Sportschool (n)iets voor mij?

Patsertjes die hun opgepompte lichaam showen… Modepopjes die pronken met hun dunne lijven… Mensen met overgewicht die met bloed, zweet en tranen proberen hun lichaam weer in vorm te krijgen… Zwetende lichamen, steunende en kreunende sporters… Nee, een sportschool is niets voor mij!

Ik geniet liever van de frisse buitenlucht. Voor mij geen rekening houden met openingstijden, maar vertrekken als het mij uitkomt. Geen last van andere sporters die net dat ene apparaat pakken waar ik mee had willen werken, want buiten is altijd plek voor mijn training. Geen uitzicht op dikke konten, maar op fladderende vlinders, scherende zwaluwen, huppelende konijnen… En ondertussen doe je nog een mooi kleurtje op en breng je je vitamine D op peil. 

Maar ja, dan moet je wel kúnnen hardlopen. En laat dat nou net niet meer gaan… En dus sleep ik me sinds kort meerdere keren per week naar de sportschool. Geen massaal fitnesscentrum met patsers en modepopjes, maar een knusse sportschool in de wijk, waar vooral ‘normale’ mensen komen. Waar veel bekenden komen. En dus is het nog best gezellig ook. 


Vanochtend was ik mooi op tijd in de sportschool. Met een kopje koffie in de hand wordt eerst het nieuws van de dag besproken met de andere sporters. De mislukte staatsgreep in Turkije is het gesprek van de dag. Als de koffie op is en de wereldpolitiek besproken, is het tijd voor de training. Ik pak mijn schema en loop naar de fiets. Eerst maar eens tien minuten trappen om warm te worden. Daarna volgen apparaten om de spieren rond mijn knie sterker te maken: de leg press, leg extension en leg curl. Ook de rest van mijn lichaam wordt aangepakt, met apparaten  voor buikspieren, rugspieren, schouders en kuiten. Daarnaast mag ik op één been op een halve bal balanceren en lunges doen om mijn stabiliteit te verbeteren. 

Ik sluit mijn ochtend sportschool af met 20 minuten op de crosstrainer. Het is mijn favoriete apparaat, want het lijkt wat op hardlopen. Goed, ik loop niet buiten, geen zon op mijn hoofd (of regen), geen mooi uitzicht tijdens het lopen, geen frisse lucht… Maar de beweging lijkt wel wat op hardlopen. Maar dan zonder die enorme belasting op mijn knie.

Nog steeds loop ik liever hard in de natuur, maar dat gaat niet meer door die stomme knie van mij. Die knie die ouder is dan ik ben. Ik moet het hardlopen dus maar uit mijn hoofd zetten. Niet meer aan denken. Focussen op dat wat ik wél kan. En dat is de sportschool. En ach, zo erg is dat nog niet. Dat rekening houden met openingstijden, dat went wel. En die wachttijden bij de apparaten? Die vallen heel erg mee. Ik sport bij een kleine, knusse sportschool, waar het niet overdreven druk is. 

Na twee uurtjes sporten verlaat ik de sportschool. Moe, maar voldaan. Ik sport weer. En dat heb ik vijf maanden moeten missen. Dus die sportschool? Dat is toch wel iets voor mij! 

Het loopt op rolletjes…

Tags

Daar staat ‘ie dan. Rood en glimmend, klaar voor een proefrit door de omgeving van Putten. Anthony vult een bidon met water en laat ‘m in de houder glijden. Ik start de endomondo-app op mijn telefoon en bind het fietsstuurtasje met mijn telefoon erin aan het stuur. En dan is het tijd om op te stappen. Samen met Diana ga ik een testrit van ongeveer een uurtje maken. Ik ben heel benieuwd!

“Het opstappen gaat net zoals op een fiets. Je ene voet boven, dan maak je wat vaart en zet je je andere voet neer. En net als bij de modernere stadsfietsen of toerfietsen heb je acht versnellingen.” Ook de bel ontbreekt niet.

Toch is het geen fiets, dat hier voor me op de staat, maar een ElliptiGo. Een apparaat dat eruit ziet als een kruising tussen een step en een fiets. Of, voor de sportschoolgangers, een crosstrainer, maar dan met wielen. 

‘De ElliptiGo is een toestel dat het hardlopen simuleert, maar dan zonder de schadelijke impact op spieren en gewrichten. De ElliptiGo is geschikt voor iedere sportieveling. Het maakt niet uit of je nu een recreatieve sporter of professioneel marathonloper bent. De ElliptiGo biedt een gezonde efficiënte cardiovasculaire cross-training, ook voor geblesseerde sporters die toch hun conditie op peil willen houden.’ (Bron: Run on wheels)                                                    

Dat klinkt alsof het gemaakt is voor mij, dus via de website van ElliptiGo Benelux heb ik me aangemeld voor een testrit. En vandaag is het zover. Ik meld me om 8.30 uur bij Run2Go in Putten en een kwartiertje later gaan we op weg. Hardlopen op rolletjes…

