Vandaag een bijzondere dag. Niet alleen doe ik weer mee met een leuke (hoop ik) loop, ik ga vandaag ook een deel van de groep ontmoeten die eind dit jaar op hardloopvakantie gaat naar Monte Gordo! En ik heb er zin in!

Dit keer verslaap ik me niet. Ik sta op tijd op, nuttig mijn ontbijtje en pak de laatste spullen bij elkaar. Boterhammetjes smeren voor de lunch, nog even een bakkie koffie doen en dan stap ik de auto in, op weg naar Nieuwegein. Er wordt gewaarschuwd voor mist, dus ik vertrek ruim op tijd. De mist onderweg valt mee gelukkig. Ik kan rustig doorrijden en mooi op tijd stap ik bij de Nedereindse Plas uit de auto.

Ik haal mijn startnummer op en krijg er een leuke herinnering aan de loop bij: een buff. Ik eet mijn boterhammetjes op en spoel het weg met wat water. Ik zie de laatste lopers van de 5 en 10 kilometer heavy finishen, terwijl ik op zoek ga naar mijn reisgenoten. Dan zie ik Paul Zwama bij een groepje staan. Ik loop naar het groepje en stel me voor. De klik is er al snel en we praten honderduit. Over de loop van vandaag, over de loopvakantie in december en over hardlopen in het algemeen.

Dan wordt het tijd om ons voor te bereiden op de wedstrijd. Ik loop de 5 kilometer. Paul wijst de route aan. We volgen de wielerbaan, maar maken ook een klein uitstapje over het gras. De route gaat omhoog en omlaag. De heuvel op en af. En op en af… Pittig!

Vooraf had ik bedacht dat ik onder de 28 minuten wil lopen, en het liefst een lage 27-er. Maar als ik dit parcours zie, vraag ik me af of dat gaat lukken. Anita hoopt onder de 30 minuten te lopen en Annemarie hoopt in de buurt van de 25 minuten uit te komen. Yvon mikt op een tijd rond de 33 minuten. We zullen het zien straks. Paul loopt zelf ook mee, als haas. Hij gaat een groepje hazen naar 20 minuten. Dat is mij te snel, dus ik ga niet eens proberen bij hem in de buurt te komen.

Samen met Anita, Yvon en Annemarie begeef ik me naar het startgebied. De 5 en de 10 kilometer starten tegelijk, dus Marieke, die de 10 loopt, voegt zich bij ons. We vragen ons af of we hier goed staan en kijken om ons heen. We worden omringd door lopers, dus het zal vast wel goed komen. Dan worden we naar de andere kant van de startboog gedirigeerd. Anita, Yvon, Annemarie en ik starten redelijk ver naar achteren. Dan lopen we in ieder geval niet het risico dat we te snel van start gaan.

De weg is vals plat. Ik krijg mijn tempo vrij snel te pakken en haal links en rechts wat mensen in. In een flits zie ik Annemarie voor mij verdwijnen tussen de meute. Zij heeft het tempo ook goed te pakken! Het is best pittig, zo direct na de start vals plat, maar volgens mij gaat het goed. We buigen af naar links en worden het gras op gedirigeerd, de heuvel op. Hier laat ik mijn tempo wat los. Ik ben nog steeds niet zo dol op hobbelige grasvelden en kijk goed waar ik mijn voeten neerzet.

In het gras is een smal olifantenpad uitgesleten. Ik loop een stukje in het pad, maar af en toe verlaat ik de kale strook om iets meer ruimte te hebben om mijn voeten neer te zetten of om iemand in te halen. Voor mij struikelt een loopster over een hobbel in het pad. Ze heeft gelukkig niets en kan haar weg vervolgen. Het maakt mij weer even extra alert.

Na een rondje op de heuvel gaan we weer naar beneden. We lopen linksom richting startpunt. Daar splitsen de 10-kilometerlopers zich af van ons. Zij maken een grote lus en moeten de ‘echte’ Nedereindse Berg bedwingen, terwijl wij nog een rondje wielerbaan doen. Dit keer hoeven we niet door het gras de heuvel te beklimmen. We lopen er gewoon omheen over het steigende en dalende parcours.


Ik loop nog steeds lekker. Ik kijk niet vaak op mijn horloge, maar de keren dát ik kijk, zie ik steeds een tempo van rond de 5.30 minuut per kilometer. Zou een tijd onder de 28 minuten er toch nog in zitten dan, ondanks dit pittige parcours?

Ik voel me goed. Ik geniet. Hoewel ik nooit zo’n fan ben van twee keer hetzelfde rondje, heb ik er hier geen problemen mee. Het is voor mij een onbekende omgeving, dus ik heb genoeg om naar te kijken. Het publiek is enthousiast en moedigt de lopers spontaan aan. Ik heb het idee dat mijn tempo redelijk constant is en hoewel ik het nu wat zwaarder krijg, weet ik mijn tempo vast te houden.

‘Nog maar een kilometer’, denk ik en ik haal weer iemand in. Ik zie de finish niet, maar ik hoor de speaker om de hoek van de berg. “Daar is de eerste vrouw van de tien kilometer”, roept hij en noemt vervolgens de naam. Annemarie… Haha, zij heeft haar 10 kilometer omgezet in de 5 kilometer, maar haar lage startnummer doet de speaker denken dat ze een 10-kilometerloper is… ‘Dan is ze uiteindelijk dus niet eens zo heel veel sneller dan ik’, denk ik en probeer te versnellen.


Er loopt niemand voor mij en niemand achter mij. Leuk voor de finishfilm… Als ik over de eindstreep kom, geeft mijn horloge 27 minuut-nog-wat aan. Wauw! Het is gelukt! Later blijkt de officiële tijd 27.11 minuten te zijn. Doelstelling gehaald én lekker gelopen! Tevreden neem ik mijn vaantje in ontvangst en loop door.


Ik ben blij en vlak na de finish zie ik Annemarie. Zij is ook heel tevreden. Samen lopen we naar de tafel met het drinken. Ik pak een flesje sportdrank aan en dan komt ook Anita binnen. Ook zij heeft goed gelopen.

Ik kijk naar rechts en zie drie lege massagetafels. Daar ga ik gebruik van maken! Ook Anita klimt op een tafel. De benen worden goed gemasseerd en ik vraag me af waarom ik dit nooit eerder heb laten doen na een wedstrijd. Maar eigenlijk weet ik dat wel: bij de grootschalige lopen staat er een enorme wachtrij voor de massagetafel en dan heb ik al geen zin meer….


Yvon heeft ook goed gelopen en Paul is eerste geworden. Ik ga naar de kleedkamer voor een (helaas koude) douche en na aflloop voeg ik me bij Yvon enAnnemarie om naar de prijsuitreiking te gaan. Toch wel leuk om onze trainer / reisleider op het hoogste treetje te zien. Na vandaag heb ik nóg meer zin in de hardloopvakantie!

Advertenties