Zelf sporten

Oef, ik voel me oud. Maandag een leuke fitnesstraining gehad, maar dat voel ik wel. Met de spierpijn valt het op zich mee, maar al die squats hebben toch wel zijn weerslag op mijn versleten knie.

Ik ga samen met een vriendin naar de sportschool. Geen personal training vandaag, maar ‘gewoon’ zelf sporten. Die personal groepstraining was heel leuk en ik ben blij dat ik meegedaan heb, maar de eerste keer was voor mij ook de laatste. De squats zijn een te grote belasting op mijn knie, laat mij maar gewoon mijn eigen ding doen.

Lees verder

Advertenties

Proefles 

Het is donderdagavond. Ik zie op facebook een bericht voorbij komen over een groepsproefles. Ik zie een filmpje, waar Karin in een paar touwen hangt. Het ziet er leuk uit, reageer ik naar Karin. “Ja he, was echt leuk om te doen. Ga een keer mee dan”, reageert Karin.

En daar sta ik dan op maandagavond. De groepsles van personal trainer Ramon Meuleman begint zo. Ik heb er al een kwartiertje fietsen op zitten, want ik begreep van Karin dat de warming-up van Ramon, de personal trainer, kort is. “We bouwen langzaam op tijdens de training”, verklaart hij de korte warming-up. Maar ik ken mijn lichaam; ik moet mijn spieren goed opwarmen.

Lees verder

Terug bij af?

Twee stappen vooruit, één stap terug. Dat lijkt de laatste paar jaar mijn credo. Was ik net lekker bezig met het opbouwen naar grote afstanden hardlopen, gooit een blessure roet in het eten en kan ik na een paar weken weer opnieuw beginnen. Sinds vorig jaar kan ik zelfs helemaal niet meer hardlopen en in mijn zoektocht naar een nieuwe sportieve uitdaging, ben ik in de sportschool beland.

Krachtoefeningen om mijn knie soepel te houden, krachtoefeningen om de rest van mijn lichaam sterk te krijgen en te houden, evenwichtsoefeningen om mijn stabiliteit te verbeteren en natuurlijk cardio om mijn conditie op peil te houden en mijn gewicht stabiel te houden.

Lees verder

Sportschool (n)iets voor mij?

Patsertjes die hun opgepompte lichaam showen… Modepopjes die pronken met hun dunne lijven… Mensen met overgewicht die met bloed, zweet en tranen proberen hun lichaam weer in vorm te krijgen… Zwetende lichamen, steunende en kreunende sporters… Nee, een sportschool is niets voor mij!

Ik geniet liever van de frisse buitenlucht. Voor mij geen rekening houden met openingstijden, maar vertrekken als het mij uitkomt. Geen last van andere sporters die net dat ene apparaat pakken waar ik mee had willen werken, want buiten is altijd plek voor mijn training. Geen uitzicht op dikke konten, maar op fladderende vlinders, scherende zwaluwen, huppelende konijnen… En ondertussen doe je nog een mooi kleurtje op en breng je je vitamine D op peil. 

Maar ja, dan moet je wel kúnnen hardlopen. En laat dat nou net niet meer gaan… En dus sleep ik me sinds kort meerdere keren per week naar de sportschool. Geen massaal fitnesscentrum met patsers en modepopjes, maar een knusse sportschool in de wijk, waar vooral ‘normale’ mensen komen. Waar veel bekenden komen. En dus is het nog best gezellig ook. 


Vanochtend was ik mooi op tijd in de sportschool. Met een kopje koffie in de hand wordt eerst het nieuws van de dag besproken met de andere sporters. De mislukte staatsgreep in Turkije is het gesprek van de dag. Als de koffie op is en de wereldpolitiek besproken, is het tijd voor de training. Ik pak mijn schema en loop naar de fiets. Eerst maar eens tien minuten trappen om warm te worden. Daarna volgen apparaten om de spieren rond mijn knie sterker te maken: de leg press, leg extension en leg curl. Ook de rest van mijn lichaam wordt aangepakt, met apparaten  voor buikspieren, rugspieren, schouders en kuiten. Daarnaast mag ik op één been op een halve bal balanceren en lunges doen om mijn stabiliteit te verbeteren. 