Ik zet de rechter voetstep omhoog en stap erop. Vaart maken en linkervoet neerzetten en gaan! De eerste paar rotaties gaan wat onwennig. Ik presteer het zelfs om opeens achteruit te ‘trappen’, maar dan heb ik de slag te pakken. De beweging lijkt op hardlopen; het gaat alleen wat sneller. Het schakelen vraagt nog even wat aandacht. Ik ben bij mijn fiets gewend dat ik bovenaan het handvat van mijn stuur de handgreep van de versnelling moet draaien. Omhoog voor een zwaardere versnelling, naar beneden voor een lichtere. Deze versnelling werkt net wat anders: bovenaan het stuur zit een hendel en als ik die indruk, ga ik naar een zwaardere versnelling; aan de onderkant van het stuur zit een kleiner hendeltje om naar een lichtere versnelling te gaan. Regelmatig grijp ik naast de hendel als ik wil schakelen. Lastig, als je naar een lichtere versnelling wil omdat de weg omhoog gaat…

Ik geniet tijdens de testrit op de ElliptiGo. Heerlijk trainen, dit voelt aan als echte inspanning. Binnen de kortste keren heb ik het goed warm en mijn hartslag gaat lekker omhoog. Dat gevoel dat je bij een goede hardlooptraining ook krijgt, maar wat ik mis tijdens mijn fietstochtjes. Eindelijk weer eens sporten, na 5 maanden niets gedaan te hebben. Ik wil vaker!


Na een uurtje flink doorrennen (hoewel we een paar pauzes hebben ingelast; mijn conditie is in die vijfenhalve maand toch duidelijk achteruit gegaan) zijn we weer terug bij ons beginpunt. Ik krijg een folder mee en verlaat het huis van Diana met een heerlijk gevoel. 


Als ik wat later door het foldertje blader, verdwijnt dat heerlijke gevoel wel een beetje. Zo’n ElliptiGo is wel schreeuwend duur. Zelf eentje aanschaffen gaat ‘m niet worden helaas. Gelukkig zit er een bedrijfje in de buurt waar ze die dingen verhuren. Misschien moet ik dat maar doen…

Rondje Kampereiland

Het is mooi weer! Perfecte omstandigheden voor een fietstocht!

Ik wil vandaag een rondje IJssel fietsten: over de dijk richting Kampen, de Molenbrug over een aan de andere kant van de IJssel over de dijk terug, om bij Hattem de IJssel weer over te steken om thuis te komen..

Manlief wil ook mee en we gaan op pad. De uiterwaarden staan mooi in bloei en zwaluwen scheren langs onze fietsten.
We passeren diverse ooievaarsnesten, allemaal zijn ze bezet door een broedende ooievaar. Ik ben benieuwd hoeveel jonge uivers er over een tijdje rondvliegen…

“We kunnen ook naar het pontje bij het Ganzendiep gaan. De route langs de IJssel kennen we wel”, oppert manlief als we vlakbij de Molenbrug zijn. Ik vind het prima, dus we fietsen onder de Molenbrug door.

Bij Kampen stoppen we even om van de skyline te genieten.

image

We fietsen langs camping Seveningen en rijden evenwijdig aan het Ganzendiep. Het is hier mooi. Kieviten vliegen af en aan, eenden en futen dobberen op het water en wij genieten van het uitzicht en het mooie weer.

image

image

image

Een tureluur loopt in het weiland, met een schuin oog in de gaten gehouden door twee kieviten. Op het moment dat wij passeren, vliegen de kieviten op en met een grote boog keren ze weer terug naar de plek waar ze zaten. Daar zit vast een nest…

We volgen het slingerende Ganzendiep en via het Kleemanspontje verlaten we  Kampereiland. Ook de Mandjeswaard biedt ons een wijds uitzicht.

image

image

image

image

Via Kamperzeedijk West willen we de polder Mastenbroek in, maar dat plannetje gaat niet op. Wegwerkzaamheden. We moeten omrijden. We zijn al bijna bij Genemuiden als we rechtsaf kunnen slaan naar Mastenbroek.

Via de Nieuwe Wetering en de Kerkwetering gaan we naar de Oude Wetering. Een lange rechte weg. Links weiland en rechts weiland.

image

image

Na ruim 41 kilometer komen we weer thuis. We hebben heerlijk gefietst. En nu is het tijd om in de tuin neer te ploffen en te genieten van de zon!

image

Koningsdag 2016

Koningsdag wordt dit jaar in Zwolle gevierd door de koninklijke familie. En hoewel ik niet zo heel veel met de Oranjes heb, is dit toch iets dat ik waarschijnlijk niet nog eens zal meemaken.

Na enige aarzeling (het zou koud en nat zijn vandaag, maar vooralsnog is het droog), gaan we toch de stad maar even in.

We zijn er vroeg, dan kunnen we mooi nog even wat drinken voor we ons onder het gepeupel mengen. We stappen De Vier Jaargetijden binnen en genieten van een drankje en een stuk appeltaart.

