Tags


Deelname aan de Leiden Marathon, nou ja… de halve marathon dan. Maar toch… Ik had niet gedacht dat dat er ooit van zou komen. En toch: ik heb meegaan aan de Leiden Marathon!

Het begon met een berichtje op Facebook. Een oproep om je aan te melden als voorrijder tijdens de Leiden marathon… op de ElliptiGO.

‘Ja, dat wil ik!’, dacht ik en in een opwelling stuurde ik een mailtje naar ElliptiGO Benelux: het lijkt me geweldig om hieraan mee te doen, maar wat is het gemiddelde tempo? Is het gemakkelijk vol te houden? De mail die ik terug kreeg, stelde mij al snel gerust. Het gemiddelde tempo ligt ongeveer op 19 kilometer per uur. Dat kan ik wel aan. Dus ik heb me direct aangemeld als pacer, maar dan wel voor de halve marathon. Eerst maar eens zien hoe dat gaat en dan kan ik volgend jaar misschien wel meedoen met de ‘echte’ marathon…

Dus ruim tweeënhalf jaar na mijn laatste hardloopevenement doe ik nu weer mee aan een hardloopwedstrijd. Niet hardlopend, maar voor de hardlopers uit, op mijn ElliptiGO. Hoe mooi is dat?

Trein

Leiden ligt niet naast de deur en ik vind het best een gedoe om dat apparaat in de auto te laden. Daarom besluit ik met de trein naar Leiden te gaan. Er gaat een rechtstreekse trein van Zwolle naar Leiden, dus geen gedoe met overstappen. De start van de marathon is in het centrum van de ‘Sleutelstad’. Goed bereikbaar vanaf het station…

Om 7.15 uur gaat mijn trein. Mooi op tijd… Ik krijg onderweg genoeg aandacht, met mijn unieke vervoermiddel. Of het zwaar is, zo’n stepfiets… Zit er een motor in? En hoe snel gaat dat nou? Menig treinreiziger wens mij veel succes en plezier in Leiden en ik verzeker hen dat dat vast en zeker wel zou lukken…

Om 9.30 uur meld ik mij bij de Pieterskerk, waar ik een mooi felgekleurd shirt en een magisch startnummer krijg van de sponsor (Ton van Bemmelen Sports). Dat startnummer geeft mij het recht om mij op plekken te begeven die voor ‘gewone burgers’ verboden terrein zijn. Ik mag mij (natuurlijk met inachtneming van de veiligheid) gewoon over het parcours begeven. Gezamenlijk gaan we naar het startpunt. Nog even wat laatste informatie, poseren voor de foto, het eerste stuk van het parcours verkennen en dan is het wachten op het startschot.

En toen was het tijd! Nou ja, bijna dan. We krijgen de opdracht om alvast een stuk naar voren te rijden, zodat we niet in de smalle straatjes in het centrum last zouden hebben van dringen. Op een vijftigtal meters van het startpunt vandaan staan we te wachten. En te luisteren. Horen we het startschot? Wanneer moeten wij vertrekken?

Startschot

Het daadwerkelijke startschot heb ik niet gehoord, maar ineens was er geroezemoes. De meute is vertrokken, dus wij moeten ook opstappen. Er wordt ons nog maar eens op het hart gedrukt dat we ervoor moeten zorgen dat we altijd zo’n tien meter vóór de eerste loper uit moeten rijden.

Wij moeten ervoor zorgen dat het parcours leeg is. Mensen langs de kant moeten gewaarschuwd worden dat de eerste lopers eraan komen, mensen die zich op het parcours bevinden, moeten naar de kant gedirigeerd worden en ondertussen moeten wij het tempo erin houden. Niet te langzaam rijden, maar ook niet te snel; er moet steeds zo’n tien meter tussen ons en de eerste loper zitten. En mocht het gebeuren dat een van ons het tempo niet meer aankan, dan betekent dat einde oefening voor die persoon: verlaat het parcours en zorg dat je je weg terug vindt naar de Pieterskerk. Ga in ieder geval niet tegen beter weten in proberen toch nog mee te rijden, tussen de lopers in.