Ik sluit mijn ochtend sportschool af met 20 minuten op de crosstrainer. Het is mijn favoriete apparaat, want het lijkt wat op hardlopen. Goed, ik loop niet buiten, geen zon op mijn hoofd (of regen), geen mooi uitzicht tijdens het lopen, geen frisse lucht… Maar de beweging lijkt wel wat op hardlopen. Maar dan zonder die enorme belasting op mijn knie.

Nog steeds loop ik liever hard in de natuur, maar dat gaat niet meer door die stomme knie van mij. Die knie die ouder is dan ik ben. Ik moet het hardlopen dus maar uit mijn hoofd zetten. Niet meer aan denken. Focussen op dat wat ik wél kan. En dat is de sportschool. En ach, zo erg is dat nog niet. Dat rekening houden met openingstijden, dat went wel. En die wachttijden bij de apparaten? Die vallen heel erg mee. Ik sport bij een kleine, knusse sportschool, waar het niet overdreven druk is. 

Na twee uurtjes sporten verlaat ik de sportschool. Moe, maar voldaan. Ik sport weer. En dat heb ik vijf maanden moeten missen. Dus die sportschool? Dat is toch wel iets voor mij! 

Het loopt op rolletjes…

Tags

Daar staat ‘ie dan. Rood en glimmend, klaar voor een proefrit door de omgeving van Putten. Anthony vult een bidon met water en laat ‘m in de houder glijden. Ik start de endomondo-app op mijn telefoon en bind het fietsstuurtasje met mijn telefoon erin aan het stuur. En dan is het tijd om op te stappen. Samen met Diana ga ik een testrit van ongeveer een uurtje maken. Ik ben heel benieuwd!

“Het opstappen gaat net zoals op een fiets. Je ene voet boven, dan maak je wat vaart en zet je je andere voet neer. En net als bij de modernere stadsfietsen of toerfietsen heb je acht versnellingen.” Ook de bel ontbreekt niet.

Toch is het geen fiets, dat hier voor me op de staat, maar een ElliptiGo. Een apparaat dat eruit ziet als een kruising tussen een step en een fiets. Of, voor de sportschoolgangers, een crosstrainer, maar dan met wielen. 

‘De ElliptiGo is een toestel dat het hardlopen simuleert, maar dan zonder de schadelijke impact op spieren en gewrichten. De ElliptiGo is geschikt voor iedere sportieveling. Het maakt niet uit of je nu een recreatieve sporter of professioneel marathonloper bent. De ElliptiGo biedt een gezonde efficiënte cardiovasculaire cross-training, ook voor geblesseerde sporters die toch hun conditie op peil willen houden.’ (Bron: Run on wheels)                                                    

Dat klinkt alsof het gemaakt is voor mij, dus via de website van ElliptiGo Benelux heb ik me aangemeld voor een testrit. En vandaag is het zover. Ik meld me om 8.30 uur bij Run2Go in Putten en een kwartiertje later gaan we op weg. Hardlopen op rolletjes…

Ik zet de rechter voetstep omhoog en stap erop. Vaart maken en linkervoet neerzetten en gaan! De eerste paar rotaties gaan wat onwennig. Ik presteer het zelfs om opeens achteruit te ‘trappen’, maar dan heb ik de slag te pakken. De beweging lijkt op hardlopen; het gaat alleen wat sneller. Het schakelen vraagt nog even wat aandacht. Ik ben bij mijn fiets gewend dat ik bovenaan het handvat van mijn stuur de handgreep van de versnelling moet draaien. Omhoog voor een zwaardere versnelling, naar beneden voor een lichtere. Deze versnelling werkt net wat anders: bovenaan het stuur zit een hendel en als ik die indruk, ga ik naar een zwaardere versnelling; aan de onderkant van het stuur zit een kleiner hendeltje om naar een lichtere versnelling te gaan. Regelmatig grijp ik naast de hendel als ik wil schakelen. Lastig, als je naar een lichtere versnelling wil omdat de weg omhoog gaat…

