Ik ben inmiddels al ruim een maand de trotse eigenaar van een ElliptiGO. En ik heb al verschillende mooie tochtjes gemaakt, alleen of met z’n tweeën. Steeds genietend van de buitenlucht en de mooie omgeving, genietend van de beweging, en regelmatig stoppend voor een foto of een pauze met kopje koffie.

Maar nu is het tijd om meer te doen met mijn Go. Ontspannen tochten in de mooie natuur zijn heerlijk, maar mijn ElliptiGO is ook een trainingsapparaat. Ik kan er mijn conditie mee opbouwen, of op peil houden, ik kan er mijn snelheid mee verbeteren, als ik de elliptische fiets maar op de juiste manier inzet.

En dat ga ik vanaf nu doen! Ik wissel mijn langere tochten af met tempowerk: een intervaltraining hier, een heuveltraining daar… Inmiddels heb ik al intervaltrainingen gedaan en ik heb een tempotraining bedacht die mij inzicht moet geven in mijn vorderingen.

Intervaltraining

Ik heb aardig wat tijd gestoken in het zoeken op internet naar een compleet trainingsschema voor de ElliptiGO, maar tot nu toe zonder succes. Dan moet ik dus zelf maar een schema bedenken. Ik neem mijn hardloopschema’s van twee jaar geleden als uitgangspunt: twee à drie keer in de week trainen. De ene keer een lange langzame tocht; de andere keer een kortere training met intervallen.

Vandaag staat de intervaltraining op het programma. Hier heb ik wel een advies voor gevonden op internet. En dat advies (een artikel van een jaar geleden over de opbouw naar het rijden van een marathon op de ElliptiGO) volg ik op: 1 minuut in een zware versnelling zo snel mogelijk rijden, gevolgd door 1 minuut op adem komen in een lichte versnelling. Ik start mijn training met 10 minuten inrijden, gevolgd door 10 minuten 1 minuut zwaar / 1 minuut licht, dan 15 minuten 1 minuut zwaar / 2 minuten licht en als afsluiter 15 minuten uitrijden.

In het begin lijkt het gemakkelijk. 1 minuut op volle snelheid, wat is dat nou? En die minuut om bij te komen is meer dan genoeg. Maar na de derde keer volle snelheid ben ik blij als de minuut voorbij is en ik weer op adem mag komen. Na de vierde keer is de minuut al bijna niet genoeg om mijn ademhaling weer helemaal op orde te krijgen. Dat is ook de reden dat ik besluit om mezelf de tweede serie van 15minuten een rustperiode van 2 minuten te gunnen. En aan het einde van de serie was dat ook al aan de krappe kant!

Als ik weer thuis ben, heb ik een roodverhit hoofd. Ik heb mezelf flink aan het werk gezet en ik vind het heerlijk!

Tempotraining

Nu is de tempotraining aan de beurt: twee keer achter elkaar hetzelfde rondje dijk – Zalkerveerweg. En wel zo snel mogelijk. Dit rondje laat ik regelmatig terugkomen in mijn trainingen, zodat ik kan zien of ik sneller word op de ElliptiGO. De eerste keer was meteen pittig, en achteraf gezien was het misschien beter geweest als ik het rondje andersom had gereden. Ik reed nu namelijk op de dijk met de wind pal tegen. En het waaide niet een klein beetje!

Na iets meer dan een kilometer inrijden, druk ik mijn horloge in om de tussentijden bij te houden. Vanaf de kruising Zalkerveerweg-Zalkerdijk zet ik aan en probeer zoveel mogelijk vaart te maken. De weg loopt stiekem een heel klein beetje op. Ik sla linksaf de dijk op en ik krijg meteen een klap in mijn gezicht van de wind. Oef, dat wordt hard werken! Zo snel als ik kan race ik over de dijk. Dan realiseer ik me dat ik het wel een tijd vol moet houden, dus ik neem ietsje gas terug.

Bij het Vreugderijkerpad zijn mensen aan het werk. In de berm staan een heleboel zandzakken klaar; de dijk moet versterkt worden. Als ik langs kom, kijken ze op en volgen mijn verrichtingen met een verbaasde blik.

Hier gaat het iets naar beneden en ik kan een beetje op adem komen. Een beetje maar, want iets later gaat het weer omhoog en rijd ik weer pal in de wind. Iets verderop komt een man met hond aangewandeld. Ook hij volgt mijn geploeter even. Ik groet en krijg een vrolijk hallo terug. Na een hele tijd ploeteren nader ik het einde van de dijk. Ik sla linksaf, probeer de stank van de waterzuiveringsinstallatie te negeren, en verhoog mijn snelheid. Ik heb de wind nu mee. Jammer dat ik er niet optimaal van kan profiteren door de begroeiing… Toch gaat het tempo aanzienlijk omhoog deze tweede helft van mijn ronde. Wind mee of wind tegen scheelt een boel!

Ik nader het startpunt van mijn temporonde. Ik druk mijn horloge weer in voor de tussentijd en zet aan voor de tweede ronde. De werklui bij het Vreugderijkerpad onderbreken hun werkzaamheden weer even om mij na te kijken en iets verderop de dijk kom ik ook de man met de hond weer tegen. “Vijf?”, roept hij. “Nee, twee rondjes is genoeg”, antwoord ik lachend. De wind doet zijn best om me het zo zwaar mogelijk te maken. Eén voordeel voor de volgende keer dat ik deze tempotraining weer doe: het zal niet moeilijk zijn om een snellere tijd neer te zetten dan vandaag (als ik ten minste niet weer een dag met harde wind uitkies voor mijn tempotraining).

Ik ploeter door en slaak een zucht van verlichting als ik de dijk weer verlaat. Pfff, wat is dat aanpoten. Nu even min of meer op adem komen. Hoewel… ik ben nog steeds bezig met het neerzetten van een snelle tijd, dus ik laat mijn snelheid niet zakken!

Als ik bij het startpunt kom, druk ik mijn horloge weer in. Thuis zal ik wel zien wat mijn tussentijden zijn. Nu nog een paar kilometer doorgaan in een lager tempo, even lekker uitrijden.

Thuis blijkt dat twee rondes 11,8 kilometer is, en die heb ik in 31,18 minuten afgelegd. De eerste ronde ging in 15,08 minuten, dat betekent dus dat de tweede ronde in 16,10 minuten ging.

Ben benieuwd wat het de volgende keer wordt…

Advertenties