Dan blijkt dat we boven mogen zitten. Bij het raam hebben we een perfect uitzicht op de Melkmarkt, daar waar Willem-Alexander en Maxima met de hele reutemeteut langs komen.

image

Tja, lastige keuze: buiten achteraan aansluiten, in de kou, vier rijen dik staan, met weinig meer te zien dan de ruggen van alle mensen voor mij, of binnen in de warmte zitten, met perfect uitzicht…

We kiezen toch maar voor het laatste. En hebben zo zicht op de mensenmassa die zich buiten staat te verdringen om een glimp van koning, koningin, of prinsesjes op te vangen.

image

image

image

image

image

Koningin Maxima

image

Koning Willem-Alexander

image

Prinses Amalia

image

Prinses Alexia

image

Prinses Ariane

Nadat de koninklijke stoet voorbij is, stroomt de Melkmarkt snel leeg.

image

Het weer heeft zich goed gehouden: droog! We besluiten daarom nog even de stad in te gaan om de sfeer te proeven, want dat is toch wel iets dat je mist als je van achter glas de koninklijke tour bekijkt…

image

image

image

Geeft niets, droogt wel weer op!

Het is maandag, fietsdag. Maar vandaag ga ik toch rechtstreeks van mijn werk naar huis. Ten minste, dat dacht ik de hele dag. Het is erg buiig en fietsen in de regen vind ik nog erger dan hardlopen in de regen. Bovendien is het vakantie, dus hebben mijn dochters vandaag geen training en kunnen we een keer op tijd eten.

Maar op het moment dat ik op het punt sta om naar huis te gaan, krijg ik een appje: er is toch training, want officieel is het nog geen vakantie. Ik ga twijfelen. Zal ik dan toch maar een ommetje maken? Het is nu droog en ik heb tijd. Snel bedenk ik welke route ik ga nemen en ik ga op weg. Niet zo’n lange tocht als drie weken geleden, maar wel ongeveer die route.

Ik zet koers richting de Aa-landen en met een klein tripje door Park de Hogenkamp bereik ik het winkelcentrum. Ik fiets door richting sportpark Het Hoge Laar en zie een televisiewagen van RTV Oost bij het hockeyveld staan. Ze zijn aan het oefenen voor Koningsdag, lees ik later.

Het is nog steeds droog, maar in de verte zie ik donkere wolken. Ik besluit ze te negeren. Ik fiets de Mastenbroekerbrug op en aan de overkant van het Zwarte Water maak ik een mooie lus om op de Hasselterdijk te komen. Ik fiets langs het Zwarte Water en de Stadskolk en ik speur de waterkant af, op zoek naar kievitsbloemen. Want die groeien langs het Zwarte water, weet ik inmiddels uit ervaring. Maar óf ze groeien niet zo dicht bij de stad, óf ik fiets te hard (of te ver van de waterkant af) om ze te kunnen zien. Jammer…

Ook jammer dat het nu begint te druppelen. Ik sla af naar de Ruimzichtweg. Voorlopig regent het nog niet hard, gelukkig, maar het is goed donker in de verte. Ik sla af naar de Milligersteeg. De druppels worden nu toch wat groter en als ik naar rechts kijk, zie ik een donkere muur. In de verte hagelt het inmiddels, maar ik rij aan de goede kant van die muur. Links zie ik nog lichte lucht.


Het is inmiddels opgehouden met zachtjes regenen en ik besluit de laatste lus richting ‘s-Heerenbroek niet te maken. Ik kies nu de snelste weg terug, want ik ben inmiddels nat genoeg geregend. Mijn jas houdt het hemelwater niet meer tegen en ik voel mijn armen nat worden. Gelukkig ga ik naar huis; daar kan ik droge kleren aantrekken.

Als ik thuis kom, heb ik er 13,33 kilometer op zitten. Het is me vandaag niet gelukt om tussen de buien door te fietsen, maar ik heb wel de hagelbui ontweken. Ik ben blij dat ik toch een tochtje gemaakt heb, ook al ben ik nu tot op de draad nat, want zoals Herman Finkers zou zeggen: “Geeft niets, droogt wel weer op!”

Tussen de buien door

Het is 24 april. Lente. De vogels zijn druk met hun nestjes. Zomervakanties worden uitgezocht of zijn al geboekt. De natuur komt tot bloei en het is heerlijk om in de tuin te genieten van de voorjaarszon. Ja, in mijn dromen misschien. In werkelijkheid lijkt het wel herfst. Het is koud, nat en het regent. Als het ten minste niet hagelt of sneeuwt.

Op deze zondag (zullen we die dag maar omdopen tot regendag?) probeert de zon nog wel door de wolken heen te dringen, maar erg succesvol is ze niet. Als het dan ’s middags toch even droog is, nemen we het er maar meteen van. We stappen op de fiets voor een kort rondje in de buurt. Even doorwaaien, een frisse neus halen.

We fietsen richting ijsbaan en rijden door naar de Zalkerveerweg. Er staat een pittig windje, maar het is droog. Met de wind in de rug rijden we de dijk op, om de voortgang van de dijkverlegging te bekijken. De oude dijk is voor een groot deel weg gegraven en de rivier heeft zo inderdaad meer ruimte. De overstroombare brug is zo goed als klaar. Er moeten nog brugleuningen geplaatst worden en de aansluitende weg ligt er nog niet, maar verder…

De nieuwe dijk is al lang klaar, maar het wachten is nog op een fietspad over de dijk. Jammer dat dat pad er nog steeds niet is. We fietsen door naar het laatste stukje oude dijk. Onderaan die dijk ligt een asfaltweg, die niet op de dijk is aangesloten. We besluiten door het zand de dijk af te rijden, om te kijken waar die asfaltweg heen leidt. Er staan geen borden verboden toegang. Goed, de oude rioolbuis dwars over de weg ligt er vast niet voor niets, maar toch…


De weg wordt waarschijnlijk door de zandauto’s gebruikt om het afgegraven zand naar de zandschepen te vervoeren, vermoeden we. De weg loopt helemaal door naar de nieuwe dijk. We fietsen door, in de hoop dat we straks nog ergens de weg op kunnen, anders moeten we het hele eind tegen de wind in terug fietsen.