Ik geniet tijdens de testrit op de ElliptiGo. Heerlijk trainen, dit voelt aan als echte inspanning. Binnen de kortste keren heb ik het goed warm en mijn hartslag gaat lekker omhoog. Dat gevoel dat je bij een goede hardlooptraining ook krijgt, maar wat ik mis tijdens mijn fietstochtjes. Eindelijk weer eens sporten, na 5 maanden niets gedaan te hebben. Ik wil vaker!


Na een uurtje flink doorrennen (hoewel we een paar pauzes hebben ingelast; mijn conditie is in die vijfenhalve maand toch duidelijk achteruit gegaan) zijn we weer terug bij ons beginpunt. Ik krijg een folder mee en verlaat het huis van Diana met een heerlijk gevoel. 


Als ik wat later door het foldertje blader, verdwijnt dat heerlijke gevoel wel een beetje. Zo’n ElliptiGo is wel schreeuwend duur. Zelf eentje aanschaffen gaat ‘m niet worden helaas. Gelukkig zit er een bedrijfje in de buurt waar ze die dingen verhuren. Misschien moet ik dat maar doen…

Rondje Kampereiland

Het is mooi weer! Perfecte omstandigheden voor een fietstocht!

Ik wil vandaag een rondje IJssel fietsten: over de dijk richting Kampen, de Molenbrug over een aan de andere kant van de IJssel over de dijk terug, om bij Hattem de IJssel weer over te steken om thuis te komen..

Manlief wil ook mee en we gaan op pad. De uiterwaarden staan mooi in bloei en zwaluwen scheren langs onze fietsten.
We passeren diverse ooievaarsnesten, allemaal zijn ze bezet door een broedende ooievaar. Ik ben benieuwd hoeveel jonge uivers er over een tijdje rondvliegen…

“We kunnen ook naar het pontje bij het Ganzendiep gaan. De route langs de IJssel kennen we wel”, oppert manlief als we vlakbij de Molenbrug zijn. Ik vind het prima, dus we fietsen onder de Molenbrug door.

Bij Kampen stoppen we even om van de skyline te genieten.

image

We fietsen langs camping Seveningen en rijden evenwijdig aan het Ganzendiep. Het is hier mooi. Kieviten vliegen af en aan, eenden en futen dobberen op het water en wij genieten van het uitzicht en het mooie weer.

image

image

image

Een tureluur loopt in het weiland, met een schuin oog in de gaten gehouden door twee kieviten. Op het moment dat wij passeren, vliegen de kieviten op en met een grote boog keren ze weer terug naar de plek waar ze zaten. Daar zit vast een nest…

We volgen het slingerende Ganzendiep en via het Kleemanspontje verlaten we  Kampereiland. Ook de Mandjeswaard biedt ons een wijds uitzicht.

image

image

image

image

Via Kamperzeedijk West willen we de polder Mastenbroek in, maar dat plannetje gaat niet op. Wegwerkzaamheden. We moeten omrijden. We zijn al bijna bij Genemuiden als we rechtsaf kunnen slaan naar Mastenbroek.

Via de Nieuwe Wetering en de Kerkwetering gaan we naar de Oude Wetering. Een lange rechte weg. Links weiland en rechts weiland.

image

image

Na ruim 41 kilometer komen we weer thuis. We hebben heerlijk gefietst. En nu is het tijd om in de tuin neer te ploffen en te genieten van de zon!

image

Koningsdag 2016

Koningsdag wordt dit jaar in Zwolle gevierd door de koninklijke familie. En hoewel ik niet zo heel veel met de Oranjes heb, is dit toch iets dat ik waarschijnlijk niet nog eens zal meemaken.

