Zondagmiddag begon het opeens. Een stijve, zeurende rug. En dat zeurgevoel trekt door naar mijn middenrif. Bah, ik weet gewoon niet hoe ik moet zitten… Ik sla de training van maandag maar over. Met zo’n zeurende rug is hardlopen vast niet goed…

Een paar dagen later is het zeurende gevoel in mijn rug helemaal weg, maar mijn middenrif voelt alles behalve fijn. Een drukkend gevoel, beurs gevoel. Zou ik dan toch iets gekneusd hebben tijdens de aanvaring met de fietser, vorige week maandag? En is dat normaal, dat het zich dan bijna een week later pas uit?

Op de fiets voel ik elke hobbel in het wegdek. Af en toe lijkt het of ik een tekort aan lucht in mijn longen heb, maar verder gaat het wel… Dinsdagavond kon ik bijna niet slapen door het drukkende gevoel op mijn borstbeen of middenrif (ik ben niet zo anatomisch onderlegd), maar ik denk dat ik inmiddels over hoogtepunt (of dieptepunt, ’t is maar hoe je het bekijkt) heen ben.

Ik heb de hele week nog niet gelopen. Zaterdag ga ik het weer proberen. Rustig, met wandelstukjes tussendoor. Volgende week zondag doe ik mee aan de Nedereindsebergloop. En ik wil nu toch wel weten waar ik sta. Ga ik dat volhouden? Zit er misschien een snelle tijd in? We zullen het zien. Morgen nog even rustig en zaterdag een voorzichtige training.

Advertenties