Op de nieuwe dijk staan we even stil. Wat doen we? Over het gras doorfietsen en er maar vanuit gaan dat we goed uitkomen, of nu al terug? In november heb ik met de loopgroep over de dijk gelopen. Toen lag bij de waterzuivering een stuk hek plat en konden we langs het hek de dijk op. Ik hoop dat dat nog steeds kan.


De fietstocht biedt een uniek kijkje op de nieuwe natuur. De nieuwe dijk gaat over op de oude dijk en hier fietsen we weer over verharde weg. We bereiken de waterzuivering en zien grote hekken, die niet alleen over de weg staan, maar ook langs de dijk naar beneden doorlopen. Aan beide kanten. Hmmmm…

Gelukkig zien we onderaan een opening in het hek. Een olifantenpad door het gras gaat naar die opening, er is dus al vaker gebruik van gemaakt. Nu alleen nog met de fiets de dijk af. En aan de andere kant van het hek weer op. Als we omkijken, zien we hier wel een duidelijk verkeersbord dat ons de toegang verbiedt. Maar ja, die stond er niet aan de andere kant…


Via de Zalkerveerweg fietsen we weer naar huis. Zesenhalve kilometer hebben we gefietst en we zijn precies op tijd binnen, want nog geen vijf minuten later regent het weer.

De wind in de rug

Maandag ben ik er niet aan toe gekomen om na mijn werk met een omweg naar huis te fietsen. Dat was wel het plan: elke maandag ga ik voortaan een kilometertje of twintig fietsen, maar deze dag lukte dat niet. Belangrijke afspraak…

Maar vandaag heb ik tijd. De was is gedaan, de boodschappen zijn binnen en het avondeten is voorbereid. Tijd om te fietsen (met dank aan mijn echtgenoot, die me een duwtje in de rug gaf). Ik hoef niet na te denken waar ik heen ga; mijn man heeft al voor mij gedacht. “Als je nu met de trein naar Meppel gaat, dan heb je de wind in de rug als je terug fietst”, adviseert hij me. Zo gezegd, zo gedaan. Op de computer teken ik nog wel eerst even de route naar huis uit, want ik weet dat ik niet hoef te vertrouwen op mijn richtingsgevoel.

Op het station laad ik een fietskaart op mijn OV-kaart een loop richting perron. Nog voor ik op het perron ben, dient zich de eerste uitdaging aan: de poortjes. Die zijn te smal om mijn fiets en mij tegelijk door te laten. Ik moet dus op de een of andere manier eerst mijn fiets door het poortje duwen, en er dan zelf achteraan gaan. Best lastig, als je niet zo lang bent. En dan maar hopen dat mijn stuur niet te breed is… Ik duw mijn fiets aan mijn zadel door het poortje. Het stuur heeft de neiging om om te slaan, maar het krappe poortje is hier mijn redding: het stuur kán niet anders dan recht blijven. En het poortje is nét breed genoeg voor mijn stuur.

Met een beetje wrikken bereik ik het perron. Nu nog naar het juiste spoor. Via de trap lijkt me een beetje te veel uitdaging: die trap is supersteil en ik vrees dat mijn fiets er halverwege de trap zonder mij vandoor zal gaan. Ik kies dus voor de lift. Die is net lang genoeg om mijn fiets te kunnen herbergen. Een vrouw met vouwfiets voegt zich bij mij in de lift. Ook zij vindt de trap te steil.


In de trein zoek ik een plekje voor mijzelf en mijn fiets op het balkon. De trein brengt me in een mum van tijd naar Meppel. Daar gelukkig geen poortjes. Wel een lift die naar wiet stinkt. Bah.

Het eerste stukje voert me door Meppel, langs een industrieterrein en door weilanden. Het is mooi hier. Ik fiets recht op de Omegelgde Meppeler Vaart af. Mijn plan was dat ik hier linksaf zou slaan. Een stukje langs de vaart naar een brug, om dan aan de andere kant van het water mijn tocht te vervolgen langs de vaart. Maar als ik naar links kijk, zie ik dat het asfalt over een meter of tien ophoudt. De weg gaat over in gras en mul zand. Rechtsaf slaan is geen optie, had ik al op de kaart gezien; dan stuit ik op water en daar is geen brug. Als ik niet dezelfde weg terug wil, zit er dus niets anders op dan door het gras en het zand te ploegen naar de brug.

Aan de andere kant van de brug zie ik dat ook daar het asfalt ophoudt. Ik heb geen zin in nog zo’n off-road stukje, dus ik pas mijn oorspronkelijke route iets aan. Via de Staphorster Grote Stouwe  kom ik na een kilometertje fietsen weer op mijn uitgetekende route. Tussen de zwaluwen en kieviten door zoek ik mij een weg tussen de weilanden. Af en toe krijg ik ongevraagd een stukje vlees in mijn mond of mijn oog. Het is lastig om die veligjes te ontwijken.