Na enige aarzeling (het zou koud en nat zijn vandaag, maar vooralsnog is het droog), gaan we toch de stad maar even in.

We zijn er vroeg, dan kunnen we mooi nog even wat drinken voor we ons onder het gepeupel mengen. We stappen De Vier Jaargetijden binnen en genieten van een drankje en een stuk appeltaart.

Dan blijkt dat we boven mogen zitten. Bij het raam hebben we een perfect uitzicht op de Melkmarkt, daar waar Willem-Alexander en Maxima met de hele reutemeteut langs komen.

image

Tja, lastige keuze: buiten achteraan aansluiten, in de kou, vier rijen dik staan, met weinig meer te zien dan de ruggen van alle mensen voor mij, of binnen in de warmte zitten, met perfect uitzicht…

We kiezen toch maar voor het laatste. En hebben zo zicht op de mensenmassa die zich buiten staat te verdringen om een glimp van koning, koningin, of prinsesjes op te vangen.

image

image

image

image

image

Koningin Maxima

image

Koning Willem-Alexander

image

Prinses Amalia

image

Prinses Alexia

image

Prinses Ariane

Nadat de koninklijke stoet voorbij is, stroomt de Melkmarkt snel leeg.

image

Het weer heeft zich goed gehouden: droog! We besluiten daarom nog even de stad in te gaan om de sfeer te proeven, want dat is toch wel iets dat je mist als je van achter glas de koninklijke tour bekijkt…

image

image

image

Geeft niets, droogt wel weer op!

Het is maandag, fietsdag. Maar vandaag ga ik toch rechtstreeks van mijn werk naar huis. Ten minste, dat dacht ik de hele dag. Het is erg buiig en fietsen in de regen vind ik nog erger dan hardlopen in de regen. Bovendien is het vakantie, dus hebben mijn dochters vandaag geen training en kunnen we een keer op tijd eten.

Maar op het moment dat ik op het punt sta om naar huis te gaan, krijg ik een appje: er is toch training, want officieel is het nog geen vakantie. Ik ga twijfelen. Zal ik dan toch maar een ommetje maken? Het is nu droog en ik heb tijd. Snel bedenk ik welke route ik ga nemen en ik ga op weg. Niet zo’n lange tocht als drie weken geleden, maar wel ongeveer die route.

Ik zet koers richting de Aa-landen en met een klein tripje door Park de Hogenkamp bereik ik het winkelcentrum. Ik fiets door richting sportpark Het Hoge Laar en zie een televisiewagen van RTV Oost bij het hockeyveld staan. Ze zijn aan het oefenen voor Koningsdag, lees ik later.

Het is nog steeds droog, maar in de verte zie ik donkere wolken. Ik besluit ze te negeren. Ik fiets de Mastenbroekerbrug op en aan de overkant van het Zwarte Water maak ik een mooie lus om op de Hasselterdijk te komen. Ik fiets langs het Zwarte Water en de Stadskolk en ik speur de waterkant af, op zoek naar kievitsbloemen. Want die groeien langs het Zwarte water, weet ik inmiddels uit ervaring. Maar óf ze groeien niet zo dicht bij de stad, óf ik fiets te hard (of te ver van de waterkant af) om ze te kunnen zien. Jammer…

Ook jammer dat het nu begint te druppelen. Ik sla af naar de Ruimzichtweg. Voorlopig regent het nog niet hard, gelukkig, maar het is goed donker in de verte. Ik sla af naar de Milligersteeg. De druppels worden nu toch wat groter en als ik naar rechts kijk, zie ik een donkere muur. In de verte hagelt het inmiddels, maar ik rij aan de goede kant van die muur. Links zie ik nog lichte lucht.


Het is inmiddels opgehouden met zachtjes regenen en ik besluit de laatste lus richting ‘s-Heerenbroek niet te maken. Ik kies nu de snelste weg terug, want ik ben inmiddels nat genoeg geregend. Mijn jas houdt het hemelwater niet meer tegen en ik voel mijn armen nat worden. Gelukkig ga ik naar huis; daar kan ik droge kleren aantrekken.

