Twee stappen vooruit, één stap terug. Dat lijkt de laatste paar jaar mijn credo. Was ik net lekker bezig met het opbouwen naar grote afstanden hardlopen, gooit een blessure roet in het eten en kan ik na een paar weken weer opnieuw beginnen. Sinds vorig jaar kan ik zelfs helemaal niet meer hardlopen en in mijn zoektocht naar een nieuwe sportieve uitdaging, ben ik in de sportschool beland.

Krachtoefeningen om mijn knie soepel te houden, krachtoefeningen om de rest van mijn lichaam sterk te krijgen en te houden, evenwichtsoefeningen om mijn stabiliteit te verbeteren en natuurlijk cardio om mijn conditie op peil te houden en mijn gewicht stabiel te houden.

Ik geniet er niet zo van als ik kon genieten van volleyballen of hardlopen, maar het houdt me van de straat. Ik kan er mijn energie kwijt en ik kan mezelf uitdagen, mezelf verbeteren. Dat lukte aardig. Ik kon na hard (maar voorzichtig…) trainen 32 kilo wegdrukken (leg press) met één been, of 25 kilo omhoog drukken (leg extension) met één been. Kon, inderdaad. Want drie weken geleden ging ik met mijn fiets onderuit en ik kwam terecht op mijn (versleten) knie. Dikke knie, stijve knie, en terug bij af.

Gelukkig gaat het herstel nu sneller dan vorig jaar. Ik kan inmiddels mijn knie weer buigen en ik probeer me weer te vermaken in de sportschool. Maar wat is dat frustrerend. Waar ik drie weken geleden 32 kilo met één been weg drukte, zit ik nu op 4,5 kilo met één been. En waar ik met één been 25 kilo omhoog drukte, zit ik nu p 10 kilo met twee benen.

Ik weet wel dat het wel weer terug komt, met veel trainen en vooral rustig opbouwen, maar leuk is anders. Toch ga ik weer trouw naar de sportschool. Ik wil mijn energie kwijt kunnen, ik wil mijn conditie op peil houden en ja, ik vind het leuk, dat sporten!

Advertenties