerplas. De wegen zijn nog niet optimaal geruimd, maar we komen veilig aan. Op de parkeerplaats worden de groepen ingedeeld en ik sluit me aan bij groep 3.

IMG_0271

We starten in een rustig tempo. Na een halve kilometer dribbelen, starten we met de loopscholing op de wielerbaan. Daarna nog een rondje inlopen en dan kunnen we écht starten met de training. Op een speelveld bij de plas krijgen we onze eerste oefening. We worden verdeeld in twee groepjes (een drietal en een tweetal). We bepalen waar we heen lopen. Een loper zet aan en de anderen volgen, proberen in te halen. Als we bij ons doel zijn, pikken we een ander doel en een andere loper die voorop gaat. Een soort boomtikkertje, maar dan zonder tikken…

IMG_0267

Het loopt zwaar in de sneeuw, vooral daar waar de ondergrond geen gras, maar zand is. Ik loop voorzichtig, ben een beetje bang mijn evenwicht te verliezen in de sneeuw en dan te vallen. Mijn schouder is nog niet zo ver dat ik mezelf in zo’n situatie kan opvangen… Toch houd ik de anderen goed bij.

Na tien minuten gaan we weer verder. Een stukje langs het water en dan het bos in. We gaan naar links en houden dan rechts aan, evenwijdig aan het pad waar we vandaan komen. Aan het einde van het paadje gaan we naar rechts en weer naar rechts. We komen op bekend terrein; hier liepen we net ook. We hebben een rondje gelopen en de trainster geeft aan dat we dit rondje nu nog vier keer gaan lopen. Vanaf hier tot het eind van het paadje rustig dribbelen en het laatste stuk sprinten.

IMG_0270

Het eerste rondje lopen Inez en ik gelijk op, maar dan valt er een gaatje. Inez is moe en houdt mij niet meer bij. De anderen blijven nog verder achter. Ik loop lekker en zie het gat met de anderen steeds groter worden. Zelfs op de langzame stukken ga ik sneller dan de anderen, terwijl ik voor mijn gevoel bijna wandel…

Als ik klaar ben met mijn laatste sprint, begint de rest net met die sprint. Ik loop ze rustig tegemoet en ren het laatste stukje weer met ze mee. Dan gaan we weer verder. In een rustig duurlooptempo volgen we de waterlijn. Als we bijna bij ons startpunt zijn, houdt de trainster in. Rust, denken we. Dat klopt ook, heel even. De trainster legt een aantal hoedjes in de sneeuw en wij mogen ons opmaken voor de volgende oefening.

IMG_0268

De prullenbak is ons startpunt. Dan sprinten we naar hoedje 1 en dribbelen terug. Dan sprint naar hoedje 1, dribbel terug, sprint naar hoedje 2, dribbel terug. Dan sprint naar hoedje 1, dribbel terug, sprint naar hoedje 2, dribbel terug, sprint naar hoedje 3, dribbel terug… Er liggen vijf hoedjes, dat betekent dus een heleboel sprintjes…

Dit was een pittige oefening. Niet alleen vanwege al die sprintjes, maar ook mentaal. Elke keer weer opnieuw beginnen… Als we klaar zijn met de oefening, joggen we weer verder. De trainster ziet een heuvel en heeft de volgende oefening alweer bedacht. Sprintje heuvel op en dan naar beneden, naar boom 1. Dan weer de heuvel op (“Nee, doorlopen, helemaal tot waar ik sta”, roept ze mij toe als ik blijkbaar te vroeg weer naar beneden wil) en naar beneden, naar boom 2. Vijf bomen mogen we op deze manier begroeten, voordat de oefening erop zit. Dan gaan we terug naar de parkeerplaats, waar we nog even de spieren rekken, voordat we de auto weer in stappen.

Dit was een pittige, maar leuke training. In totaal heb ik 7,7 kilometer gelopen, in een mooie wondere witte wereld.

IMG_0269

Advertenties