Als ik thuis kom, heb ik er 13,33 kilometer op zitten. Het is me vandaag niet gelukt om tussen de buien door te fietsen, maar ik heb wel de hagelbui ontweken. Ik ben blij dat ik toch een tochtje gemaakt heb, ook al ben ik nu tot op de draad nat, want zoals Herman Finkers zou zeggen: “Geeft niets, droogt wel weer op!”

Tussen de buien door

Het is 24 april. Lente. De vogels zijn druk met hun nestjes. Zomervakanties worden uitgezocht of zijn al geboekt. De natuur komt tot bloei en het is heerlijk om in de tuin te genieten van de voorjaarszon. Ja, in mijn dromen misschien. In werkelijkheid lijkt het wel herfst. Het is koud, nat en het regent. Als het ten minste niet hagelt of sneeuwt.

Op deze zondag (zullen we die dag maar omdopen tot regendag?) probeert de zon nog wel door de wolken heen te dringen, maar erg succesvol is ze niet. Als het dan ’s middags toch even droog is, nemen we het er maar meteen van. We stappen op de fiets voor een kort rondje in de buurt. Even doorwaaien, een frisse neus halen.

We fietsen richting ijsbaan en rijden door naar de Zalkerveerweg. Er staat een pittig windje, maar het is droog. Met de wind in de rug rijden we de dijk op, om de voortgang van de dijkverlegging te bekijken. De oude dijk is voor een groot deel weg gegraven en de rivier heeft zo inderdaad meer ruimte. De overstroombare brug is zo goed als klaar. Er moeten nog brugleuningen geplaatst worden en de aansluitende weg ligt er nog niet, maar verder…

De nieuwe dijk is al lang klaar, maar het wachten is nog op een fietspad over de dijk. Jammer dat dat pad er nog steeds niet is. We fietsen door naar het laatste stukje oude dijk. Onderaan die dijk ligt een asfaltweg, die niet op de dijk is aangesloten. We besluiten door het zand de dijk af te rijden, om te kijken waar die asfaltweg heen leidt. Er staan geen borden verboden toegang. Goed, de oude rioolbuis dwars over de weg ligt er vast niet voor niets, maar toch…


De weg wordt waarschijnlijk door de zandauto’s gebruikt om het afgegraven zand naar de zandschepen te vervoeren, vermoeden we. De weg loopt helemaal door naar de nieuwe dijk. We fietsen door, in de hoop dat we straks nog ergens de weg op kunnen, anders moeten we het hele eind tegen de wind in terug fietsen.

Op de nieuwe dijk staan we even stil. Wat doen we? Over het gras doorfietsen en er maar vanuit gaan dat we goed uitkomen, of nu al terug? In november heb ik met de loopgroep over de dijk gelopen. Toen lag bij de waterzuivering een stuk hek plat en konden we langs het hek de dijk op. Ik hoop dat dat nog steeds kan.


De fietstocht biedt een uniek kijkje op de nieuwe natuur. De nieuwe dijk gaat over op de oude dijk en hier fietsen we weer over verharde weg. We bereiken de waterzuivering en zien grote hekken, die niet alleen over de weg staan, maar ook langs de dijk naar beneden doorlopen. Aan beide kanten. Hmmmm…

Gelukkig zien we onderaan een opening in het hek. Een olifantenpad door het gras gaat naar die opening, er is dus al vaker gebruik van gemaakt. Nu alleen nog met de fiets de dijk af. En aan de andere kant van het hek weer op. Als we omkijken, zien we hier wel een duidelijk verkeersbord dat ons de toegang verbiedt. Maar ja, die stond er niet aan de andere kant…


Via de Zalkerveerweg fietsen we weer naar huis. Zesenhalve kilometer hebben we gefietst en we zijn precies op tijd binnen, want nog geen vijf minuten later regent het weer.