Overigens rijdt er tussen ons ElliptiGO’ers en de eerste (snelste) hardloper ook nog een auto van de organisatie, met op het dak de tijd die verstreken is sinds het startschot. Ten minste, die rijdt er het grootste deel van het parcours. Er is een moment waar de auto ons gaat verlaten, om ons een stuk verder op het parcours weer op te wachten. De hardlopers gaan namelijk op een gegeven moment via een ponton het water over. Wij GO’ers kunnen ook van dat ponton gebruik maken, maar de auto niet. Die moet een eind omrijden om via een brug naar de overkant te komen…

Warm

We rijden naar het zuiden, richting Zoeterwoude en het gaat perfect. Ik houd het tempo prima vol. Sterker nog: ik moet opletten dat ik niet te snel ga en het gat tussen mij en de lopers te groot laat worden.

Het is warm, maar niet té warm. Nog niet ten minste. Volgens de weersverwachtingen gaat het vandaag heel erg warm worden en de organisatie heeft diverse maatregelen genomen. Zo zijn er extra waterpunten op het parcours geplaatst, is de brandweer aanwezig om de deelnemers nat te sproeien en is mensen die langs het parcours wonen gevraagd om sproeipunten neer te leggen of water en sponzen uit te delen. Daar is in groten getale gehoor aan gegeven. Ook is de deelnemers op het hart gedrukt te luisteren naar het lichaam en doelstellingen aan te passen: ga niet voor een persoonlijk record, maar doe het wat rustiger aan, pas eventueel de afstand aan en drink voldoende water!

Water

Ik heb voor de start al bijna een liter water op en ik heb bijna twee liter water mee voor onderweg. Dat moet voldoende zijn voor een een halve marathon. De verwachting is dat we daar één uur en acht minuten over doen.

Ik rijd naast Carla. Voor haar is het, net als voor mij, de eerste keer. Ze vindt het spannend en weet niet zeker of ze het tempo vol kan houden. Tot nu toe gaat het goed. We rijden samen helemaal vooraan. Daar heeft ze de meeste speling als ze het even wat zwaarder krijgt. En dat moment gaat komen, weet ze al. Ze heeft gehoord dat er straten zijn met kleine klinkertjes, en daar is ze eigenlijk wel een beetje bang voor. Ook ik vraag me af of de snelheid er erg uit gaat als we over kleine, gladde klinkers moeten rijden. Maar ik heb vertrouwen in mijn GO-kunsten en ik denk dat het wel los zal lopen.

Ponton

Van anderen heb ik inmiddels gehoord dat het ponton ook wel een dingetje is op de GO. De rijplaten liggen in de lengterichting over de tijdelijke brug en dat kan voor gevaarlijke situaties zorgen als je met je wiel tussen twee platen in komt… Ik heb geen zin om me daar nu al druk om te maken, ik zie het vanzelf wel…

We gaan lekker. Regelmatig kijk ik achterom om te controleren of ons tempo goed is. Dan hoor ik naast mij een blij verraste uitroep. De man van Carla staat langs de route. Midden tussen de weilanden staat een groepje mensen en de voorste staat met het fototoestel in de aanslag. Carla had niet verwacht dat haar man er zou zijn en ze heeft ineens nieuwe energie gekregen.

Iets verderop horen we dat de auto weg is. Dat betekent ook dat het ponton niet ver meer is… En ja, daar doemt water op. En een ponton. Met rijplaten. Eng zijn die rijplaten niet: ze liggen in de breedte over het ponton. Dat betekent dat we niet met onze wielen tussen de rijplaten in kunnen komen. Gelukkig maar!

Aan de andere kant van het water staat de auto met tijdwaarneming ons al op te wachten. Wij moeten even extra vaart maken, zodat de auto genoeg ruimte heeft om in te voegen achter ons.

