Het is alweer een tijd geleden dat ik wat geschreven heb. Ik wist niet goed wat ik moest schrijven, wat ik met dit blog aan moest. Ik ben dit blog gestart om te schrijven over mijn hardloop-avonturen. En hardlopen lukt niet meer. Dus ja, waar schrijf je dan over?

Lang heb ik getwijfeld. Maar ik ben eruit. Ik ga over op schrijven over alles wat mij bezig houdt. Fietsen, wandelen, vakantie… Maar dat houdt wel in dat ik nu even een inhaalslag moet maken.

Maandag 4 april

Vandaag ga ik na het werk niet rechtstreeks naar huis, maar met een omweg. Dit weekend heb ik op Endomondo een leuke route uitgetekend van ongeveer 20 kilometer. Ik heb uitgerekend dat ik – als ik om 17.00 uur stop met werken – tijd genoeg heb om de uitgetekende route (ongeveer) te fietsen en dan nog op tijd thuis te zijn om het eten klaar te hebben voordat mijn dochters (hongerig) terug komen van hun volleybaltraining.

Het is lekker weer. Voordat ik vertrek, zoek ik de route op Endomondo en vertrek in noordoostelijke richting. Het eerste stuk is niet echt inspirerend: door drukke straten, langs rijtjeshuizen… Wel jammer dat Endomondo mij niet vertelt waar ik heen moet. Dan moet ik dus de telefoon in mijn hand houden om de uitgetekende route te kunnen volgen. Ook jammer dat het scherm van mijn telefoon steeds op zwart gaat als ik te lang niets doe. Ik moet dus tijdens het fietsen af en toe mijn scherm aanraken, om te kunnen blijven zien waar ik heen moet. Dat moet de volgende keer anders…

Dan kom ik aan bij McDonald’s. Volgens mijn route moet ik hier de Ceintuurbaan oversteken en naar links. Maar dat is de weg voor auto’s; fietsers moeten via een tunneltje onder de weg door. Aan de andere kant van de Ceintuurbaan zie ik niet zo snel een weg naar links voor fietsers. Gelukkig ken ik het hier wel een beetje. Ik besluit om een stuk door te fietsen en dan via het Meanderpad de oorspronkelijke route weer op te zoeken. Dat extra lusje is ongeveer een kilometer.

Het is heerlijk weer. Maar in mijn gewone kleding en met een (dunne) winterjas is dat wel erg warm. Ik heb mijn jas inmiddels helemaal open geknoopt, maar nog zit ik te puffen van de warmte. Het zweet loopt in straaltjes langs mijn rug.

Ik fiets langs de Zwartewaterallee en weet dat ik straks ergens naar rechts moet. Maar ik zie alleen een voetpad. Hmmmm, dat had ik niet door toen ik mijn route uittekende. Ik wijk dus weer iets van de oorspronkelijke route af en sla af waar er wel een fietspad is. Kriskras door de wijk zoek ik mijn weg naar de oorspronkelijke route.

Die route is snel gevonden: een pad door het park Aa-landen. Ik twijfel of dit wel voor fietsers bedoeld is, maar ik gok het er toch maar op. Bovendien zie ik aan de afdrukken in het pad dat ik niet de eerste fietser ben hier. Het pad slingert langs de Westerveldse Aa en komt uit bij de Wijde Aa.

Het is mooi hier. Ik stop even om foto’s te maken. En om een slokje water te nemen.

Ik rijd om de kolk heen en sla dan rechtsaf. Een lange rechte weg tussen de weilanden door. Kieviten scheren boven het gras en meeuwen schreeuwen naar elkaar. Bij de splitsing twijfel ik even. Ik zou hier naar links moeten, de dijk op, maar er staat een groot hek. Routebordjes (wandelpaden) wijzen naar links, dus je mag in ieder geval op de dijk komen. Ik besluit mijn fiets door het hek te wurmen en stap op de dijk weer op.

Het is duidelijk dat dit meer een wandelpad dan een fietspad is. Ik hobbel-de-bobbel mij een weg, onderwijl genietend van de uiterwaarden die er prachtig bij liggen in het zonnetje, over de dijk.

Als ik zo ongeveer een halve kilometer gefietst heb, kom ik weer bij een hek. Ik sluis mezelf en mijn fiets er weer doorheen en sla rechtsaf. Ik fiets nu over een deel van de Vechtdalroute, richting Westerveld. Oef, toen ik deze route uittekende, had ik niet in de gaten dat ik ik over de hoogste heuvel van Westerveld zou gaan. Pittig. Dat ga ik niet redden, met die brakke knie van mij.

