Ken je dat gevoel? Dat je gezicht een massagraf is? Ik maakte het vandaag mee, tijdens mijn hardlooprondje. En ik kan je verzekeren: het is geen prettig gevoel!

Het is heerlijk weer vandaag. En wat is er mooier dan na een dag hard werken de loopschoenen aantrekken voor een rondje, dacht ik toen het eten op was en de vaat in de vaatwasser stond. Ik trok overigens niet alleen mijn hardloopschoenen aan, maar ook de rest van mijn hardloopoutfit: sportsokken, een korte broek, een t-shirt, een reflecterend hesje en twee armbanden met led-lampjes. En natuurlijk ging mijn GPS-horloge om mijn pols en mijn identificatie in mijn kontzak.

Ik vertrok zonder doel. Of toch met een doel: lekker lopen! Geen grote afstand of snelle tijd in mijn achterhoofd, maar gewoon lekker ontspannen lopen. Hoewel ik heerlijk gelopen heb, in een redelijk constant tempo, is dat ontspannen lopen slechts deels gelukt. En dat lag niet aan mij, maar aan de natuur…

Beestjes

Ik loop, in het donker, de straat uit en zoek bij elke stap naar een plekje voor mijn voet zonder al te veel eikels. Eenmaal de hoek om word ik belaagd door tientallen kleine vliegjes. In mijn ogen, in mijn mond, in mijn haren… Bah, ik voel me net een massagraf voor al die kleine beestjes… Niet echt ontspannen lopen…

Ik loop door. Het is donker en ik moet moeite doen om de weg te onderscheiden van de berm. Ik loop daarom meer naar het midden van de weg dan anders, om te voorkomen dat ik mijn enkel verzwik op de overgang van weg naar berm… Ondanks de vele vliegjes gaat het lopen lekker. Ik heb zin om in ieder geval vier kilometer te lopen, maar dat betekent dat ik óf een rondje Zalkerveerweg moet lopen (een weg die nu echt pikdonker is), óf mijn route moet improviseren. Ik kies voor het laatste en sla bij de splitsing niet linksaf, wat ik altijd doe, maar rechtsaf. Via een extra lus kom ik zo uit op de weg die ik zaterdag met mijn dochter liep. Door die lus zal ik ongeveer op 4 kilometer uitkomen, schat ik in.

Laat je zien

Het is rustig onderweg. Nu ik niet meer tussen de weilanden loop, heb ik geen last meer van vliegjes en dat loopt een stuk prettiger. Ik zie een zwarte schim voor me en even later zie ik wat het is: een stilstaande fietser (zonder licht, want stilstaand). Dit maakt me er extra attend op dat het toch wel heel belangrijk is om verlichting bij je te hebben. Ik ben een loper, ga dus niet zo snel, maar ik denk dat een automobilist pas op het allerlaatste moment door zal hebben dat er iets (of in dit geval iemand) op de weg staat. En dan is het maar te hopen dat die automobilist nog tijd genoeg heeft om te reageren. Maar gelukkig is het rustig vandaag en komt er geen auto aan. Even later word ik door diezelfde fietser – nu mét licht – ingehaald.

Ik sla linksaf en weer linksaf. Nu loop ik op de fietssnelweg van Zwolle naar Kampen. Toch raar, dat ze met zo’n fietssnelweg het fietsen willen stimuleren (dat is niet raar) en daarbij vergeten te zorgen voor een goed verlichte weg voor die fietser (dat is dus wel raar). De lantaarnpalen die langs de weg staan, staan alleen gericht op de banen voor de auto’s; het fietspad is erg donker…

Vlieg op…

Ik sla wederom linksaf, de Scholtensteeg in. Het is hier donker. Heeeeeeel donker. Het is net of ik voor de ingang van het zwarte gat sta, alleen schuift die ingang op met elke stap die ik zet. Het lukt me niet om dat zwarte gat binnen stappen. Hoewel… Als ik omkijk, zie ik nóg een zwart gat! Ingespannen tuur ik de weg af, in de hoop dat ik eventuele kuilen in de weg of obstakels op de weg op tijd zie. De vliegjes zijn hier ook weer op zoek naar een landingsplaats. Op mijn gezicht en in mijn haren… Ik ben benieuwd hoeveel vliegenlijkes er straks in het doucheputje verdwijnen!

Als ik weer in de buurt van de wijk ben, zie ik dat het aantal extra meters flink tegenvalt. Ik kom niet uit op 4 kilometer als ik nu rechtsreeks naar huis loop, dus ik maak nog een extra lusje langs het water. Het tempo gaat hier wel wat omlaag, zo in het donker op een hobbelig schelpenpad. Ik word met een schel geluid begroet door een meerkoetje. Een paar meter verderop reageert een soortgenoot in dezelfde toonhoogte.

Als ik thuis ben, geeft mijn horloge 4,25 kilometer aan. Ik heb gemiddeld 10 kilometer per uur gelopen. Mooi tempo. En ondanks de vele vliegjes en de zwarte gaten heb ik lekker gelopen. Morgen mag ik met de groep lopen en daarna neem ik een paar dagen rust, ter voorbereiding op de Nedereindse Bergloop.

Advertenties