Vandaag ben ik helemaal de mist in gegaan met mijn hardloopronde. Letterlijk dan. Dit keer geen beschrijving dus van mijn route, van de dingen die ik zie onderweg… Want ik zie weinig!

Ik vertrek, na een drukke werkdag, voor een kort en rustig rondje in de omgeving. Het is donker, en het is mistig. Ik kies dus, gekleed in een driekwart tight, een t-shirt, reflecterend hesje en voorzien van led-lampjes, voor een rondje over het asfalt.

Ik twijfel even of ik de Zalkerveerweg zal mijden, vanwege de schaarse verlichting, maar ik besluit er toch te lopen. Ik verwacht er weinig verkeer en bovendien ben ik goed verlicht. Met de spotifylijst Running to Rock in mijn oren vliegen de meters onder mij door.


Ik kijk vermaakt om me heen. Wat is de wereld klein in de mist! En onherkenbaar. Bijna dan. Ik zie genoeg om te zien waar ik loop en ik ken de weg goed genoeg om te weten waar ik ben, maar wat ziet het er anders uit in de mist…

Na een ruime vier kilometer ben ik weer thuis. Ik heb lekker gelopen. Niet te snel, niet te ver… Precies goed, een dag na een wedstrijd.

Advertenties