Halverwege stap ik af en loop verder met de fiets aan de hand. Bovenop neem ik nog wat water en maak een paar foto’s. Toch bijzonder, hoe zo’n voormalige vuilstort nu zo’n mooi stukje natuur kan zijn…

2016-04-04 17.44.25 2016-04-04 17.44.29 2016-04-04 17.44.33

Ik stap weer op en vervolg mijn weg. Langs de Westerveldse Kolk, over de Mastenbroekerbrug en aan de andere kant van de brug met een lus weer terug naar het water. Ik fiets, over de Hasselterdijk, een kilometer of twee langs het Zwarte Water en sla dan af naar de Ruimzichtweg. Afgesloten, staat er, maar het is na vijven en ik kan er gewoon fietsen. Er is slechts een smal strookje asfalt weg gefreesd, en daar heb ik geen last van. Ik sla vervolgens linksaf naar de Milligerlaan. En daar zie ik dat ik mijn route weer wat moet aanpassen. Ik had rechts langs de Milligerplas willen fietsen, maar dat is afgesloten. En dan bedoel ik écht afgesloten. Hier kom ik met geen mogelijkheid langs. Dan maar links langs de Milligerplas en straks de route maar weer oppikken.

Ik maak nog een lusje om Stadshagen heen en zoek dan toch maar de weg naar huis. Het loopt al richting half zeven en ik wil toch uiterlijk kwart voor zeven thuis zijn. Dan heb ik nog tijd om me even op te frissen en eten te koken, voordat de meiden thuis zijn. Ik heb inmiddels ook wel trek trouwens…

Als ik thuis aankom, zet ik mijn Endomondo stop. Ik heb er net geen 21 kilometer op zitten. Toch een mooi resultaat. Jammer dat ik niet meer kan hardlopen, maar dit wordt voortaan mijn sportieve uitspatting op de maandag, als mijn dochters aan het volleyballen zijn. Dat weet ik nu zeker. En ik weet nog een ding zeker: voortaan trek ik sportkleding aan voordat ik bij mijn werk vertrek voor een lange fietstocht!

2016-04-04 16.42.24

Zondag 10 april

Het is lekker weer vandaag. Robert en ik besluiten een fietstochtje te maken. Maar waarheen? De omgeving van Zwolle kennen we eigenlijk wel, maar wat dan? Met de auto erop uit om ergens anders te fietsen? Nadeel daarvan is dat we dan wel een rondje moeten fietsen, want die auto moet weer opgehaald worden… Dan komt manlief met een goed idee: we gaan met de trein (fiets mee) ergens heen en fietsen dan terug. Nu alleen nog bedenken waar we met de trein heen gaan…

We pakken internet erbij en zoeken een leuke bestemming, die niet te ver weg is. Mariënberg wordt het. Op de route terug hebben we dan nog een paar mogelijkheden om, als het fietsen niet lekker gaat, op de trein te stappen voor het laatste stuk naar huis. Niet dat ik dat wil natuurlijk…

Mariënberg heeft een klein stationnetje, maar er komen in korte tijd wel even drie treinen. En wij moeten bij het verlaten van het perron voor de slagboom wachten. Dat duurt best lang…

Dan gaan we dan toch echt op pad. Ik ben niet zo gezegend met een goed richtingsgevoel, maar mijn echtgenoot gelukkig wel. Ik vertrouw dan ook blindelings op hem bij het bepalen van de route.

We komen langs de plaatsen Beerze, Junne en Zeesse. Beerze ken ik wel, van de Beerze Bulten, een camping met een Giga Konijnenhol. Ik ben er nog geweest toen dat geopend werd door prinses Margriet, jaren geleden… Junne, die plaatsnaam klinkt me ook wel bekend in de oren, maar Zeesse… nooit van gehoord.

Dan naderen we Ommen. Kijk, die plaats ken ik dan weer wel! Inmiddels begint mijn blaas zich te roeren. We besluiten richting station te fietsen, om daar wat te drinken en om onze blaas te legen. Kwart voor twaalf wijst de klok in de stationsrestauratie aan. Misschien een goed moment om ook maar wat te eten, dus we vragen om de kaart. De kok blijkt er nog niet te zijn, maar we hebben geluk. Hij woont boven de stationsrestauratie en is bereid om wat eerder naar beneden te komen voor ons.

Dan merken we dat de klok nog steeds kwart voor twaalf aangeeft. De klok staat stil. Het is nog maar net elf uur geweest. Vandaar dat de kok er nog niet was! We besluiten toch maar te gaan voor die lekkere bol zalm, ook al is het nog wat vroeg voor een lunch.

Dan is het weer tijd om verder te gaan. We nemen een paadje door het bos en hobbelen tussen de bomen door. Dit bleek geen fietspad, maar een ruiterpad. Maar het is wél mooi hier! We verlaten het bos en slingeren via Zwolseweg en Vilsterseweg door het Vechtdal. De Vecht krijgen we overigens niet te zien…

We naderen Dalfsen en maken even een tussenstop om wat foto’s te maken. Hier constateren we dat het fietsen nog prima gaat. Geen noodzaak dus om het laatste stukje per trein af te leggen.

2016-04-10 12.26.20 2016-04-10 12.26.37

We volgen een deel van de route van het Loopfestijn Dalfsen, waar ik twee keer aan meegedaan heb. En daar zal het helaas ook bij blijven vrees ik. Hardlopen gaat ‘m niet meer worden met slijtage in de knie, dus ik moet maar teren op die twee keer. We fietsen langs de Vecht en genieten van de mooie natuur.