Ik passeer wereldsteden als Hamingen en Baarlo, voordat ik Zwartsluis bereik. Het is warm. Ik ben vertrokken in een driekwart broek en t-shirt, met daarover een trainingspak. Trainingsbroek en jasje liggen inmiddels in mijn fietstas en ik voel de zon heerlijk over mijn blote armen en gezicht strelen. Ik had best een korte broek aan kunnen trekken, denk ik. Maar daar heb ik nu niets aan.

Via het fietspad langs de provinciale weg verlaat ik Zwartsluis in de richting van De Velde. Dan sta ik even voor een dilemma. Een verkeersbord geeft aan dat de weg afgesloten is, wegens slecht wegdek. Maar een alternatief is er niet deze kant op: de provinciale weg is verboden voor fietsers.  Ik besluit burgerlijk ongehoorzaam te zijn en vervolg mijn weg over het fietspad. Het is inderdaad een slecht wegdek: hobbels en kuilen, scheef asfalt…


Aan het einde van het hobbelpad wacht de beloning: een prachtg uitzicht op een kolk, met daarin de familie gans. Vader, moeder en tussen hen in een stuk of zeven jonkies zwemmen langs de oever aan de overkant.


Ik steek het Zwarte Water over en via het industrieterrein zoek ik mijn weg weer richting dijk. Het is hier druk op de dijk: fietsers, wandelaars en hardlopers hebben net als ik bedacht dat het perfect weer is om buiten te spelen.

Bij Genne Overwaters stop ik even voor wat water en komkommer. Langs de weg staat een picknicktafel en bij de boerderij aan de andere kant van de weg spelen kinderen buiten. Of ik ook eieren wil kopen, vragen ze. Maar dat aanbod sla ik af. Ik geniet gewoon van het uitzicht en van mijn water.


Een echtpaar last hier ook een fietspauze in. Of ik ze al gezien heb, vraagt de vrouw. Ik heb geen idee, want ik weet niet wat ik gezien moet hebben. Kievitsbloemen, verduidelijkt ze. Nee, niet gezien, maar ook niet naar gezocht. De vrouw speurt de begroeiing onder de dijk af en ik volg haar blik. Dan wordt de dame helemaal blij.”ja, daar!”, roept ze enthousiast en ze loopt naar haar tas. Ik zie niets, behalve een dolblije vrouw die met een iPad de dijk af loopt om de bijzondere bloemen vast te leggen. “Ik heb er al zo vaak naar gezocht, maar nog nooit heb ik een kievitsbloem in het echt gezien”, jubelt de dame.

Ik blijf zoeken, en dan zie ik ook een paarse bloem. “Weet je wel zeker dat de bloem daar bloeit?”, vraagt haar man terwijl hij bezorgd kijkt hoe zijn vrouw de dijk af loopt. Ik geef aan dat ik de bloem inmiddels ook gezien heb en de man kijkt iets geruster. Ik pak mijn telefoon en loop ook naar beneden. Deze bloem wil ik ook op de foto!


Dan stap ik weer op. Het is niet ver meer naar huis. Helaas is mijn telefoon de GPS kwijt geraakt. Ik hoop nog even dat dit snel hersteld wordt, maar helaas. Eenmaal thuis teken ik het laatste stukje route dan maar handmatig in op Endomondo, want ik ben heel nieuwsgierig hoeveel kilometer ik afgelegd heb.


Het blijkt 34,6 kilometer te zijn. Mooi stukje! En voor herhaling vatbaar, op mijn vrije woensdag met de trein op reis om terug te fietsen.

Change of plans…

Het is alweer een tijd geleden dat ik wat geschreven heb. Ik wist niet goed wat ik moest schrijven, wat ik met dit blog aan moest. Ik ben dit blog gestart om te schrijven over mijn hardloop-avonturen. En hardlopen lukt niet meer. Dus ja, waar schrijf je dan over?

Lang heb ik getwijfeld. Maar ik ben eruit. Ik ga over op schrijven over alles wat mij bezig houdt. Fietsen, wandelen, vakantie… Maar dat houdt wel in dat ik nu even een inhaalslag moet maken.

Maandag 4 april

Vandaag ga ik na het werk niet rechtstreeks naar huis, maar met een omweg. Dit weekend heb ik op Endomondo een leuke route uitgetekend van ongeveer 20 kilometer. Ik heb uitgerekend dat ik – als ik om 17.00 uur stop met werken – tijd genoeg heb om de uitgetekende route (ongeveer) te fietsen en dan nog op tijd thuis te zijn om het eten klaar te hebben voordat mijn dochters (hongerig) terug komen van hun volleybaltraining.