Hoewel ik merk dat het steeds warmer wordt, heb ik nog geen last van de warmte. Af en toe neem ik een slokje water. Niet te vaak, want om te kunnen drinken, moet ik stoppen met trappen, en gaat mijn snelheid dus omlaag.

De route is mooi, zo langs het water en tussen de weilanden. Dan komen we bij Zoeterwoude-Rijnsdijk. Er staat enthousiast publiek langs de weg dat ons vrolijk toejuicht. Ik vind het leuk dat ook wij GO’ers aangemoedigd worden. Het voelt een beetje zoals ik mij altijd voelde tijdens het lopen van hardloopevenementen.

In Leiderdorp maken we een extra lus en dan komen we alweer in de buurt van Leiden. We rijden een groot stuk langs de singel. Een mooi stukje Leiden.

EHBO

Dan zie ik iets dat minder mooi is: langs het parcours ligt iemand op de grond. Dat ziet er niet goed uit. Gelukkig staan er EHBO’ers om hem heen. Ik hoop dat het goed met hem gaat.

Mensen staan bij hun huizen en lijken verrast dat we er al aan komen. Blijkbaar hadden ze de lopers nog niet verwacht. Een man komt op zijn dooie akkertje, met een skateboard in zijn hand, over het parcours gelopen. Hij kijkt verbaasd en linkt niet te (willen) begrijpen dat hij van de weg af moet. Het kost ons aardig wat overredingskracht om hem de stoep op te dirigeren, maar het lukt. Hij had de lopers zeker ook nog niet verwacht…

Voor de huizen staan emmers en er liggen sponzen. De emmers zijn echter leeg; ook hier zijn we denk ik vroeger dan verwacht. De aanwonenden waren nog niet zo ver dat ze de emmers al gevuld hebben met water. Nu moeten ze nog even snel in actie komen, als zij de lopers willen voorzien van verkoeling.

Eenzame loper

Ongeveer een kilometer voor de finish halen we een loper in. Een oudere man, met startnummer. Hij rent niet, maar sjokt. We kijken elkaar verbaasd aan. Hij ziet eruit als deelnemer, met zijn hardloopkleding en startnummer. Maar hij kan niet de hele route gelopen hebben, want wij zijn de eersten. Bovendien ‘rent’ hij veel te langzaam…

We waarschuwen de eenzame loper dat de snelle renners eraan komen en dat hij aan de kant moet. Dat doet hij netjes. We krijgen nu de opdracht om iets meer afstand te nemen van de snelste loper. De weg is vrij voor de man om de finishen.

Finish

En dan doemen de klinkers op! De snelheid zit er aardig in bij ons, maar ik heb geen last van de hobbelige stenen. Ook in de bocht gaat het prima; ik heb me voor niets zorgen gemaakt. En dan doemt de finish op voor ons! Direct na de finish gaan we naar links en daar stap ik af. Ik kan de ElliptiGO in een tent parkeren, krijg een flesje water en ben net op tijd om de snelste man te zien finishen.

Ik blijf nog even napraten met de mede-GO’ers en dan ga ik terug naar de Pieterskerk. In de kerk krijg ik nog een appel en ik eet mijn boterhammetjes op. Nog even naar de wc en dan is het tijd om de weg terug naar het station te zoeken. Dat is nog wel een uitdaging. Hoewel ik me met mijn startnummer op het parcours mag begeven, is dat lang niet overal toegankelijk. Als er hardlopers zijn, kan ik me er natuurlijk niet tussen wurmen… dat betekent dat ik toch een aardige omweg moet maken om bij het station te komen. Maar ach, ik heb geen haast…

Dit was een mooie ervaring! Ik heb genoten van de sfeer die er hangt rondom een loopevenement en ik heb genoten van het GO’en. Volgend jaar weer!

Beleef mijn Leiden marathon via dit Relive-filmpje!

Advertenties