2016-04-10 12.40.51 2016-04-10 12.40.59 2016-04-10 12.41.05

Rechts van ons is de weg naar de vistrap. We besluiten even af te buigen om bij de vistrap te kijken. Een fuut dobbert op het water. Zou hij daar wachten op de vis? We zien een klein vogeltje. Hij lijkt wat op een kwikstaartje, maar dan geel. Als we proberen om ‘m te vangen met de fotocamera, is hij weg. Jammer.

2016-04-10 12.54.36 2016-04-10 12.54.23 2016-04-10 12.54.20 2016-04-10 12.51.57 2016-04-10 12.51.42 2016-04-10 12.51.14

We keren weer terug naar de oorspronkelijke route en langs de Vecht fietsen we richting Berkum. Met nog een kleine omweg via het park bij Kranenburg (nooit geweten dat hier nog zo’n mooi stukje natuur ligt), komen we bij een wandelpad, dus met de fiets aan de hand volgen we dit bospaadje en komen uiteindelijk weer uit bij sportpark de Pelikaan.

De rest van de route gaan we rechtstreeks naar huis. We hebben nu wel genoeg gefietst en het is inmiddels zo lekker zonnig, dat we verlangen naar onze tuinset. Bijna 43 kilometer hebben we afgelegd.

2016-04-10 12.34.48

Maandag 11 april

Het is me vorige week goed bevallen om vanuit het werk met een omweg naar huis te fietsen. En vandaag wordt het ook weer mooi weer, dus mijn plan staat vast. Ik heb wel geleerd van vorige week: vandaag neem ik sportkleding mee, want fietsen in gewone kleren is me wat te warm.

Ik teken weer een route van ongeveer 20 kilometer uit, nu de andere kant op vanaf kantoor, en iets na vijf uur stap ik op de fiets. Ik heb dan inmiddels mijn driekwart hardlooptight, hardloop t-shirt en trainingsjack aan.

Ik heb van vorige week ook geleerd dat het niet ideaal is om constant met de telefoon in de hand te fietsen. Ik heb daarom mijn armband voor de telefoon meegenomen en die bind ik om mijn stuur. Zo kan ik het scherm van mijn telefoon zien en is het gemakkelijker om af en toe dat scherm aan te tikken om te voorkomen dat het op zwart springt.

Via de Vondelkade fiets ik naar Park de Weezenlanden en dan door naar Zwolle-Zuid. Kriskras door Zwolle-Zuid zoek ik mijn weg naar de IJssel. Over de Schellerdijk fiets ik – met het zonnetje heerlijk in mijn gezicht en de wind in mijn rug – langs het water. Ik heb een mooi kijkje op de werkzaamheden in het kader van Ruimte voor de Rivier. Er is hier veel gebeurd, maar voorlopig is het er nog niet mooier op geworden. Dat zal vast nog wel komen, als het werk klaar is en de natuur tijd gehad heeft om zich te herstellen.

Vlak voor het Engelse Werk buig ik naar links af en beklim de grote rode brug. Volgens mijn Endomondo-route moet ik na de brug direct rechtsaf slaan, om via de Geldersedijk naar de IJsselbrug te gaan. Maar ik weet dat dat niet kan. Ik moet het fietspad nog een stuk volgen om dan via een lus linksom naar de Geldersedijk te gaan. Een omweg van ruim een kilometer.

Als ik de IJsselbrug over ben, twijfel ik even. Steek ik de Spoolderwegweg over naar de Katerveerdijk, of ga ik onderlangs door de uiterwaarden? Ik kies voor het laatste. Weer een omweggetje ten opzichte van de originele route. Maar dat maakt niet uit, want ik heb nog tijd zat. De route die ik uitgetekend had, is slechts 17,5 kilometer lang en ik wil eigenlijk wel op 20 kilometer uitkomen.

Via de Spoolderenkweg ga ik naar de Zalkerveerweg. Wat jammer dat er nog steeds geen fietspad over de (nieuwe) dijk door de Vreugderijkerwaard is. Als ik bij de splitsing Zalkerdijk – Scholtensteeg ben, zie ik dat ik nog maar net 18 kilometer gefietst heb. Nu rechtstreeks naar huis gaan, betekent dat ik de 20 kilometer niet aantik. Ik kijk naar de tijd: nog niet eens half zeven. Ik heb dus tijd genoeg om een extra lus te maken. Ik sla linksaf naar de Scholtensteeg. Via de Veecaterweg fiets ik naar de dijk en keer weer terug naar de Zalkerdijk. De omweg was 2,6 kilometer.

Ik heb heerlijk gefietst. Volgens mij heb ik wat extra kleur op gedaan in mijn gezicht. Eén uur en 19 minuten nadat ik bijkantoor weggereden ben, kom ik thuis aan. Ik heb nog tijd genoeg om even uit te blazen en eten te koken. Precies op het moment dat het een klaar is, hoor ik mijn dochters thuis komen. Over goede timing gesproken…

2016-04-11 fietstocht naar huis

Advertenties