En daar zit je dan. In de wachtruimte van de orthopeed. Vorige week is er een MRI van mijn knie gemaakt. Ruim een kwartier lag ik bewegingloos in een tunnel met een krachtige magneet. Koptelefoon over mijn oren, SkyRadio aan. De muziek regelmatig overstemd door gebonk, gebons en gestamp. Vandaag bespreek ik met de orthopeed de uitslag van die MRI. Afspraak 11.30 uur (+ 5 minuten) staat er op mijn afspraakticket. Maar inmiddels is het al bijna 12 uur; die 5 minuten duren wel erg lang…

Ik zit hier met een raar gevoel. Een operatie is doorgaans niet iets waar je op hoopt, maar toch hoop ik vandaag te horen dat er een scheur in mijn meniscus zit die geopereerd moet worden. Ik loop nu al bij al bijna drie maanden met mijn knieklacht en het wordt niet beter. Ik kan me niet voorstellen dat het met nog meer rust of fysiotherapie wel over zal gaan, dus een operatie lijkt mij het beste van het slechte.

Dan mag ik naar binnen. Eerst wordt de echo van ruim een maand geleden er weer bij gehaald. Die laat een onregelmatigheid zien, die bevestigd wordt op de MRI. Dokter Janus tovert de beelden van de MRI tevoorschijn. Voor mij als leek zeggen die beelden niet veel. Zwart-wit-grijze silhouetten van een kniegewricht, vanuit alle denkbare hoeken. “Met de meniscus is niks mis”, vertelt hij en wijst een plek aan op het beeldscherm. Dan wijst de dokter op wat donkere vlekken en witte randen. Onregelmatig. Slijtage in de knie. “En eigenlijk bent u daar veel te jong voor.”

Artrose

Slijtage in de knie, oftewel artrose. Het kraakbeen in de knie gaat achteruit, slijt. Dat slijtageproces is niet terug te draaien. Lekker is dat. En nu? De orthopeed vraagt of ik in andere gewrichten geen klachten heb. Nee, eigenlijk niet. Af en toe wat knakjes in mijn  linkerknie, maar daar heb ik geen last van. Dokter Janus laat het woord reuma vallen. “Maar dan zou je verwachten dat ook andere gewrichten klachten geven”, zegt hij. Misschien een ‘toevallige’ slijtage in één knie… Heb ik eerder al ernstige knieklachten gehad? Ja, een jaar of zes geleden ook ineens een dikke knie. Echo gemaakt, waar niet veel bijzonders op te zien was…


Hij stelt voor om een spuit met corticosteroïden in mijn knie te zetten. Dat moet, nee dat zal zeker, de klachten verminderen, verzekert hij me. Maar dat effect is tijdelijk. Daarnaast wil hij me daarom doorsturen naar een reumatoloog, om verder te onderzoeken of de artrose door reuma komt. “Het zou gemakkelijker geweest zijn als het wél de meniscus was”,  zegt de arts vlak voordat hij de spuit in mijn knie zet.

Ik krijg een briefje met mogelijke bijwerkingen van de corticosteroïden in mijn handen gedrukt en een verwijsbrief voor de reumatoloog. “Als de reumatoloog niets vindt, moet ik opnieuw een afspraak bij de orthopeed maken, vertelt dokter Janus mij. Ik proef enige twijfel over reuma bij hem. En eigenlijk hoop ik maar dat het geen reuma is, want dan kunnen mijn andere gewrichten ook nog klachten gaan geven…

 Ik loop naar de secretaresse met de verwijsbrief. Zij voert de gegevens in en vertelt me dat ik gebeld word als een afspraak ingepland kan worden. Op welke termijn dat is, kan zij niet vertellen. Op de website van Isala Klinieken zie ik dat de wachtlijst ongeveer vier weken is. Weer een maand verder.

Nu maar hopen dat die spuit echt gaat werken. Voorlopig merk ik vooral bijwerking 1 van de lijst: toename van de klachten. Het zou zo fijn zijn als ik mezelf niet meer de trap op hoef te hijsen aan de trapleuning, als ik niet na een wandelingetje van tien minuten al mank loop en na dertig minuten blij ben dat ik mijn been rust kan geven. Het zou zo veel fijner fietsen als ik mijn knie normaal kan buigen. En ik zou zo graag weer hardlopen, maar dat zal ik voorlopig maar uit mijn hoofd moeten zetten.  Voorlopig voor mij dus alleen maar tobsport…

Advertenties