Het is lekker weer. Voordat ik vertrek, zoek ik de route op Endomondo en vertrek in noordoostelijke richting. Het eerste stuk is niet echt inspirerend: door drukke straten, langs rijtjeshuizen… Wel jammer dat Endomondo mij niet vertelt waar ik heen moet. Dan moet ik dus de telefoon in mijn hand houden om de uitgetekende route te kunnen volgen. Ook jammer dat het scherm van mijn telefoon steeds op zwart gaat als ik te lang niets doe. Ik moet dus tijdens het fietsen af en toe mijn scherm aanraken, om te kunnen blijven zien waar ik heen moet. Dat moet de volgende keer anders…

Dan kom ik aan bij McDonald’s. Volgens mijn route moet ik hier de Ceintuurbaan oversteken en naar links. Maar dat is de weg voor auto’s; fietsers moeten via een tunneltje onder de weg door. Aan de andere kant van de Ceintuurbaan zie ik niet zo snel een weg naar links voor fietsers. Gelukkig ken ik het hier wel een beetje. Ik besluit om een stuk door te fietsen en dan via het Meanderpad de oorspronkelijke route weer op te zoeken. Dat extra lusje is ongeveer een kilometer.

Het is heerlijk weer. Maar in mijn gewone kleding en met een (dunne) winterjas is dat wel erg warm. Ik heb mijn jas inmiddels helemaal open geknoopt, maar nog zit ik te puffen van de warmte. Het zweet loopt in straaltjes langs mijn rug.

Ik fiets langs de Zwartewaterallee en weet dat ik straks ergens naar rechts moet. Maar ik zie alleen een voetpad. Hmmmm, dat had ik niet door toen ik mijn route uittekende. Ik wijk dus weer iets van de oorspronkelijke route af en sla af waar er wel een fietspad is. Kriskras door de wijk zoek ik mijn weg naar de oorspronkelijke route.

Die route is snel gevonden: een pad door het park Aa-landen. Ik twijfel of dit wel voor fietsers bedoeld is, maar ik gok het er toch maar op. Bovendien zie ik aan de afdrukken in het pad dat ik niet de eerste fietser ben hier. Het pad slingert langs de Westerveldse Aa en komt uit bij de Wijde Aa.

Het is mooi hier. Ik stop even om foto’s te maken. En om een slokje water te nemen.

Ik rijd om de kolk heen en sla dan rechtsaf. Een lange rechte weg tussen de weilanden door. Kieviten scheren boven het gras en meeuwen schreeuwen naar elkaar. Bij de splitsing twijfel ik even. Ik zou hier naar links moeten, de dijk op, maar er staat een groot hek. Routebordjes (wandelpaden) wijzen naar links, dus je mag in ieder geval op de dijk komen. Ik besluit mijn fiets door het hek te wurmen en stap op de dijk weer op.

Het is duidelijk dat dit meer een wandelpad dan een fietspad is. Ik hobbel-de-bobbel mij een weg, onderwijl genietend van de uiterwaarden die er prachtig bij liggen in het zonnetje, over de dijk.

Als ik zo ongeveer een halve kilometer gefietst heb, kom ik weer bij een hek. Ik sluis mezelf en mijn fiets er weer doorheen en sla rechtsaf. Ik fiets nu over een deel van de Vechtdalroute, richting Westerveld. Oef, toen ik deze route uittekende, had ik niet in de gaten dat ik ik over de hoogste heuvel van Westerveld zou gaan. Pittig. Dat ga ik niet redden, met die brakke knie van mij.

Halverwege stap ik af en loop verder met de fiets aan de hand. Bovenop neem ik nog wat water en maak een paar foto’s. Toch bijzonder, hoe zo’n voormalige vuilstort nu zo’n mooi stukje natuur kan zijn…

2016-04-04 17.44.25 2016-04-04 17.44.29 2016-04-04 17.44.33

Ik stap weer op en vervolg mijn weg. Langs de Westerveldse Kolk, over de Mastenbroekerbrug en aan de andere kant van de brug met een lus weer terug naar het water. Ik fiets, over de Hasselterdijk, een kilometer of twee langs het Zwarte Water en sla dan af naar de Ruimzichtweg. Afgesloten, staat er, maar het is na vijven en ik kan er gewoon fietsen. Er is slechts een smal strookje asfalt weg gefreesd, en daar heb ik geen last van. Ik sla vervolgens linksaf naar de Milligerlaan. En daar zie ik dat ik mijn route weer wat moet aanpassen. Ik had rechts langs de Milligerplas willen fietsen, maar dat is afgesloten. En dan bedoel ik écht afgesloten. Hier kom ik met geen mogelijkheid langs. Dan maar links langs de Milligerplas en straks de route maar weer oppikken.

Ik maak nog een lusje om Stadshagen heen en zoek dan toch maar de weg naar huis. Het loopt al richting half zeven en ik wil toch uiterlijk kwart voor zeven thuis zijn. Dan heb ik nog tijd om me even op te frissen en eten te koken, voordat de meiden thuis zijn. Ik heb inmiddels ook wel trek trouwens…

Als ik thuis aankom, zet ik mijn Endomondo stop. Ik heb er net geen 21 kilometer op zitten. Toch een mooi resultaat. Jammer dat ik niet meer kan hardlopen, maar dit wordt voortaan mijn sportieve uitspatting op de maandag, als mijn dochters aan het volleyballen zijn. Dat weet ik nu zeker. En ik weet nog een ding zeker: voortaan trek ik sportkleding aan voordat ik bij mijn werk vertrek voor een lange fietstocht!

