Maandag ben ik er niet aan toe gekomen om na mijn werk met een omweg naar huis te fietsen. Dat was wel het plan: elke maandag ga ik voortaan een kilometertje of twintig fietsen, maar deze dag lukte dat niet. Belangrijke afspraak…

Maar vandaag heb ik tijd. De was is gedaan, de boodschappen zijn binnen en het avondeten is voorbereid. Tijd om te fietsen (met dank aan mijn echtgenoot, die me een duwtje in de rug gaf). Ik hoef niet na te denken waar ik heen ga; mijn man heeft al voor mij gedacht. “Als je nu met de trein naar Meppel gaat, dan heb je de wind in de rug als je terug fietst”, adviseert hij me. Zo gezegd, zo gedaan. Op de computer teken ik nog wel eerst even de route naar huis uit, want ik weet dat ik niet hoef te vertrouwen op mijn richtingsgevoel.

Op het station laad ik een fietskaart op mijn OV-kaart een loop richting perron. Nog voor ik op het perron ben, dient zich de eerste uitdaging aan: de poortjes. Die zijn te smal om mijn fiets en mij tegelijk door te laten. Ik moet dus op de een of andere manier eerst mijn fiets door het poortje duwen, en er dan zelf achteraan gaan. Best lastig, als je niet zo lang bent. En dan maar hopen dat mijn stuur niet te breed is… Ik duw mijn fiets aan mijn zadel door het poortje. Het stuur heeft de neiging om om te slaan, maar het krappe poortje is hier mijn redding: het stuur kán niet anders dan recht blijven. En het poortje is nét breed genoeg voor mijn stuur.

Met een beetje wrikken bereik ik het perron. Nu nog naar het juiste spoor. Via de trap lijkt me een beetje te veel uitdaging: die trap is supersteil en ik vrees dat mijn fiets er halverwege de trap zonder mij vandoor zal gaan. Ik kies dus voor de lift. Die is net lang genoeg om mijn fiets te kunnen herbergen. Een vrouw met vouwfiets voegt zich bij mij in de lift. Ook zij vindt de trap te steil.


In de trein zoek ik een plekje voor mijzelf en mijn fiets op het balkon. De trein brengt me in een mum van tijd naar Meppel. Daar gelukkig geen poortjes. Wel een lift die naar wiet stinkt. Bah.

Het eerste stukje voert me door Meppel, langs een industrieterrein en door weilanden. Het is mooi hier. Ik fiets recht op de Omegelgde Meppeler Vaart af. Mijn plan was dat ik hier linksaf zou slaan. Een stukje langs de vaart naar een brug, om dan aan de andere kant van het water mijn tocht te vervolgen langs de vaart. Maar als ik naar links kijk, zie ik dat het asfalt over een meter of tien ophoudt. De weg gaat over in gras en mul zand. Rechtsaf slaan is geen optie, had ik al op de kaart gezien; dan stuit ik op water en daar is geen brug. Als ik niet dezelfde weg terug wil, zit er dus niets anders op dan door het gras en het zand te ploegen naar de brug.

Aan de andere kant van de brug zie ik dat ook daar het asfalt ophoudt. Ik heb geen zin in nog zo’n off-road stukje, dus ik pas mijn oorspronkelijke route iets aan. Via de Staphorster Grote Stouwe  kom ik na een kilometertje fietsen weer op mijn uitgetekende route. Tussen de zwaluwen en kieviten door zoek ik mij een weg tussen de weilanden. Af en toe krijg ik ongevraagd een stukje vlees in mijn mond of mijn oog. Het is lastig om die veligjes te ontwijken.


Ik passeer wereldsteden als Hamingen en Baarlo, voordat ik Zwartsluis bereik. Het is warm. Ik ben vertrokken in een driekwart broek en t-shirt, met daarover een trainingspak. Trainingsbroek en jasje liggen inmiddels in mijn fietstas en ik voel de zon heerlijk over mijn blote armen en gezicht strelen. Ik had best een korte broek aan kunnen trekken, denk ik. Maar daar heb ik nu niets aan.

Via het fietspad langs de provinciale weg verlaat ik Zwartsluis in de richting van De Velde. Dan sta ik even voor een dilemma. Een verkeersbord geeft aan dat de weg afgesloten is, wegens slecht wegdek. Maar een alternatief is er niet deze kant op: de provinciale weg is verboden voor fietsers.  Ik besluit burgerlijk ongehoorzaam te zijn en vervolg mijn weg over het fietspad. Het is inderdaad een slecht wegdek: hobbels en kuilen, scheef asfalt…


Aan het einde van het hobbelpad wacht de beloning: een prachtg uitzicht op een kolk, met daarin de familie gans. Vader, moeder en tussen hen in een stuk of zeven jonkies zwemmen langs de oever aan de overkant.


Ik steek het Zwarte Water over en via het industrieterrein zoek ik mijn weg weer richting dijk. Het is hier druk op de dijk: fietsers, wandelaars en hardlopers hebben net als ik bedacht dat het perfect weer is om buiten te spelen.

Bij Genne Overwaters stop ik even voor wat water en komkommer. Langs de weg staat een picknicktafel en bij de boerderij aan de andere kant van de weg spelen kinderen buiten. Of ik ook eieren wil kopen, vragen ze. Maar dat aanbod sla ik af. Ik geniet gewoon van het uitzicht en van mijn water.


Een echtpaar last hier ook een fietspauze in. Of ik ze al gezien heb, vraagt de vrouw. Ik heb geen idee, want ik weet niet wat ik gezien moet hebben. Kievitsbloemen, verduidelijkt ze. Nee, niet gezien, maar ook niet naar gezocht. De vrouw speurt de begroeiing onder de dijk af en ik volg haar blik. Dan wordt de dame helemaal blij.”ja, daar!”, roept ze enthousiast en ze loopt naar haar tas. Ik zie niets, behalve een dolblije vrouw die met een iPad de dijk af loopt om de bijzondere bloemen vast te leggen. “Ik heb er al zo vaak naar gezocht, maar nog nooit heb ik een kievitsbloem in het echt gezien”, jubelt de dame.

Ik blijf zoeken, en dan zie ik ook een paarse bloem. “Weet je wel zeker dat de bloem daar bloeit?”, vraagt haar man terwijl hij bezorgd kijkt hoe zijn vrouw de dijk af loopt. Ik geef aan dat ik de bloem inmiddels ook gezien heb en de man kijkt iets geruster. Ik pak mijn telefoon en loop ook naar beneden. Deze bloem wil ik ook op de foto!


Dan stap ik weer op. Het is niet ver meer naar huis. Helaas is mijn telefoon de GPS kwijt geraakt. Ik hoop nog even dat dit snel hersteld wordt, maar helaas. Eenmaal thuis teken ik het laatste stukje route dan maar handmatig in op Endomondo, want ik ben heel nieuwsgierig hoeveel kilometer ik afgelegd heb.


Het blijkt 34,6 kilometer te zijn. Mooi stukje! En voor herhaling vatbaar, op mijn vrije woensdag met de trein op reis om terug te fietsen.

Advertenties