2016-04-04 16.42.24

Zondag 10 april

Het is lekker weer vandaag. Robert en ik besluiten een fietstochtje te maken. Maar waarheen? De omgeving van Zwolle kennen we eigenlijk wel, maar wat dan? Met de auto erop uit om ergens anders te fietsen? Nadeel daarvan is dat we dan wel een rondje moeten fietsen, want die auto moet weer opgehaald worden… Dan komt manlief met een goed idee: we gaan met de trein (fiets mee) ergens heen en fietsen dan terug. Nu alleen nog bedenken waar we met de trein heen gaan…

We pakken internet erbij en zoeken een leuke bestemming, die niet te ver weg is. Mariënberg wordt het. Op de route terug hebben we dan nog een paar mogelijkheden om, als het fietsen niet lekker gaat, op de trein te stappen voor het laatste stuk naar huis. Niet dat ik dat wil natuurlijk…

Mariënberg heeft een klein stationnetje, maar er komen in korte tijd wel even drie treinen. En wij moeten bij het verlaten van het perron voor de slagboom wachten. Dat duurt best lang…

Dan gaan we dan toch echt op pad. Ik ben niet zo gezegend met een goed richtingsgevoel, maar mijn echtgenoot gelukkig wel. Ik vertrouw dan ook blindelings op hem bij het bepalen van de route.

We komen langs de plaatsen Beerze, Junne en Zeesse. Beerze ken ik wel, van de Beerze Bulten, een camping met een Giga Konijnenhol. Ik ben er nog geweest toen dat geopend werd door prinses Margriet, jaren geleden… Junne, die plaatsnaam klinkt me ook wel bekend in de oren, maar Zeesse… nooit van gehoord.

Dan naderen we Ommen. Kijk, die plaats ken ik dan weer wel! Inmiddels begint mijn blaas zich te roeren. We besluiten richting station te fietsen, om daar wat te drinken en om onze blaas te legen. Kwart voor twaalf wijst de klok in de stationsrestauratie aan. Misschien een goed moment om ook maar wat te eten, dus we vragen om de kaart. De kok blijkt er nog niet te zijn, maar we hebben geluk. Hij woont boven de stationsrestauratie en is bereid om wat eerder naar beneden te komen voor ons.

Dan merken we dat de klok nog steeds kwart voor twaalf aangeeft. De klok staat stil. Het is nog maar net elf uur geweest. Vandaar dat de kok er nog niet was! We besluiten toch maar te gaan voor die lekkere bol zalm, ook al is het nog wat vroeg voor een lunch.

Dan is het weer tijd om verder te gaan. We nemen een paadje door het bos en hobbelen tussen de bomen door. Dit bleek geen fietspad, maar een ruiterpad. Maar het is wél mooi hier! We verlaten het bos en slingeren via Zwolseweg en Vilsterseweg door het Vechtdal. De Vecht krijgen we overigens niet te zien…

We naderen Dalfsen en maken even een tussenstop om wat foto’s te maken. Hier constateren we dat het fietsen nog prima gaat. Geen noodzaak dus om het laatste stukje per trein af te leggen.

2016-04-10 12.26.20 2016-04-10 12.26.37

We volgen een deel van de route van het Loopfestijn Dalfsen, waar ik twee keer aan meegedaan heb. En daar zal het helaas ook bij blijven vrees ik. Hardlopen gaat ‘m niet meer worden met slijtage in de knie, dus ik moet maar teren op die twee keer. We fietsen langs de Vecht en genieten van de mooie natuur.

2016-04-10 12.40.51 2016-04-10 12.40.59 2016-04-10 12.41.05

Rechts van ons is de weg naar de vistrap. We besluiten even af te buigen om bij de vistrap te kijken. Een fuut dobbert op het water. Zou hij daar wachten op de vis? We zien een klein vogeltje. Hij lijkt wat op een kwikstaartje, maar dan geel. Als we proberen om ‘m te vangen met de fotocamera, is hij weg. Jammer.

2016-04-10 12.54.36 2016-04-10 12.54.23 2016-04-10 12.54.20 2016-04-10 12.51.57 2016-04-10 12.51.42 2016-04-10 12.51.14

We keren weer terug naar de oorspronkelijke route en langs de Vecht fietsen we richting Berkum. Met nog een kleine omweg via het park bij Kranenburg (nooit geweten dat hier nog zo’n mooi stukje natuur ligt), komen we bij een wandelpad, dus met de fiets aan de hand volgen we dit bospaadje en komen uiteindelijk weer uit bij sportpark de Pelikaan.

De rest van de route gaan we rechtstreeks naar huis. We hebben nu wel genoeg gefietst en het is inmiddels zo lekker zonnig, dat we verlangen naar onze tuinset. Bijna 43 kilometer hebben we afgelegd.

2016-04-10 12.34.48

Maandag 11 april

Het is me vorige week goed bevallen om vanuit het werk met een omweg naar huis te fietsen. En vandaag wordt het ook weer mooi weer, dus mijn plan staat vast. Ik heb wel geleerd van vorige week: vandaag neem ik sportkleding mee, want fietsen in gewone kleren is me wat te warm.

Ik teken weer een route van ongeveer 20 kilometer uit, nu de andere kant op vanaf kantoor, en iets na vijf uur stap ik op de fiets. Ik heb dan inmiddels mijn driekwart hardlooptight, hardloop t-shirt en trainingsjack aan.

Ik heb van vorige week ook geleerd dat het niet ideaal is om constant met de telefoon in de hand te fietsen. Ik heb daarom mijn armband voor de telefoon meegenomen en die bind ik om mijn stuur. Zo kan ik het scherm van mijn telefoon zien en is het gemakkelijker om af en toe dat scherm aan te tikken om te voorkomen dat het op zwart springt.

Via de Vondelkade fiets ik naar Park de Weezenlanden en dan door naar Zwolle-Zuid. Kriskras door Zwolle-Zuid zoek ik mijn weg naar de IJssel. Over de Schellerdijk fiets ik – met het zonnetje heerlijk in mijn gezicht en de wind in mijn rug – langs het water. Ik heb een mooi kijkje op de werkzaamheden in het kader van Ruimte voor de Rivier. Er is hier veel gebeurd, maar voorlopig is het er nog niet mooier op geworden. Dat zal vast nog wel komen, als het werk klaar is en de natuur tijd gehad heeft om zich te herstellen.

Vlak voor het Engelse Werk buig ik naar links af en beklim de grote rode brug. Volgens mijn Endomondo-route moet ik na de brug direct rechtsaf slaan, om via de Geldersedijk naar de IJsselbrug te gaan. Maar ik weet dat dat niet kan. Ik moet het fietspad nog een stuk volgen om dan via een lus linksom naar de Geldersedijk te gaan. Een omweg van ruim een kilometer.

Als ik de IJsselbrug over ben, twijfel ik even. Steek ik de Spoolderwegweg over naar de Katerveerdijk, of ga ik onderlangs door de uiterwaarden? Ik kies voor het laatste. Weer een omweggetje ten opzichte van de originele route. Maar dat maakt niet uit, want ik heb nog tijd zat. De route die ik uitgetekend had, is slechts 17,5 kilometer lang en ik wil eigenlijk wel op 20 kilometer uitkomen.

Via de Spoolderenkweg ga ik naar de Zalkerveerweg. Wat jammer dat er nog steeds geen fietspad over de (nieuwe) dijk door de Vreugderijkerwaard is. Als ik bij de splitsing Zalkerdijk – Scholtensteeg ben, zie ik dat ik nog maar net 18 kilometer gefietst heb. Nu rechtstreeks naar huis gaan, betekent dat ik de 20 kilometer niet aantik. Ik kijk naar de tijd: nog niet eens half zeven. Ik heb dus tijd genoeg om een extra lus te maken. Ik sla linksaf naar de Scholtensteeg. Via de Veecaterweg fiets ik naar de dijk en keer weer terug naar de Zalkerdijk. De omweg was 2,6 kilometer.

Ik heb heerlijk gefietst. Volgens mij heb ik wat extra kleur op gedaan in mijn gezicht. Eén uur en 19 minuten nadat ik bijkantoor weggereden ben, kom ik thuis aan. Ik heb nog tijd genoeg om even uit te blazen en eten te koken. Precies op het moment dat het een klaar is, hoor ik mijn dochters thuis komen. Over goede timing gesproken…

2016-04-11 fietstocht naar huis

Tobsport

En daar zit je dan. In de wachtruimte van de orthopeed. Vorige week is er een MRI van mijn knie gemaakt. Ruim een kwartier lag ik bewegingloos in een tunnel met een krachtige magneet. Koptelefoon over mijn oren, SkyRadio aan. De muziek regelmatig overstemd door gebonk, gebons en gestamp. Vandaag bespreek ik met de orthopeed de uitslag van die MRI. Afspraak 11.30 uur (+ 5 minuten) staat er op mijn afspraakticket. Maar inmiddels is het al bijna 12 uur; die 5 minuten duren wel erg lang…

Ik zit hier met een raar gevoel. Een operatie is doorgaans niet iets waar je op hoopt, maar toch hoop ik vandaag te horen dat er een scheur in mijn meniscus zit die geopereerd moet worden. Ik loop nu al bij al bijna drie maanden met mijn knieklacht en het wordt niet beter. Ik kan me niet voorstellen dat het met nog meer rust of fysiotherapie wel over zal gaan, dus een operatie lijkt mij het beste van het slechte.

Lees verder

Het duuuuurt zo lang….

Een gevleugelde uitspraak van mijn dochters, toen ze nog in de peuter- en kleuterleeftijd zaten: “Het duuuuurt zo lang….” Dat klaagden ze te pas en te onpas; als ze meer dan drie minuten op hun eten moesten wachten in een restaurant, als het in hun ogen te lang duurde voordat ik tijd had om met ze te spelen, als de rit naar de vakantiebestemming te lang duurde…

En vandaag kan ik me helemaal in hun uitroep verplaatsen: het duuuurt zo lang… voordat ik weer kan lopen. Anderhalve maand zit ik al stil. Vandaag heb ik een bezoek gebracht aan de orthopeed. En natuurlijk wist ik wel dat hij geen magiër is, dat ik na een bezoekje aan die beste man niet ineens kan gaan lopen. Maar toch. Het duuuuurt zo lang…

Lees verder